Alle tinten grijs

Thema’s op deze blog

Op deze blog schrijf ik vooral reflecties over het alleenstaande moederschap, mijn kinderen, mijn werk, combinatie werk-gezin, wat over hoe ik me organiseer. Mijn intentie was ook te schrijven over ‘groene’ thema’s, ecologie dus, maar eigenlijk vind ik onze vrij groene levensstijl zo vanzelfsprekend dat ik er niet veel over te zeggen vind. Het stroomtekort deze winter zal niet aan ons liggen. We hebben spaarlampen, geen tv, geen grote computer, geen enkel ander tabletachtig ding, dat een beetje energie slurpt. De verwarming staat af of op maximum 19 graden, en enkel in de kamer waar we ons bevinden. We bevinden ons met z’n drietjes altijd op een kluitje: Babybroer aan mijn rok of op mijn arm, Kleuterzoon op mijn hielen. Verder was ik enkel ’s nachts en dan nog in eco-modus, en hebben we twee droogrekjes in plaats van een droogkast. Er staat een auto op de oprit, om mee te leren rijden. Maar die zou ik liever niet hebben en ik kan niet rijden, dus die staat daar maar wat. Mijn grootste ‘zonde’ is koken: ik kook graag en dagelijks, wat inderdaad wat energie zal vragen. En in de keuken staat een radio die vaak op staat.

Maar daar ging het niet over. Het ging over thema’s op mijn blog.

Verder dan mijn neus lang is

Het zal misschien lijken alsof ik niet verder kijk dan mijn neus lang is, enkel met mezelf bezig ben en mijn ini-mini-gezin, of dat ik nergens een mening over heb, omdat ik nooit luid van de daken schreeuw wat ik ergens van vind.

Ik vind wel dingen, maar ik denk niet meer zwart-wit, enkel in schakeringen grijs. Soms denk ik zo ‘genuanceerd’ dat ik er zelf gek van word, ik blijf maar twijfelen aan alles.

Grijze materie

Wat voorbeelden.

1. In de leesclub werd de vraag gesteld over het boek dat we hadden gelezen, wie het een goed boek vond en wie niet. Dat lijkt een makkelijke vraag, maar voor mij is dat niet zo. Ik kan daar onmogelijk op antwoorden. Ik kan wel zeggen dat ik het graag gelezen heb, of niet, en ik kan inhoudelijke opmerkingen maken over welke punten ik sterk vond, waar ik op mijn honger bleef zitten, welke zinnen ik storend vond en welke verhaallijnen en personages geloofwaardig of net niet. Maar stellig beweren: ‘ik vind het goed’ of ‘ik vind het niet goed’ kan ik niet. Op een gegeven moment werd ook de vraag gesteld of het boek seksistisch was geschreven. Ook daar kan ik niet op antwoorden. Ik heb wel beelden bij wat seksistisch is, maar dan wil ik seksistisch heel graag samen definiëren, vooraleer het gesprek plaats vindt over of het boek seksistisch is of niet, omdat ik anders dus denk dat we allemaal antwoorden op een verschillende vraag, elk met onze eigen definitie van seksisme in het achterhoofd dus. En dan kan ik dus niet antwoorden op een relatief simpele vraag.

2. Op facebook heb ik wat ‘schreeuwers’ onder mijn contactpersonen. Mensen die het uitschreeuwen van verontwaardiging, op een vrij cynische manier. Een recent voorbeeld is een post à la: er is geen plaats genoeg voor alle kinderen in de Brusselse scholen, maar luxeverzuim, dat is pas een probleem!
Ik deel de verontwaardiging over het gebrek aan plaatsen voor de Brusselse kinderen. Kinderen hebben recht op onderwijs. Uitroepteken! En de overheid zou moeten voorzien in voldoende plekken om die kinderen van dat onderwijs te laten genieten. Punt. Maar om dat dan tegen luxeverzuim te gaan afzetten en er op vrij cynische wijze over te gaan schreeuwen? Nee, dat kan ik niet. Ik zie verbanden tussen beide topics (namelijk: het gaat beiden over onderwijs, en je zou kunnen zeggen dat het jammer is dat het beleid aandacht besteedt aan luxeverzuim maar er niet in slaagt om alle kinderen een rechtmatige plek te geven in een klasje), maar ik zie geen causaal verband (als jullie dat wel zien, mogen jullie het me uitleggen). En dan vind ik het erg jammer dat een zeer terechte verontwaardiging op een manier geuit wordt die de aandacht van het topic afleidt omdat je plots met een soort nep-tegenstelling zit, en op een manier waardoor de nuances uit het gesprek verdwijnen. Reacties op zo’n post zijn allemaal doorspekt van cynisme, er is weinig constructiefs te zien, en tja. Tja.

