Het zit even niet erg mee in het Prinsessenrijk

Links van me staat voor 50 euro medicatie. In de kast zitten pepmiddeltjes, voor mezelf. Om de dagen door te komen. Energieboostdingen van bij de apotheek, waar ik normaal gezien niet aan doe, maar nu even al mijn hoop op stel. De hoop dat ik nog enigszins normaal mag functioneren, met de nachtjes zonder slaap of met een beperkte slaap, door de afwisselend zieke Babybroer en Kleuterzoon. Ik heb de voorbije weken liters lichaamssappen opgekuist, nu zitten we aan de oor-, keel- en luchtwegenontstekingen.

Verder zit het ook niet erg mee, met niet te verkrijgen ziekenoppas voor kindjes bij CM voor vandaag (dat wordt drie koppen espresso en nachtwerk straks), en Dirk die het allemaal zijn zaak niet vindt dat ik al maanden niet voldoende uren kan kloppen omdat ik elke week wel weer eens een dag of erger nog, twee dagen niet kan werken. Omdat de school weer eens een dag toe is. Omdat de opvang toe is. Omdat vooral Babybroer de ziektes aan elkaar rijgt. En dat ik de uitputting nabij ben, of misschien zelfs voorbij, kan hem ook niet schelen.
Ik heb een boek naar zijn hoofd gegooid. Dat was geen goed plan, maar het luchtte op.
Intussen zitten we weer in het k*tpatroon dat als volgt gaat: ik laat hem weten dat we moeten praten, hij reageert nergens op, waar ik dan weer witheetwoest van word. Iemand tips om dit soort patronen te doorbreken?

Op momenten dat ik wel kan werken, lijkt het alsof de stress/vermoeidheid me loeihard neermept. Ik lees dingen zonder ze te begrijpen, zie geen verbanden meer en krijg geen letter op papier. Ik vergeet veel.

Dit is het ergste aan alleenstaandmoederen. Het gevoel dat je vooruit wil en moet, maar dat je geen stap kan zetten omdat je geketend bent. Armen en benen. Trekken, proberen, al je krachten verzamelen, en telkens maar het onderspit delven en zien dat er bij momenten nog een extra ketting toegevoegd wordt om je zeker op je plek te houden.

Hierbij mijn excuses omdat ik geen mails beantwoord de laatste tijd. Het is niet dat ik het niet wil.

En voor diegenen die het vroegen: nee, ik heb nog geen nieuwe baan. Nog twee gesprekken te gaan. Maar als de baan er komt, heb ik voor mezelf besloten dat het contract ten vroegste 1 februari mag ingaan, omdat ik rust nodig heb en eens moet kijken of ik de sleuteltjes van al die kettingen kan vinden.

En het ergste van alles?
Daarnet belden de mannen van het oud ijzer aan, om te vragen of ze mijn auto mochten meenemen. Aaaaargl! 🙂

Advertenties

6 gedachtes over “Het zit even niet erg mee in het Prinsessenrijk

  1. het lijkt me vreselijk meid, ik leef keihard met je mee, en weet niet wat ik kan doen om je te helpen. Misschien nog een vraag: waar woon je? Bij ons in de streek bestaat er ook een door verschillende gemeentes georganiseerde thuisoppasdienst voor zieke kindjes. Wel tegen betaling: 3 EUR per uur. Wat me nadeloos bij het volgende onderwerp brengt: betaalt Dirk voor zijn kindjes? Zoneen, dan lijkt het mij tijd om via de rechtbank ‘kindergeld’ af te dwingen. Ik weet heel even niet meer of je van België of Nederland bent. Ik denk België. Bij ons in België kan dat redelijk snel door een procedure voor de nieuwe familierechtbank. Ik weet dat jij begrip hebt voor zijn omstandigheden. Ik denk echter niet dat de kinderen de dupe mogen zijn van zijn gebrek aan verantwoordelijkheidszin. Jouw leven (en dat van hen) wordt een stuk gemakkelijke met financiële steun. Lijkt het je wat?

  2. Het antwoord op die auto was wellicht nee :). Dat Dirk niet meewil is om het bloed van onder je nagels te halen. helemaal zonder hem verder moeten, vergt mogelijk nog minder energie dan blijven rondlopen met niet-ingeloste verwachtingen. Dat blijkt niet zo goed voor je boeken :). Ik weet niet of het jou helpt, maar mijn pepmiddel hier is http://www.gingerlove.be/nl/gingerlove-thee-home/. Als je wil, stuur ik eens een zakje op om te proberen (mail gerust naar waar dat mag via gmail). En ook: helemaal terecht dat die nieuwe job even moet wachten met starten. Ik duim dat je wel snel een goeike vindt!

  3. Ik gun het je zo dat er eindelijk weer eens goed nieuws is voor je!! Mbt de ex: je hebt rechten als alleenstaande moeder. Ik kan me voorstellen dat je een juridische strijd wil voorkomen, maar kan je geen mediator inschakelen (een bekende van jullie of juist niet…) die het gesprek kan begeleiden?? Veel sterkte 🍀

  4. Veel beterschap toegewenst. Wat die moeheid betreft, daar kan ik je jammer genoeg niet mee helpen, hoewel ik het wel zou willen. Wens de jongens ook veel beterschap en zeg hen maar dat ze je een beetje rust moeten gunnen.
    Dirk, dat is een ander paar mouwen die alleen jij kan aanpakken… Of hij. Ik kan er je niet bij helpen.

  5. och prinses, wat een akeligheid allemaal.

    weet niets anders te zeggen dan dat ik aan je denk en je sterkte wens. dit is niet het moment om Dirk er aan zijn haren bij te proberen te slepen denk ik, eerst overleven en dan vanuit je eigen kracht het gesprek aan gaan.

    heel heel veel sterkte, ik hoop zo dat het komend weekend iets goeds voor je in petto heeft.

  6. Hoi meid
    Dat klinkt allemaal niet goed maar deze moeilijke tijden horen bij de moeilijke verandering die je doorgaat. Re patroon doorbreken met Dirk (of eender wie for that matter): concentreer u op de mensen die u vooruit willen helpen in plaats van zij die u naar beneden trekken. Dit zal tot enkele harde conclusies leiden maar beter zo dan leven in hotel ijdele hoop. Het is ook niet omdat hij nu foert zegt dat dit altijd zo zal zijn, maar op dit moment heb je geen energie aan hem te verspillen.
    Energiebrol: geen geld aan verspillen. Eet gezond (dat lijk je te doen) en voor de rest slapen als het kan (en ik weet dat dat niet veel kan). Eet een appel ipv die pillerij. En doe desnoods tien situps in je woonkamer, daar ga je meer energie uit halen dan druppels van weetikwelke plant.
    Verder elke morgen in de spiegel zeggen: ik kan dit aan, ik kom hierdoor. Je kan het, echt, en this too shall pass. Het is het donkerst voor de zon opkomt. Die kettingen gaan op de duur wegvallen. Keep the faith.

    Verder nog deze om de moed hoog te houden:
    Courage does not always roar. Sometimes it is the small voice inside that says “I try again tomorrow”.
    Veel moed,
    En weert u!
    Ruth

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s