Stof tot nadenken: werk/gezin voor alleenstaande ouders

Stof tot nadenken

Er werd de voorbije week heel wat geschreven over work/life-balance van ouders. En dat deed stof opwaaien.

Volgens mij begon het allemaal met Ilse Ceulemans, die over quality-time en een 45-jaren-plan schreef, op Charliemag: http://charliemag.be/wereld/quality/.

Vervolgens mocht ook een papa zijn zegje doen, zie: http://charliemag.be/wereld/vader/.

Famke Robberechts liet weten dat mama’s hun hersenen niet op de bevallingstafel achter laten, en dat ze liever/beter werkt dan wafels bakt of strijkt: http://www.demorgen.be/opinie/werken-is-wat-mij-gelukkig-maakt-en-ik-ben-er-beter-in-dan-in-strijken-of-wafels-bakken-a2125754/.

Daarop reageerde een thuisblijfmoeder met dit stuk: http://www.demorgen.be/opinie/ploetermoeders-of-bumpervaders-al-wie-poten-en-oren-heeft-hapt-naar-adem-a2127028/.

Ik las alles, reageerde vooral op het eerste stukje, en geraakte weer eens verstrikt in mijn eigen denken, omdat ik zo genuanceerd mogelijk wil denken en bij elke gedachte zelf voor- en tegens kan verzinnen. Zo kom je nooit tot een helder standpunt natuurlijk. Wat me wel opviel, is dat de realiteit van alleenstaande ouders sterk afwijkt van die van koppels met kinderen.

Plan versus leven

Wat in alle stukjes naar voor kwam, is dat je keuzes maakt of moet kunnen maken. De keuze om veel te werken, de keuze om minder te werken, de keuze om niet (buitenshuis) te werken, de keuze om als beide partners minder te werken, de keuze dat één ouder van de twee minder werkt, de keuze om beiden carrière te maken, …

Als alleenstaande mama kan ik niet kiezen. Ik moet werken, het huishouden doen en voor mijn kindjes zorgen. Ik ervaar dat samen als 3 voltijdse banen, voor één persoon (mijn ervaring is dat mijn werk 1 voltijdse baan aan energie van me vraagt, hoewel ik 4/5 werk in een ouderschapsverlofstelsel, mijn kinderen vragen 1,5 voltijdse baan, want met hen heb ik ook nachtshiften, en het huishouden telt voor een halfje. En 1+1,5+0,5 =3).

Ik heb twee universitaire studies gedaan. Ik heb een boeiende baan, die ik misschien beter zou opgeven voor iets ‘makkelijkers’, maar dat is financieel niet haalbaar en zou mij het gevoel geven dat ik ‘alles’ kwijt ben wat ik graag wou. En ik weet van mezelf dat ik heel hard geprobeerd hem op mijn relatie te doen werken en niet in deze situatie terecht te komen, maar jammer genoeg was de beslissing niet aan mij.

Hard werken, niets bereiken

Het resultaat is dat ik moe ben. Uitgeput. Het gevoel heel hard te werken en toch niet het niveau te bereiken wat anderen halen, met mijn kinderen, in het huishouden en op mijn werk, zorgt voor schaamte. En ik merk zelf dat ik intussen ook afhaak. Soms probeer ik het niet eens meer, want het lukt me toch niet: goed werk leveren, een lieve mama zijn, het huishouden onder controle houden. Door af te haken, geraakt alles nog wat meer in het slop. En zo is de vicieuze cirkel rond.

Met een rekenmachine in de supermarkt

Ondanks het geploeter en de dagen van 5u ’s ochtends tot 24u ’s nachts, is mijn inkomen te klein om alle rekeningen te betalen en verder zonder veel zorgen te leven. Ik loop met een rekenmachine door de supermarkt, ik hoop dat niemand ziek wordt en dat er niets stuk gaat, ik stel aankopen die mijn leven gemakkelijker of comfortabeler zouden maken uit (bv. winterschoenen) en ik weet echt heel goed hoe ik de laatste 1,5 week van de maand met een paar tientjes rond moet komen (bak zelf je brood, eet niet elke dag warm, of uit blik, niet weg gaan want bijna alles kost geld, …).

Werk of kinderen?

Sommige mensen leken het een beetje schokkend te vinden dat Famke Robberechts voor haar carrière kiest en eerlijk zegt dat ze niet liever thuis bij haar kindjes is.

