Prinses schrijft met een reden

Dit weekend kreeg ik een mailtje van iemand die een artikel schreef over ‘persoonlijke blogs’. Of ik een aantal vragen wou beantwoorden in verband met mijn blog.

Ook dit kwam dit weekend voorbij: http://ariadnesdraad.wordpress.com/2014/11/16/retrospectief/

Het deed me weer even stilstaan bij het ‘waarom’ van mijn blog. Waarom schrijf ik?

1. De trigger

Mijn partner ging weg. Mijn wereld stortte in. Van de ene dag op de andere was ik alleenstaande moeder van twee jongetjes, toen 4 jaar en 7 maanden oud. Ik belde mijn moeder, die zei dat ze later zou terugbellen want dat ze met de hond van de buurvrouw ging wandelen. (Ik zweer het je: als één van mijn kinderen me ooit in crisis opbelt, al is het om een dode kat of een gebroken been, laat ik ALLES vallen en ga ik.) Later moest ik mijn baas bellen omdat ik gewoon even tijd nodig had: rechtkrabbelen, organiseren. Hij gaf me wat vaderlijke adviezen, daar heeft ie een handje van weg (lees ook: https://prinsesopdekikkererwt.wordpress.com/2014/11/13/verzet-overgave/ ), zoals dat ik moest leren meebewegen met de stroom in mijn leven in plaats van me vierkant schrap te zetten. Ik vroeg hem hoe. Hoe dan? ‘Schrijf!’, was zijn antwoord. Toen mijn hoofd die avond te klein was voor alle gedachten en het verdriet en de wanhoop en de paniek, nam ik een papier, een pen en voelde ik me net een zestienjarig die ‘lieve dagboek’ ging schrijven. Enkele dagen of weken later zat mijn hoofd vol gedachten naar aanleiding van iets dat ik op facebook had gelezen. Een paar muisklikken later was prinsesopdekikkererwt er, met deze eerste blog: eerste blog . Meteen daarna schreef en publiceerde ik ook dit: tweede blog. Blijkbaar zaten de woorden al even te wachten om er uit te komen. Dat geschiedde op 24 mei, toen ik net een maand ‘alleen’ was.

2. Over narratieve psychologie en levensverhalenlaboratoria

Op mijn werk begeleid ik vaak processen van teams door middel van storytelling-technieken. Storytelling en narratieve technieken komen zowel in de managementwetenschappen aan bod, als in filosofie, theologie en ook psychologie (en waarschijnlijk nog in een dozijn andere domeinen). Bij psychologie heet de stroming ‘narratieve psychologie’, en is het uitgangspunt dat het vertellen en het construeren van je verhaal helpt om je identiteit te ontwikkelen, betekenis te geven aan gebeurtenissen in je leven en te reflecteren op je eigen ‘processen’. Ik kende zelf al lang het levensverhalenlab, van de universiteit van Twente. Er wordt onderzoek gedaan naar levensverhalen en het belang van het vertellen ervan, en je kan zelf ook deelnemen aan onderzoek, een herinnering ‘doneren’ of de herinneringen van anderen lezen: levensverhalenlab.

Het idee om te schrijven, daarmee betekenis te geven aan gebeurtenissen uit mijn leven, een samenhang of lijn te proberen aanbrengen en te reflecteren, was dus niet geheel onlogisch voor mij. Ik kon het makkelijker op een blog dan op papier, omdat ik door voor een blog te schrijven de ‘anonieme lezer’ op mijn netvlies had staan, wat dat ‘lieve dagboek’-gevoel wat weg nam.

3. Lichtende voorbeelden

Ik was zelf al een tijdje een bloglezer, met name Mme ZsaZsa en talesfromthecrib. Ik las wel eens wat receptjes bij Fieke en Dorien en klikte wel eens wat in het rond.

Vooral TftC was erg inspirerend voor mij, omdat Lilith ‘gewone’ dingen des levens beschrijft met een mooie kwetsbaarheid en authenticiteit, en vaak ook gewoon leuk, grappig en herkenbaar. Ik kreeg er ‘goesting’ van.

4. En nu?

Waar sta ik vandaag met dat geschrijf?
Eerst en vooral doet het me deugd een soort ‘project’ te hebben, wat me ook zin deed krijgen naar het uitwerken van een groter project, met name het starten als zelfstandige in bijberoep (in ontwikkeling trouwens).
Ten tweede heb ik virtueel en IRL een aantal heel mooie mensen mogen ontmoeten, wat me ongelooflijk deugd doet. Omdat ik op mijn blog schrijf over ‘echte’ dingen voelen die contacten meteen ook altijd heel ‘echt’. Tegelijk vind ik het jammer dat ik te weinig energie heb om te investeren in nieuwe contacten.
Van sommige mensen kreeg ik trouwens ook pyjamaatjes, kinderkleedjes, of andere meer materiële hulp, en ook dat was erg welkom en maakt me heel dankbaar. Als ik bijvoorbeeld mijn Babyzoon verschoon op het verzorgingskussen met een overtrek die ik van iemand heb gekregen die ik heb leren kennen door de blog, denk ik altijd even aan haar met dankbaarheid.
Tot slot moet ik zeggen dat het schrijven echt helpt om te zien welke stappen ik gezet heb, om terug te kijken naar de afgelegde weg, om vooruit te kijken, om bewust na te denken.

5. Echte verhalen

Er zijn vast mensen die mijn blog ‘gezeur’ vinden. Ik vind zelf trouwens vaak dat ik in kringetjes draai, en dat er te veel downs komen. Dat heeft mede te maken met mijn neiging het ‘herstel’ als een rechte lijn te zien, en elke ‘terugval’ daarin dus als een verrassing, frustratie en mislukking.

Ik schreef ooit over het contrast tussen facebookstatussen en het echte leven: facebooksprookjes-en-real-life-wallen .

Met mijn blog heb ik geleerd dat mensen nood hebben aan echte verhalen. Zowel het vertellen als het lezen van die echte verhalen. Verhalen over rouw, twijfel, pijn, een kapotte relatie, zoekend moederschap, de ups en downs uit het dagelijkse leven. Dat is volgens mij de ‘kracht’ van persoonlijke blogs.

Zo. Ik schreef waarom ik schreef. En nu ben ik benieuwd waarom jullie lezen.