Prinses timmert deuren en ramen dicht

Dirk.

Waar beginnen?

Het ligt vast aan mij. Ik dacht dat een aantal fases van het rouwproces voorbij waren. De ontkenning, blijven hopen dat je terug komt. De zoektocht naar antwoorden. En de woede. Maar blijkbaar is rouwen geen lineair proces. En daar ga ik weer: ik val terug in een nood aan antwoorden, in grenzeloze boosheid waar ik instant doodmoe van word, in hoop dat je terugkomt en dat alles wordt zoals vroeger, maar dan zonder de problemen.

Dirk, je hebt me nooit uitgelegd waarom je weg gegaan bent. Het is moeilijk om het een plek te geven als je niet weet waarom. Dat maakt me boos. Heel erg boos. Er een reden aan geven was misschien wel het minste dat je kon doen. Ik heb zelf antwoorden gezocht en gevonden. Verantwoordelijkheid en stabiliteit, daar had je het altijd al moeilijk mee, dat kreeg je niet voor elkaar. Je hebt veel schade aangericht, je bent niet in staat geweest om er iets aan te doen dus heb je voor de makkelijke oplossing gekozen: je bent vertrokken.

Misschien heb je het allemaal niet zo gepland, Dirk. Misschien wel. Dat zal ik nooit weten, vermoed ik. Maar of je het nu expres hebt gedaan of per ongeluk, gepland of niet gepland, bewust of onbewust, je hebt me financieel en emotioneel gepluimd en je hebt me in de steek gelaten. Dat heeft vast te maken met dat je het thuis zelf niet zo leuk hebt gehad. Maar eerlijk gezegd heb ik het gehad met die flauwekul. Je bent een volwassen man, tien jaar ouder dan ik. Als je problemen hebt, moet je die oplossen op een volwassen manier, en niet schade aanrichten waardoor de problemen nog generaties lang doorgegeven kunnen worden. Want ja, de jongens groeien ook op in een gehandicapt gezin. Ik doe er alles aan om hen op te voeden tot volledige mensen, maar ik ben zelf zo omver geblazen door je vertrek.

Dat brengt me tot een tweede punt. Ik ben ambitieus. Dat woord heeft een vieze klank, maar ik ben niet ambitieus tot mijn eigen eer en glorie. Ik wil de dingen die ik doe graag goed doen, ik wil graag een verschil maken. Niet voor mezelf, maar voor anderen. Ik wil de dingen graag een stapje verder brengen, goed doordenken, ontwikkelen. Niet alleen wat mijn werk betreft, maar ook met de kinderen. En in het huishouden. En financieel.

En het frustreert me dat ik door dit rouwproces, en door de onmogelijkheid te dragen wat allemaal op mijn schouders rust nu, blijf hangen op het niveau van ‘overleven’. Ik heb gisteren overleefd, ik zal vandaag overleven, en morgen vast ook. Net stond ik in het station, moest de trein naar mijn werk nemen, en de moed zonk me in de schoenen. Ik wou niet gaan, ik kon niet meer, ik wou niet meer, ik wou alleen maar naar huis en slapen. De trein naar huis dan maar? Nee, daarvoor had ik ook geen moed. Dus ben ik gewoon daar blijven staan. Treinen vertrokken en treinen kwamen aan. Mensen liepen voorbij. Er werd koffie gedronken en er werden broodjes gegeten. Daar stond ik. Uiteindelijk heb ik mechanisch de trein naar mijn werk genomen, het knopje in mijn hoofd uit gezet, geprobeerd niet meer na te denken. En me afgevraagd wat het nut was van het feit dat ik ging.

Jouw vertrek, Dirk, en alles wat daaraan vooraf gegaan is, heeft me jaren van mijn persoonlijke ontwikkeling gekost. En dat neem ik je zwaar kwalijk. Dit weekend kwam ik onverwacht mensen tegen die ik kende, en ik schaamde me voor mijn rok met fruitpapvlekken, de wallen onder mijn ogen, mijn haar slordig opgestoken met een speld, mijn grauwe gezicht.

Bij momenten flakkert er iets op in me. Een wil om terug te vechten. Om mijn leven op een punt te krijgen dat ik met jou nooit had kunnen bereiken. Om de rekeningen te doen kloppen, de jongens goed op te voeden, mijn plannen te realiseren, mijn grenzen te respecteren, opnieuw lief te hebben. Maar de kracht ontbreekt, om te vechten. En de angst is te groot, vooral om lief te hebben. Al zou dat de ultieme overwinning zijn, me met iemand te durven verbinden, me aan iemand te hechten. Geven en nemen, man en vrouw zijn, goede en kwade dagen, babies en gocartritjes op gezinsvakanties. Vragen hoe de dag is geweest tussen de soep en de patatten. Kleine en grote plannen maken.