Ik heb zelf een vitaliteitscursus gevolgd, en door oefeningen die we daar gemaakt hebben, heb ik het inzicht verworven dat ik veel meer energie haal uit een goede werkdag, dan uit een lang weekend met mijn kinderen. Na een lang weekend met mijn kinderen ben ik leeg, op, uitgeput. Ik zie ze doodgraag, maar ik voel me soms opgesloten en geïsoleerd met hen, de gesprekken die je met een vierjarige en een peuter voert zijn gewoon niet zo ongelooflijk prikkelend, en soms heb ik het volledig gehad met vol spuug en snot hangen, speelgoed opruimen, dingen koken die ze toch niet lusten, hen beurtelings troosten en te animeren of douchen met alle deuren open – inclusief die van de douche zelf – om het te horen als er een ramp gebeurt (idem voor toilet, grmbl). Ik durf dit soort dingen nooit zo luid zeggen, want het is een beetje not done om als moeder te zeggen dat je het gehad hebt, soms, met die kleintjes die je het liefste ziet van de hele wereld. Maar als ik het wel eens voorzichtig tegen een vriendin zeg, hoor ik die meestal zuchten van opluchting en herkenning.

Wat voor mij op die moment erg pijnlijk is, is dat ik geen energie meer haal uit mijn werk, omdat ik te moe ben om het goed en graag te doen. Het is aanmodderen all over, en dat ligt me niet.

Moeder kookt over

Het dagelijks leven is hier dus al overleven. En dan zijn er nog van die momenten dat je zelf ziek bent en één van de kinderen ook. Dat je – zoals ik vannacht – vanaf 2u op bent met een peuter die bleek en slap is en diarree heeft. En als dan om 5u ook nog de kleuter huilt, en je woest wordt op hem omdat je dat er echt niet bij kan hebben en je dringend terug naar de peuter moet omdat die toch echt iets moet drinken en weer een schone luier nodig heeft, dan… Tja, wat dan? Dan voel je je mislukt, als moeder en mens. Dan moet je nog dieper schrapen om wat energie te vinden in dat lege vat dat je al bent. Dan vraag je je af hoe je het de volgende werkweek gaat redden. Dan interesseert het je allemaal niet meer zo, dat werk, dat huishouden, je benen epileren en een gezonde maaltijd koken. En dan kijk je met een klein beetje verbazing naar al die stukjes over keuzes. Want kunnen kiezen, is eigenlijk een luxe.

Een stem voor diegene voor wie kiezen een luxe is

Bedoel ik daarmee dat er niets moet veranderen? Dat ik niet zie dat veel tweeverdieners-ouders op hun tandvlees zitten? Dat mijn vriendinnen ten onrechte moe zijn, al hebben zij in het weekend een uitslaapdag omdat hun man dan opstaat voor de kinderen?
Nee, dat eigenlijk niet. Ik was al moe voor ik alleenstaande moeder werd, en ik worstelde al met de combi werk en gezin.
Misschien wil ik alleen dat de groep die geen tijd heeft om te ‘roepen’, om de dingen ter discussie te stellen, omdat ze door hun tandvlees heen zitten, omdat ze moe zijn, omdat ze aan het overleven zijn, wat meer een stem moet krijgen*. In die groep zitten de mensen die geen keuze hebben, voor wie kiezen luxe is.

* De Gezinsbond brengt een magazine uit over alleenstaand ouderschap: http://www.gezinsbond.be/enigstuk.
Ik mailde hen om te vragen of de voordeelkaarten voor NMBS voor grote gezinnen ook voor alleenstaande ouders zouden kunnen toegekend worden, of er wat kan gedaan worden aan babysittarieven voor alleenstaande ouders, en of ze een soort klankbordgroep in het leven kunnen roepen van alleenstaande ouders die hun noden kenbaar kunnen maken.
Als jullie nog suggesties hebben om de stem van de alleenstaande ouder te laten klinken, hoor ik het graag.

Advertenties

13 gedachtes over “Stof tot nadenken: werk/gezin voor alleenstaande ouders

  1. De stem van de alleenstaande ouder klinkt op deze blog, ik hoop dat het een voorbeeld is voor anderen om er ook voor uit te komen. Weet je wat het grote probleem is? Politiek is geen 9-5 job en dus per definitie vrij ongeschikt voor alleenstaande ouders. Daarom zijn ze op het bestuursniveau ook zo ondervertegenwoordigd en worden ze onvoldoende in rekening gebracht bij het maken van beslissingen. Er is geen connectie met hun leefwereld.

    Jouw situatie is natuurlijk ook verschillend van gescheiden ouders met co-ouderschap. Die kunnen soms nog de regeling maken om in de “week van de kinderen” wat minder te werken en in de week “zonder de kinderen” overuren kloppen en/of hun huishouden op de rails krijgen/houden.

