Je kan niet alles hebben

Volgens mij kan je niet alles hebben.

Ik heb een vriendin, die een man heeft, maar geen kind.
Ik heb een vriendin die een leuke baan heeft en veel verdient, en geen kinderen heeft en geen man.
Ik heb een paar vriendinnen die wel een man en een kind (of kinderen) hebben, maar geen leuke baan. Wel een leuk huis meestal.
Ik heb een vriend die een leuke baan heeft, een leuke vrouw en leuke kinderen, maar geen tijd.
Ik ken iemand die een man heeft, maar geen kinderen, en wel een buitenverblijf aan zee.
Ik ken iemand die drie leuke kinderen heeft en een heel lieve vrouw, maar ook een hersentumor.
Ik heb zelf kinderen en een leuke baan (toch nog heel even), maar geen man.

To have or not to have

Nu lijkt het even alsof je alles hebt als je [een partner + kinderen + een huis + een leuke baan] hebt. En wat is ‘hebben’ een akelig woord in deze! Maar het is ook vaak zo dat je dat allemaal kan hebben en toch niet gelukkig zijn. Of niet gelukkig genoeg. Omdat je geen tijd hebt. Of geen vrienden. Of gewoon, zonder reden, omdat je het niet voelt.

En dan heb ik het nog niet over geld gehad. Of hobby’s. Of gezondheid.

To be (happy) or not to be (happy)

Het komt altijd weer neer op hetzelfde besef: het zijn niet de omstandigheden die je gelukkig of ongelukkig maken, het is hoe je ermee omgaat.

Laatst was ik met de kinderen in een museum. Eigenlijk was het maar iets heel gewoons, maar omdat we zelden zoiets doen, werd het erg bijzonder. Vooral omdat het gewoon lukte, en ik me al duizend zorgen gemaakt had over of het wel kon lukken met die twee aapjes.
Daarna gingen we taart eten en koffie drinken, in een koffiebarretje. Alwaar Babyzoon natuurlijk mopperde tot hij uit de buggy mocht en vervolgens elegant tegen een tafel liep en het op een brullen zette, terwijl Kleuterzoon de stukjes chocola uit zijn taart aan het peuteren was, en uit de mijne.
Later liepen we op een plein, en dacht ik: zo zouden alle zondagen moeten zijn. En ik was alweer eens intens, intens gelukkig. Had het me een half jaar geleden verteld, ik had je een klap verkocht*.

Leegte & chocola

En even vaak lukt het niet, hoor. Zo eerlijk ben ik dan ook wel weer. Ik haat de momenten dat ik ’s avonds in mijn keuken met als enige gezelschap een stem op de radio, als een hamster alle mogelijk chocola en zoetigheden verzamel en er troost in zoek. Wanhopig soms. Omdat ik moe ben. Op. Leeg. En leegte vullen met chocola, hoe logisch is dat niet? Ook al had ik me voorgenomen er echt mee te stoppen want helpen doet het niet. Echt niet. Ook al voel ik me stilaan ellendig, omdat ik het gevoel krijg dat ik mezelf vergiftig met de suiker die ik eet. Ook al staat er een volle mand fruit.

Maar tja. Te weinig wilskracht. Je kan niet alles hebben. Toch?

(*Natuurlijk niet echt, ik ben niet agressief van aard, voor jullie denken dat Dirk de benen heeft genomen omdat hij thuis afgetuigd werd. Maar opmerkingen als dat ik van kleine dingen zou kunnen genieten, en dat er weer mooie momenten zouden komen, deden mijn ellendig gevoel toen geen recht, ik voelde me er telkens onbegrepen door.)

Advertenties

12 gedachtes over “Je kan niet alles hebben

  1. Ik heb ook niet alles (een echtgenoot bvb waar ik volgend jaar een zilveren bruiloft mee zou kunnen gevierd hebben) maar toch veel (kleine dingen die het veel maken)
    In veel gezinnen is dat ‘alles’ hebben toch ook maar schijn, ik ben zelf nooit eenzamer geweest dan toen ik nog getrouwd was.
    Die chocolademomenten zijn ongelooflijk herkenbaar !

    • Haha, heb jij een tip ‘tegen’ die chocolademomenten?
      Goed om te blijven realiseren dat je zelfs in de schijnbaar ‘ideale’ situatie, eenzaam kan zijn.

      • Wat chocolade betreft hou ik het tegenwoordig bij de repen met vervangsuiker van ‘denaldi’
        Op normale dagen doe ik 3 dagen met een reep van 100g, verhormoonde dagen echter …

  2. Dat heb ik nu wel (na dat het lange tijd niet zo was), het is een kostbaar geluk, dat gevoel dat alles klopt. Ik ben er dan ook van doordrongen en ga me niet meer te vlug druk maken in futiliteiten… maar boven mijn hoofd hangt dan soms ook een donderwolkje die denkt dat het niet zal blijven duren, dat ik het niet verdien of zo, of dat het te mooi is om waar te zijn… Mooie schrijfsels hier, elke dag opnieuw Ik hoop toch zo dat jij ook nog eens “Alles” zult hebben. Al is Alles natuurlijk voor iedereen anders en er zit bij jou wel al één en ander in het pakket Alles : 2 prachtige kinderen, massa’s schrijftalent, een portie humor, en een gezonde kijk op de dingen !