Op mijn nachtkastje ligt een boek van Marianne Frederiksson: Inge en Mira. Inge uit het boek wordt opgebeld door haar dochters, die haar waarschuwen dat hun vader, haar ex-man, wel eens voor de deur zou kunnen staan omdat hij weg is van zijn nieuwe vrouw. Inge geraakt in paniek, sluit ramen en deuren, vlucht. ‘Maar hij is toch niet gevaarlijk?’, vragen haar dochters. Dat is hij wel, weet zij zeker.

Pas paragrafen later dit:
‘Maar waar ben je bang voor?’
Toen zei ze het: ‘Ik hou van hem.’

Ook jij bent gevaarlijk, Dirk. Ik kan maar beter mijn  deuren en ramen dicht timmeren.

 

P.

 

 

 

 

 

Advertenties

16 gedachtes over “Prinses timmert deuren en ramen dicht

  1. Wat zou ik nu graag naar je toe komen en je een dikke knuffel geven. “Een manier om je trein te halen, is om de volgende te nemen”. Eén van mijn favoriete uitspraken en misschien ook wel een manier om jou te troosten…

  2. Hey, de eerste keer dat ik hier op je blog beland. Voelde me eerst een beetje een indringer maar ben toch blijven lezen.
    Mooi geschreven, hopelijk lucht het ook een beetje op. Veel sterkte en zeker tot gauw.

  3. *knuffel*
    wat moet het pijnlijk zijn om van iemand te houden waarvan je weet dat die je alleen maar problemen kan bezorgen. Want eerlijk: ook al zou hij terug komen: veranderen zal hij wel niet meer. Integendeel: door hem én al zijn onhebbelijkheden terug toe te laten, zou hij zich sterker voelen dan ooit. Je zou het nog altijd op je eentje moeten klaren met je jongens en je huishouden. Financieel zou het beter gaan, maar ten koste van wat?
    Je bent zo veel meer waard dan dat. En iemand van die leeftijd die geen verantwoordelijkheid aankan en zijn zwangere vrouw in de steek laat, verdient het niet om weer welkom te zijn.
    JIJ BENT ZO VEEL BETER WAARD!

  4. Wat gaat jouw “train of thought” een rotvaart!

    Drie zaken die me opvielen:
    1) je wil een reden horen van hem. Maar welke reden gaat ooit goed genoeg zijn zodat deze al jouw verdriet en pijn kan verzachten? De reden goed genoeg voor een kind om de ouder te snappen die weggaat? Ik denk niet dat er zo’n reden bestaat. Evenwel denk ik dat met redenen van hem, je oplossingen zou kunnen zoeken, die dan toch ook ijdel zouden zijn. Maar dan heb je de illusie minder machteloos te zijn. Maar dit is wat het is, een illusie die je ook dient te doorprikken. Dus, meer dan om rationeel een verklaring te vinden, moet je – op termijn he, neem je tijd – meegaan met die stroom, naar dat onaanvaardbare toegaan, in plaats van het weg te metselen achter de muur van ratio. Je moet eraan, en dat is fucking hard. redenen zoeken of “wat als”/”hadden we maar…” ideeen helpen u op dit moment geen stap verder.

    2) ik snap je boosheid op Dirk. Hij klinkt echt als een onverantwoordelijk iemand. Maar. De stap van heel boos zijn dient vergezeld te worden – opnieuw op termijn en den ene dag gaat dat al gemakkelijker dan de andere – naar het bekijken van jezelf tijdens die tijd. Niet alleen hij is de schuld van het niet persoonlijk ontwikkelen, er was iemand bij die het — om wat voor reden ook en zeker niet express — heeft laten gebeuren. Waar zijn jouw grenzen? Hoe kwam dat hij erdoor kon glippen en van je pad deed afwijken? Waarom volgde je je eigen doelstellingen niet? Wat moet er veranderen om dat wel te kunnen?