    Wat die luxe van de keuze betreft (en de verschillende standpunten in de artikels die je aanhaalt): Laat ons nu eens allemaal het ‘rozegeur en maneschijn’ verhaal verlaten. Iedereen wil maar laten uitschijnen dat het zo leuk en makkelijk is maar ik denk dat dat bij weinigen echt het geval is. Of alleszins niet bij alle partijen binnen een gezin. De man die lekker zijn zin kan doen maar de vrouw die zich opoffert om haar leke carrière op een lager pitje te zetten, man en vrouw die een fantastische carrière hebben met de kinderen die stiekem lijden onder het feit da ze opgevoed worden door de kinderjuf of de grootouders, de koppels die proberen een evenwicht te vinden maar waar er constant conflicten ontstaan of jouw of zijn vergadering nu belangrijker is dan de andere en wie offert zijn avondmeeting dan op en gaat de kinderen afhalen,…

  2. Ik vind het echt schrijnend … Ik bedoel dit zonder afbreuk te doen aan jou …
    Respect , meid en echt enorm veel respect! Ik wil het zo hard het even overnemen van jou zodat je eens een maand kan slapen en werken …

  3. Grrr, ik krijg het geweldig op mijn zenuwen van heel dit ‘debat’, terwijl ik het er wél mee eens ben dat de emancipatie van de moeder/ouder bepaald niet is voltooid. Ik weet eerlijk waar niet wat er precies is dat me bozig, heel geïrriteerd en moedeloos maakt.

    Eens over denken.
    Diep over denken.

  4. Ik las de eerste 2 artikels ook, daarna vond ik het wat veel worden en haakte ik af. Zoals steeds in dit soort discussies heb ik het gevoel dat het een welles nietes spelletje aan het worden is. Iedereen moet zijn eigen waarheid zoeken, zijn eigen leven plannen, maken of wat dan ook.
    Ik deed het ook, dat alleenstaand ouder zijn. En ik begon aan kinderen met het idee om er voor mijn kind te zijn. Tijdens mijn zwangerschap kwam ik alleen te staan. Geen job, een moeilijk diploma en een kind. Niet meteen mooie vooruitzichten. Ik zocht een compromis, ook al was die niet helemaal ok. Ik ben jaren werkloos geweest, met een mega schuldgevoel. Maar dat was voor mij de enige manier om er te zijn voor mijn kind en te overleven. Ik weet niet of ik het gehaald zou hebben met nog eens een job…
    Zoals ik al zei, je moet je eigen waarheid zoeken en je eigen weg afleggen. Absoluut niet makkelijk maar het is de enige manier.
    En wat ik niet heb toegelaten maar je misschien wel moet doen: laat je helpen! Zie het niet als falen, maar als een noodzaak!

  5. ik ben een belangrijke nuance vergeten toe te voegen: ik bedoel wel degelijk niét deze blog! Veeleer wat Daphne hierboven zegt: het welles-nietes-spel, strategisch uitgespeeld in de media, maar waarbij iedereen opvallend hard in zijn eigen redenering blijft zitten. Er is zo weinig dialoog, of zo lijkt het toch.

  6. Oh ik ben zo blij om dit te lezen. Eindelijk de stem van de alleenstaande ouder, want inderdaad, wij hebben geen tijd om op de barricaden te gaan staan. Wij kunnen alleen maar af en toe eens luid roepen, maar meestal is er geen kat die het hoort.

  7. Diep respect voor jou! Alleenstaande ouder is zonder twijfel de zwaarste baan die er is en dan reken ik de zwaarte van de je formele baan nog niet eens mee. Geneer je niet om je wanhoop uit te spreken…want het is dodelijk vermoeiend, zwaar en keihard! Veel liefs!!

  8. Wat een mooie blog post… Ik ben (thank God) geen alleenstaande mama maar ik heb wel een man met een carrière (lees: lange werkdagen, veel naar het buitenland). Soms voel ik mij ook een alleenstaande mama en ik denk meer dan eens dat ik gek word… En dan heb ik nog de luxe van (voorlopig) ook maar parttime te gaan werken. Echt chapeau voor jou, eerlijk waar. Ik hoop dat je tijdens moeilijke momenten toch wat mensen hebt op wie je kan terug vallen…

  9. Het is immens moeilijk, maar ik denk dat je heel goed bezig bent. Ook al voelt het soms niet zo, je doet het goed! Niet alles hoeft perfect te zijn. Je kinderen weten/voelen dat je ze graag ziet, ook als mama soms boos is. En dat is het allerbelangrijkste.
    Medelijden gaat je niet redden, maar een luisterend oor en een verwante ziel kunnen wonderen doen. Ik ben geen alleenstaande ouder, maar ik denk dat veel jonge ouders zich op bepaalde momenten wanhopig voelen. Ik kan me niet voorstellen hoe het voelt om dit met niemand te kunnen delen. Dat lijkt me het zwaarste. Hopelijk heb je mensen in je omgeving waar je mee kan praten en die je soms wat tijd voor jezelf kunnen bezorgen…

  10. Pingback: Blauwbaard | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s