Verzet & overgave

Soms lijkt het alsof ik echt niets mag willen. Niet dat het beter gaat, dat het makkelijker wordt, plannen maken, kiezen. Willen.

Is er iets gebeurd?
Nee. Nee. Maar ik zit weer eens te kijken naar de puinhoop, met ogen die pijn doen van het huilen. Op het kantoor van mijn baas, godbetert. In de puinhoop ligt nog steeds verdriet. Verdriet, om dat gezin dat stuk is. Om hij die weg is. Ik voel me echt geraakt in de basis. En ik vraag me af waarom andere mensen, die toch niet persé leuker en knapper zijn dan ikzelf, het wel mogen hebben: een gezin. Iemand die vraagt hoe hun dag geweest is. Iemand om aan te vragen hoe zijn of haar dag was. Iemand om nog een kind mee te krijgen. Iemand om de bestaande kinderen aan toe te vertrouwen en een uur in bad te gaan zitten. (…) Ik ben gehandicapt door het verdriet en de praktische en financiële zorgen. Mijn draagkracht is beperkt. Mijn frustratie groeit, want ik functioneer al te lang op een niveau dat ik in betere omstandigheden ver beneden me laat.

We praten. De baas en ik. Over een project dat ik niet vooruit krijg. Over mijn gevoel voor alles zo hard te moeten werken en niet meer te kunnen. Over dat niets vanzelf gaat. Over dat ik heel hard werk voor sommige dingen die geen milimeter opschuiven. We praten over een gat van een maand tussen dit contract en het volgende, om wat te rusten. Hij vertelt me weer dat ik met de stroom moet meegaan, en in de stroom het stuur van mijn bootje weer in handen moet nemen. Dat dat de enige manier is. Niet tegen de stroom in, met de stroom mee. Dat dat een spirituele weg is.

Maar dat deed ik al, denk ik opstandig. Ik was al veranderd, ik accepteerde een beetje, ik legde me maar wat neer bij hoe het nu was. Ik vocht niet meer zo hard. Ik zette me niet meer zo schrap. Ik had zelf bedacht dat ik wat tijd nodig heb, een gat, een rustpunt. Ik begon te kijken naar wat er wel was. Ik begon geluk te vinden in de kleine dingen. Ik begon het te doen met wat ik had.

Maar ook: ik werd weer zo besluiteloos, richtingloos, steeds vermoeider. Murw. Verdrietig.

En dan kom ik weer op een punt waarop ik denk dat het leven me op de knieën dwingt. Dat enkel totale overgave een optie is, en dat er beren op de weg zullen komen tot ik zover ben. En dan vind ik het niet eerlijk, want ik wil niet eens zo gek veel.

Als een wachter op de morgen wachten, zei mijn baas. En dat die morgen altijd komt. En dat dit een kans is om te groeien, dwars door de pijn heen.

Verdomme.

Advertenties

11 gedachtes over “Verzet & overgave

  1. Meegaan met de stroom …het is een kunst en je doet het, op een adembenemende manier. Want het is niet omdat een stroom altijd in dezelfde rtichting gaat dat hij daarom altijd even gelijkmatig stroomt. Hij vertraagt of versnelt, zwelt aan, kolkt rond obstakels die in het water liggen, treedt buiten zijn oevers als de regen met bakken uit de lucht valt of de omliggende grond oververzadigd is of teveel dicht geplaveid enz…enz… En dan heb je, om het helemaal ingewikkeld (en verwarrend soms) te maken soms ook nog stroom en onderstroom. Zalmen volgen de onderstroom van de rivier om stroomopwaarts te zwemmen om kuit te schieten … Om maar te zeggen dat meegaan met de stroom soms heerlijk drijven is maar even vaak hard labeur, meegesleurd worden in een tempo dat je naar adem doet happen of botsen tegen plots opdoemende obstakels. En hard labeur kost energie, vraagt uitgerust zijn en laat net dat nu een groot probleem zijn op het moment dat de stroom weer eens aanzwelt en je meesleurt …

  2. Wat een zeldzaam pareltje van een baas.

    Jij kan die maand zo hard gebruiken, ik hoop dat dat financieel ook lukt.
    En begrijp ik het goed: mogen we je feliciteren met een nieuwe job?