    3) Ambitieus zijn is een goeie drijfkracht. En fantastisch om je uit verdriet te tillen. Je bent goed bezig en in uw plaats zou ik niet overdrijven met die notie van een “gehandicapt gezin”. Tevoren was het ook geen zondagskindgezin als ik het zo lees… Ook daar moet je zonder roze bril naar kunnen kijken – opnieuw: op termijn en dit neemt tijd. Heel wat kinderen uit gezinnen waar de ouders gescheiden zijn doen het wel prima (Obama anyone?) en ook de ouders vinden opnieuw geluk na een tijdje. Geef jezelf dus ook tijd – ambitie is goed omdat het je een perspectief biedt op iets dat je wil, maar dat moet misschien niet per se allemaal morgen. Dat mag stap per stap zolang elke stap er een is van overtuiging en niet van rush om op iets te lijken dat je in je hoofd hebt. Het mag echt zijn, dan komt de rest vanzelf.

    Met excuses als de observaties te hard zijn, ik bedoel het zeker niet fout, ik vind dat je dat zeer goed doet – de trein op naar het werk zelfs al heb je geen fut – chapeau!

    Ruth

    • Ruth. Dank. Je hebt gelijk en het is goed dat je dit schrijft. Vooral over twee trouwens. Over drie hopelijk ook. En over één: zonder twijfel.

      Tegelijk is het leven zo complex en spelen zo veel factoren een rol bij wat er gebeurt. Factoren zoals hoop, zoals dat je thuis geleerd hebt niet op te geven, zoals schaamte, zoals goede en kwade dagen, zoals trouw zijn aan de ander tegen de trouw aan jezelf in, zoals zwanger zijn of pas bevallen, zoals niet geloven dat je sterk genoeg bent op je uppie, zoals zo graag een gezin willen, zoals dat het lang duurt vooraleer je de mooie woorden kan doorprikken en echt kan zien, …

      En soms denk ik: het minste dat hij kan doen, is een reden geven. Het maakt me niet eens uit welke, maar een reden. De moeite doen om zich te verantwoorden, al is het niet te verantwoorden. Dan wordt het een soort machtsspel misschien. Misschien.

      • Dag P,
        ik kan het natuurlijk allemaal makkelijk schrijven en natuurlijk bestaan er een hoop zeer geldige redenen voor dat dingen zo lopen zoals ze zijn gelopen. Wat mijn comment betreft, dat is niet om u in een poel van schuld te duwen, want die is er niet, maar eerder om de blik te richten naar dat fantastisch stuk mens dat je bent, en beseffen dat die de touwtjes steeds meer in handen krijgt!

        ik lees jou trouwens omdat ik veel herken, en omdat ik altijd zo ongelofelijk voor je zit te supporteren dat het allemaal goed komt. go go!

  5. Tot op de komma herkenbaar!! Maar weet je, je gaat nooit een uitleg van hem krijgen die acceptabel is. Hij heeft er een puinhoop van gemaakt en jij zit met de ellende. Daar is geen excuus voor. Ik ben blij dat er ook vechtlust uit je verhaal spreekt, want daar ga je het mee redden. Geef jezelf tijd tot je de moed hebt om je ambities te verwezenlijken. Dat moment komt echt!! En dan ga jij weer stralen en zullen jouw kinderen ook stralen, dat is het moment dat je erachter komt dat je gelukkiger bent zonder hem! (Ik ben daar ook nog lang niet…maar ik heb wel vertrouwen dat het goed komt…dat scheelt). Sterkte, het komt echt goed!!

  6. Dit is helemaal mijn verhaal maar dan het verhaal van een kleine 10 jaar geleden. Zoveel tijd is er over gegaan om dat alles te verwerken, en dat is het tot op de dag van vandaag nog steeds niet helemaal. Wellicht zal het dat nooit zijn.
    Maar een kleine 10 jaar verder kan ik terug houden van, kan ik zeggen dat ik mezelf heb terug gevonden, en kom ik op voor mezelf.
    Geef jezelf de tijd, schrijf het van je af, ween, schreeuw, doe wat nodig is. Vergeven en vergeten doe je nooit. Ermee leren leven en het een plaats geven wel. Moed!

    Ik kwam per toeval gisteren op je blog terecht, ben beginnen lezen en ben niet meer gestopt. Je geeft weer hoe ik me toen voelde, het gevecht met jezelf, met de verantwoordelijkheid voor de kinderen, alles. Confronterend maar mooi.