    • Ik ben blij voor je, en ik bewonder je omdat je het kan koesteren!
      En dank voor je lieve wens. En inderdaad, toen ik vannacht Babybroer zijn handjes en neusje opwarmde (iemand daar trouwens tips voor? hoe warm de slaapzak ook is, die handjes en dat neusje blijven een ‘koud’ punt…) en toen Kleuterzoon vanochtend ‘Moeketje toch!’ zei, besefte ik weer eens dat er heel veel geluk is. Al weegt op dit moment het gevoel dat ik dagen klop van 5 tot 24u en dat ik dan nog achter de feiten aan hol in mijn huishouden en in mijn werk en met de kindjes, zwaar.

      • Sommige slaapzakken of pijama’s hebben een soort flapje aan de mouw, dat je ook over de handjes kan plooien, het ziet er dan een beetje uit als een wantje zonder duim. Wat wij ook wel deden: voor we zelf in bed kropen (en als de kinderen dus al in een diepe slaap waren) : een sok over hun handjes trekken.
        Voor een koud neusje heb ik niet zo’n pasklaar antwoord…

  3. Wat is alles? Ik heb een partner, een pracht van een zoon, een leuk huisje (al zeg ik het zelf) maar geen fijne job. Ik ben wel druk bezig met daar iets aan te veranderen door mijn bachelor diploma te willen behalen. Maar daardoor heb ik te weinig tijd en het gevoel dat ik mijzelf voorbij loop. Binnen vijf jaar ga ik hopelijk alles hebben wat ik wil. Die man, die kinderen (want tegen dan zijn het er twee) en dat huisje mogen blijven. Ik wil gewoon meer tijd en een fijne job, maar dat komt wel.
    Als je met iets niet tevreden bent en je weet dat dat op lange termijn zo zal zij, dan moet je er iets aan doen. Is het maar tijdelijk, dan moet je effe doorbijten.
    Ach. Jij komt er heus wel! Echt waar. 🙂

  4. ik denk dat de kunst is eigenlijk wat in het hier en nu te leven. je kan je altijd in betere situaties en altijd in slechtere bedenken dan vandaag. ik vond eergisteren een dagboek terug van zes jaar geleden waarin mijn doelen stonden uitgeschreven. sommige waren oppervlakkig zoals mijn gewicht, andere haddden te maken met de liefde, nog andere met een job. ik ben blij dat ik ze vandaag allemaal heb behaald. maar het deed me ook beseffen dat ik nu niet alle dagen overloop van geluk daarom (ik ben wel heel tevreden en heel dankbaar – begrijp me niet verkeerd).
    maar het leven is uiteindelijk toch meer een evenwicht, een schoonheid zoeken in de rommel, het opstaan als je struikelt, het kunnen zien van kleine warme momenten. we maken te vaak de vergissing om te wachten met gelukkig zijn, tot we 55kg wegen, tot we die job hebben, dat lief.

    en dat wachten heeft geen zin.

    ik ben blij te lezen dat je kan genieten van die kleine momenten en uit je verdrietput aan het klimmen bent. ik duim voor een mooi resultaat van je sollicitatie en warme vriendschappen.

  5. ‘Alles’ is relatief… Vijf jaar geleden was ik ziek en had ik weinig: geen job, geen relatie, een slechte gezondheid. Gelukkig had ik toen wel familie en vrienden. Drie jaar geleden vond ik de liefde van mijn leven, een leuke job en begon ik aan mijn toekomst te bouwen. Voor veel mensen lijkt dat ‘alles’, maar iedereen heeft zijn problemen. Ik heb geleerd om vast te houden aan alle kleine fijne dingen in het leven en blij te zijn met wat je hebt. Er zijn altijd mensen die het met (veel) minder moeten doen…
    Geniet van alle fijne momenten met je zonen, van dat kopje koffie met chocolade, van heerlijke herfstwandelingen en -fietstochtjes, … Je komt er wel!

  6. Volledig normaal, dat koude neusje en die handjes. Blijkbaar typisch kleine kindjes. Gelukkig wist ik het vd vroedvrouw of ik was dochterlief al beginnen reanimeren toen we pas uit het ziekenhuis waren… echte ijsklompjes, die handjes! Als hun nek warm voelt dan is de slaapzak dicht genoeg.

  7. Het gras bij de anderen blinkt soms zo, dat je de addertjes erin niet ziet. Ik kan uitstekend begrijpen dat je woest werd van “het wordt wel beter”. Daar had ik vier jaar geleden, toen mijn moeder zwaar dementeerde en mijn zus van de ene op de andere dag stierf, ook bijster weinig aan… Een hele klus om uit de hel te komen die mijn leven plots was. Dochter zijn van een vader die zijn andere kind verliest en ook nog eens zijn vrouw, dat is geen lachtertje.
    En toch is het tij gekeerd en voel ik me minder vermorzeld. Vadermans maakt weer plannetjes die zijn leven leuker maken, en ik heb mijn papa weer een beetje terug… Blij te lezen dat de plannetjes bij jou er ook weer zijn. Beleef er veel plezier aan, het is je gegund !

  8. Ik lees de reacties hier nog eens door, en ben er een beetje stil van. Er worden mooie dingen geschreven, dank daarvoor. Soms heb ik de neiging wat dingen somber in te zien, maar door hier naar een glimpje op te vangen van de binnenkant van mensen die ik niet eens ken, krijg ik het wel lekker warm.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s