Perspectief

Er zijn dagen dat ik denk dat de situatie waarin ik nu zit, zo’n hindernissenparcours is, met een berg verdriet erbij, dat ik enkel maar bitter kan worden. Zo’n mens met een verbeten trekje rond de mond en grijze wallen onder de ogen. (Die laatste heb ik al!) Er is de frustratie van niet vooruit komen, van de dingen niet opgelost of veranderd te krijgen. Er is de vermoeidheid van te weinig slaap. Het rondjes lopen in mijn gedachten. Pogingen om iets te veranderen opgeven. Dan is alles donker, voel ik me klagerig, slachtofferachtig, vraag ik me af waar ik het allemaal aan verdiend heb en waar het gaat ophouden.

Er zijn ook dagen dat ik deze crisis zie als iets waar ik door moet. Iets dat op mijn pad komt, waar ik wijzer van word. En sterker. En beter. Anders. Dan probeer ik mijn zegeningen te tellen, en weet ik dat ik al oneindig veel milder ben naar anderen toe dan vroeger. Dat ik veel empathischer ben. Ik realiseer me dan dat ik lieve vrienden heb, waarvan enkelen er écht zijn voor me – dag en nacht. Dat ik waarschijnlijk niet meer geneigd ben om in een relatie met destructieve patronen te stappen. Dat ik dichter bij de zonen sta dan ooit tevoren. Dat ik het red, ook al denk ik dat ik het niet red. Dat wat belangrijk is in het leven niet is wat ik dacht dat belangrijk was. Dat ik elke situatie van rust en vrede waar ik mogelijk ooit in verzeil geraak, zal koesteren en waarderen, ook al is het saai ;).
Een gevaar aan de laatste manier van denken, is dat dat min of meer inhoudt dat ik de ‘crisis’ ergens aan verdiend heb. Dat ik een lesje te leren heb. En dat is een gedachte die aanleiding geeft tot bitter zijn.
Een leuk aspect aan die laatste manier van denken, is dat het een soort belofte inhoudt. Ooit zal het beter gaan, als ik me hier maar doorheen bijt.

Het laatste perspectief is er één van persoonlijke groei. Dat de dingen om mijn pad kansen zijn om te groeien als mens. (Jeetje, ik begin te klinken als de Celestijne Belofte ofzo, heb ik ooit als puber gelezen :)). Om me te realiseren dat ik krachtbronnen heb waar ik geen vermoeden van had. Om mezelf te dwingen het roer om te gooien, en bijvoorbeeld voor het eerst in mijn leven eens mijn grenzen af te bakenen en mezelf rust te gunnen. Dat mijn leven uitgepuurd en uitgezuiverd zal zijn, na dit alles. Ik bedoel maar: vijf jaar geleden was ik iemand die jaloers was op vrienden omdat ze een citytrip hadden gemaakt die ik nog niet gedaan had, vandaag ben ik innig gelukkig als ik bij de Kringloop een leuk theepotje vind.

Ik slinger tussen beide perspectieven. Vermoeidheid doet me genadeloos in het eerste vervallen. Dan ben ik mopperig, verongelijkt, doodmoe, moedeloos en denk ik dat het alleen maar erger kan worden. Een fijn gesprek, een zeldzaam uitje, een moment van rust nodigen me uit het tweede perspectief in te nemen. En dan weet ik even heel goed wat me te doen staat. Doorzetten, er dwars door heen, naar betere tijden. En op die weg een goed evenwicht vinden tussen rust en toch dingen realiseren via structuur en doorzettingsvermogen.

Gelukkig heb ik twee engeltjes om me op het rechte pad te houden. Eéntje die vandaag zei dat in het stalletje van Jezus de os en de egel en ook varkens waren. De andere had de slappe lach omdat ik warme lucht in zijn sokjes blies.

Misschien moet ik het vervolg op de Celestijnse belofte maar eens schrijven. Mijn financiële problemen zouden alleszins in één klap opgelost zijn ;).

Advertenties

2 gedachtes over “Perspectief

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s