    • Ik volg je blog al een tijdje. Veel dingen zijn herkenbaar, hoewel mijn situatie heel anders is. Ik heb twee kleintjes van 1 en 3 nu. Samen met mijn man woonde ik in het buitenland. Na de geboorte van onze zoon besliste ik alleen hier te blijven. Ik had een nieuwe uitdaging gevonden en vond dat het terug tijd was voor mijn leven. 6 maanden alleen met eentje van 3m een opstandige kleuter en een nieuwe job. Ik was nog een schim van mezelf. Ik deed ook aan overleven. Me kranig houden bij anderen, maar thuis als een pudding in mekaar zakken. Amper eten… na die periode trok ik aan de alarmbel en moest manlief kiezen. Hij koos voor ons en stilletjesaan vinden we terug evenwicht maar ik voel wel dat hij hier minder gelukkig is. Mijn overleven had een einddatum. Ik hoop dat die van jouw er ook komt. Maar ik geloof erin. Want stap 1 is het erkennen en herkennen. Afbreken om op te bouwen en zonder dat je het weet ben je aan het bouwen rn de juiste deuren aan het dicht timmeren zodat anderen kunnen opengaan. Hzng in there

  7. In mijn eigen ervaring maken vooral daden en keuzes die niét door beide partijen gewild of voorspeld werden, ons heel machteloos en kwetsbaar. Zoals hierboven al werd aangehaald: als je alleen naar jezelf kijkt, zal er misschien geen reden goed genoeg zijn om dit te kunnen en willen aanvaarden. Zoals ook al gezegd is: daar is waarschijnlijk veel tijd voor nodig, wat ook maar ‘goed’ is: het mag nooit de norm worden zo gekwetst te worden. Je mag daar niet aan wennen, het voor lief nemen, er niét door geraakt worden.

    Misschien is heel groot verdriet in de liefde misschien pas geheeld op het moment dat je oprecht kan voelen: met iemand die niet voor mij wil of kan kiezen, wil ik zelf niet verder. Ik vermoed dat het waarom op dat moment (net zoals het nu misschien heel cruciale verschil tussen willen en kunnen) er gewoon niet meer toe zal doen. Ik vermoed ook dat je een heel goed zelfbeeld moet hebben voor je kan komen op zo’n punt, om diegene die jou afwijst, in zekere zin en retrospectief, ook weer af te wijzen.

    Dat gezegd zijnde. Ik denk ook dat het misschien goed zou zijn bij dit specifieke verhaal goed in het oog te houden dat er veel verschillende dingen gaande zijn. Er is het feit dat Dirk besloot de relatie te verbreken. Daarbij heeft hij kennelijk geen gesprek op willen starten, laat staan overleg. Daarnaast is er het andere feit dat hij na de breuk (en als ik het goed begrijp, ook niet tijdens de relatie) besloot geen verantwoordelijkheid op te nemen. Anderzijds is er ook het feit dat hij voor zichzelf wél meent vaderlijke plichten op te nemen, en dan nog in jouw huis.

    Zo bekeken lijkt het mij best wel logisch dat jij telkens weer in verschillende fases geworpen wordt, want het is ook een heel complexe situatie, waarin Dirk véél rollen inneemt.

  8. In het leven heeft niemand een handleiding van hoe het gaat. Helaas hebben niet alle kids twee ouders beschikbaar. Trieste realiteit. Maar de twee kereltjes die jou als mama hebben, die komen er vast. Nu zijn ze nog wat klein om het te kunnen zeggen, maar dat komt. Zij zullen zien wat ze wel hebben : een mama die dol op ze is, en haar uiterste best doet. Helemaal geen beroerde start voor kleuterzoon en babybroer, lijkt me. Ik kan het niet voor jou doen, maar supporteren kan ik wel, en ik denk dat je met je lezers een heuse fanclub hebt. Warme knuf van hieruit X

    Je blog is een hele mooie deur trouwens ! Goed dat je die open hebt !

  9. Heej, ik heb je blogje op 1 avond helemaal uitgelezen.
    Verbijsterd was ik…….
    Ik hoop dat je de kracht blijft vinden om te voelen wat je echt nodig hebt en Dirk hoort daar niet bij, denk ik.
    Neemt niet weg, dat ik het heel heel erg vind wat je allemaal al ‘overkomen’ is. je mag inderdaad niet denken dat dat oké is, hoe hij met je is omgegaan.
    Ik kan me ook wel inbeelden wat een ongelofelijke aantrekkingskracht hij heeft en hoe moeilijk het soms is om daar aan te weerstaan.
    Zorg goed voor jezelf …

  10. Ik ben op je blog terecht gekomen door een reactie op een artikel.
    Ook ik herken me helemaal in jouw verhaal. Je bent niet de enige prinses die ramen en deuren moet dicht timmeren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s