3. Ik zou heel graag een andere regering willen. Of alleszins andere accenten in het beleid. Groene accenten, ik wil een andere soort maatschappij dan op dit moment in-de-maak is. Zelf ‘verzuip’ ik er in, ik zit geloof ik onder de officiële armoedegrens met mijn gezinnetje, al werk ik 4/5 in een mooie functie en heb ik twee universitaire diploma’s. Het moet voor mij financieel niet nog krapper worden, en tadaa, met deze regering zal dat zeker wel gebeuren. Dus ik kan heel goed inschatten dat deze regering voor gezinnen, en vooral voor éénoudergezinnen of kansarme gezinnen, geen interessant beleid voert. Maar ik kijk ook met lede ogen naar stakingen en betogingen, omdat het altijd lijkt te leiden tot uitwassen (beginnen in café, geweld, dingen in brand steken, maar ook treinen die niet rijden en mensen die niet op hun werk geraken, of niet op tijd bij hun kinderen, …). En ik vind ook wel dat er iets moet gebeuren, omdat een aantal dingen, zoals de pensioenregelingen en de regelingen rond werkloosheid, niet kunnen blijven duren zoals ze in België zijn geregeld. In Nederland, waar ik vaak ben, is pensioen op 67 algemeen aanvaard, daar is een soort ‘nuchterheid’, mensen calculeren het in want we weten dat het niet anders kan. Terwijl bij ons 65 meestal nog een groot probleem is. Daarnaast betalen de Nederlanders tegen de 2000 euro inschrijvingsgeld voor een jaar studeren, waarbij onze 1000 euro nog steeds meevalt (al zet ik nu al elke maand een belachelijk klein bedragje opzij om de mannekes later te kunnen laten studeren). En werkloosheidsuitkeringen zijn er beperkt in de tijd, maar de begeleiding om banen te vinden lijkt ook beter. Bovendien zie ik in Nederland veel meer integratie van allochtone bevolkingsgroepen en mensen met een handicap, bijvoorbeeld aan universiteiten. Maar daar wordt ook harder op ingezet en de lat wordt hoger gelegd. En bijvoorbeeld eisen rond inburgering vind ik daar ook getuigen van een zeker respect, omdat je mensen daarmee uitnodigt om deel uit te maken van de samenleving, en niet aan de rand ervan in het eigen kringetje te blijven draaien. En daar wordt zelden gestaakt bij mijn weten. Hierbij weer de nuance dat ik Nederland niet de ideale maatschappij en politiek vind hebben, maar ik zie wel dat een aantal dingen ‘onvermijdelijk’ zijn in deze nieuwe tijden, die daar op een rustigere manier ingang lijken te hebben gevonden, terwijl er in België auto’s in brand gestoken worden.

Alleen maar gemaar

Ik vind dus wel dingen, bij allerlei actuele thema’s. Maar als ik ze wil opschrijven, moet ik de ene ‘maar’ na de andere toevoegen.

Ook in gesprek met mensen neem ik zelden duidelijk stelling in. Ik heb wel gedachten over de dingen en ik heb zeker wel interesse, maar wie ben ik om een positie in te nemen? De meeste problemen zijn zo ongelooflijk complex dat ze met zwart of wit niet op te lossen of te beoordelen zijn denk ik. O, dat lijkt heel stelling geformuleerd van me. Dan toch ;).

Advertenties

5 gedachtes over “Alle tinten grijs

  1. Mja, puur focussen op het stakingsgeweld vind ik een beetje te kort door de bocht. Het gaat om een heel kleine groep die profiteert van zo’n massabijeenkomst om de boel wat in brand te steken, de focus in de media lag vooral daar en men vergeet de 120 000 anderen (een gigantisch aantal!) die niks in brand hebben gestoken. En serieus, voor een manifestatie op café gaan is toch geen ramp?
    Maar swat, ik wil hier geen polemiek starten want pro vs. contra vakbonden of stakingen leidt tot oeverloze discussies waarin iedereen wel en geen gelijk heeft.

    Verder wel volledig akkoord hoor.

    • Ik kwam hier net hetzelfde zeggen. Ik vind het eigenlijk net heel ongenuanceerd om te stellen dat er voor (of tegen) verandering in België auto’s in brand gestoken moeten worden, en in andere landen niet. Want die brandende auto’s, dat had niets met de betoging te maken. Of jawel, het gebeurde op hetzelfde moment, door mensen die hun kans schoon zagen om even van losgehen te doen.

  2. Heel herkenbaar. Ik ben ook niet van de stelligheden, zeker niet bij complexe zaken. Kan ook eigenlijk altijd wel advocaat van de duivel spelen en de andere kant(en!) ook zien en zelfs uitleggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s