  3. als ik het zo lees lijk je wat te “onderhandelen” — a en b doen om dan als resultaat ‘iets in ruil te krijgen’, namelijk u beter voelen. maar ik vrees dat het met alle dingen die moeilijk te aanvaarden zijn, niet zo werkt. overgave is een mooi woord in de zin van dat het rust kan brengen, hoewel de scherpe kanten van waaraan je je overgeeft nog wel zullen snijden… (het klinkt zo, ik weet niet of het echt zo is)

    ik denk dat met heel groot verdriet, net die rationele benadering wat te optimistisch is. niemand heeft dit gewild, ook hij wellicht niet, maar het is door omstandigheden zo gelopen. geef jezelf niet de schuld (is een van de meest ondergravende emoties die je kan hebben en jammer genoeg erin gestampt met ons cultuurkatholicisme in Belgie)

    Het is ook vaak pas na jaren, als mensen weer helemaal op hun pootjes staan, je echt kan overschouwen wat dit op een diep niveau in u heeft betekent. de baas met de stroom woorden heeft dus helemaal gelijk – boijf bij het moment, hoe blij of verdrietig dat ook is, en trek geen conclusies over de toekomst op basis daarvan. dag per dag is nu uw beste vriend.

    en dat het zwaar moeilijk is begrijp ik heel goed en ik voel met je mee. maar ik denk dat het verdriet inderdaad niet iets is van veel plannen of controleren, maar het over u laten komen, beseffen dat als je verdietig bent dat daar redenen voor zijn, en dat het volslagen normaal is er veel verdriet over te hebben. je hebt iets verloren dat je wilde houden. daar raak je misschien niet in zes maand overheen, en dat is geen probleem, verdriet mag er zijn.

    tenslotte – het gemarchandeer uit je hoofd bannen. dit ligt niet persoonlijk aan jou, het is een pad dat het leven neemt. net zo min als die andere mensen met gezin een vastgelegd plan hebben dat hun al dan niet wordt gegund door iets buiten ons om. zo is het leven niet – het is heel random, en dat kan een erg bevrijdende gedachte zijn.

    hou je goed en je mag fier zijn op jezelf,
    ruth

  4. Pingback: Even niets | En ze leefden nog groen en gelukkig

  5. Pingback: Prinses schrijft met een reden | En ze leefden nog groen en gelukkig

  6. Het lijkt zo logisch he, als een ander het zegt “verzet je niet, aanvaard, concentreer je op het hier en nu,…” en toch zo verdomd moeilijk om het in de praktijk te brengen. Zeker op die moeilijke momenten. Ik kan me niet inbeelden waar jij elke dag weer door moet. Zo sterk, zo’n straffe madam dat je bent. Mijn bewondering voor jou is eindeloos, maar ja, daar koop jij ook weer niks van, natuurlijk.

    “without darkness, there can be no light”

    Slechte dagen, moeilijke maanden, donkere jaren,… het zijn ijkpunten in een leven waardoor je ook de schoonheid die erna komt kan appreciëren. Als die celebs met hun riante villa’s en sjieke auto’s? Die snuiven hun leven ook maar naar de maan, ongelukkig als maar kan zijn aan hun gigantisch zwembad. Het feit dat jij de kleine dingen van het leven kan appreciëren maakt van jou een rijk iemand. Een mooi iemand. Iemand die, wanneer het financieel en amoureus weer wat beter gaat (en die tijd komt er echt wel hoor) meer van het leven zal kunnen genieten dan iemand ooit tevoren. Jij zal elke kruimel geluk appreciëren en denken “verdomd het was moeilijk en donker, maar hier sta ik toch maar mooi aan de andere kant van het dal en de zon schijnt.”

    Ik heb het geluk om wel iemand te hebben om Het Patatje (aan je posts te lezen is ze maar een maandje jonger dan Babyzoon) aan door te geven wanneer ik even tijd voor mezelf nodig heb. Maar dat wil niet zeggen dat er geen donkere periodes in mijn leven geweest zijn. Waarin het allemaal niet meer hoefde, op een gegeven moment. Maar ik ben begot dankbaar dat ik heb doorgezet, want de zon schijnt weer en dat had ik voor geen goud te wereld willen missen.

    Dag per dag, voeje voor voetje, zo geraak je er uiteindelijk ook.

    PS: Ik ben ook benieuwd! Heb je nu een nieuwe job in februari?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s