Mijn bed is een boot

Mijn bed is een boot en de nacht is de zee.
Om 22u ga ik ter sponde. Ik zeil onmiddellijk weg in het blauwe flanel. Naast me dobbert een klein bootje: het bedje van Babybroer.
Midden in de nacht hoest hij. En hij huilt. Ik ben in de war, bedenk dat het niet vanzelf zal overgaan, zelfs als ik mijn lakens over mijn hoofd trek niet. Ik overweeg melk te maken maar bedenk dat hij daar misschien nog meer van zal moeten hoesten. Lampje aan, Baby uit bootje tillen, slokjes water, balsem op Babyborst. En hup, terug de zee op.

Maar dat wil Baby niet. En Baby huilt.

Slaapdronken zwem ik naar hem toe, neem hem mee in mijn grote boot, omarm hem en streel zijn hoofd. In de verwarring van de slaap vraag ik me af of mijn kindje een zoon of een dochter is. Wat gek, denk ik tegelijkertijd, dat slaap je zo kan verwarren.

We deinen samen mee met de zachte golven van de slaap. Ik word wakker, voel zijn warme lijfje tegen het mijne aan. Zijn handjes en zijn neusje zijn opgewarmd. Voorzichtig leg ik hem terug in zijn eigen bootje en we zeilen verder.

Om 5u12 strandt het schip. Babybroer is wakker. De truuk van de nacht, hem mee laten deinen in mijn bootje, helpt niet. Ik streel zijn hoofdje, maar hij schopt en wurmt en wordt heel boos van de slaapzak die hem belemmert en de duisternis die hem belet te spelen. Ik ben zeeziek/slaapdronken. Ga zijn flesje maken. Doe wat halfslachtige pogingen hem tot slapen te bewegen. Maar hij beweegt liever tot spelen.

Beneden brengt de radio troost. De wereld bestaat, ja, ook buiten deze keuken, die omgeven is door duisternis. Een auto die voorbij rijdt, verraadt dat er nog mensen wakker zijn in deze wereld.

Ochtenden waarop de havermout overkookt zijn altijd de ergste.

Als we Kleuterzoon te laat op school brengen, mompel ik tegen zijn juf: ‘Erg hé, zijn we al sinds 5u15 wakker en nog te laat.’

Advertenties

7 gedachtes over “Mijn bed is een boot

  1. Oh wat herken ik dit ook al is het inmiddels al een tijdje geleden. Je komt aan op het werk en je hebt het gevoel dat er al een halve werkdag opzit.
    Want je zat al om 5u in de woonkamer. Half versuft een flesje maken en blij zijn dat je nog even 1 oog mag sluiten als dat flesje wordt opgedronken.
    En denken dit wordt weer een dag van vechten tegen de slaap en benen die aanvoelen als lood. Met een middagdip die voelt alsof je hart slaapt maar je ogen gewoon open zijn. Want je baas wil je wakker (uiteraard) Even naar toilet, fris water over je polsen laten lopen en hopen dat het einde van de werkdag snel in zicht komt. Slaap zit er dan nog niet in, want de onthaalmoeder wacht, en het eten dat zichzelf ook niet klaarmaakt, een bad (nee niet voor jou maar voor de baby), het slaapritueel. Ondertussen komt de echtgenoot (onderstussen ex) thuis die zijn verhaal kwijt wil. Je luister zo goed als mogelijk tijdens het opruimen van de keuken en voorbereiden van de volgende dag. De zetel lonkt, met 1 oog probeer je nog wat nieuws te kijken, het oog moet de strijd opgeven. Ergens rond middernacht word je wakker met stramme spieren, loop je slaapdronken naar bed en hoop je dat de dag morgen later begint.

    • Zoiets ja :). Ik heb vooral een frustratie omdat ik lange dagen heb met de kinderen waarin ik niets kan doen, buiten werken (wat trager gaat door vermoeidheid) als ze in de opvang/op school zijn. En als ze dan ’s avonds in bed liggen en er me-time lonkt, om bijvoorbeeld werk in te halen, het huishouden bij te benen of godbetert iets leuks te doen, ben ik zo moe dat het een gevecht is tegen mezelf.

      Of ook: ’s avonds bezoek krijgen en al op voorhand hopen dat ze niet lang gaan blijven, want je kan alleen maar denken aan hoe moe je bent, terwijl het voor je mentale gezondheid OOK gewoon heel goed is om andere volwassenen te zien :).

  2. Ik zou hele gedichtenbundels over mijn bed kunnen schrijven. Zo groot is mijn liefde voor dat zalige meubelstuk. Mijn bed en ik, wij zijn maten, van het allerbeste soort!

  3. Oh. Je schrijft exact mijn ochtenden. Hier ook een zoon die ELKE ochtend om 5u15 wakker is. Ik hoef pas om 10u00 op het werk te zijn, maar ik geraak soms zelfs niet in de douche. Zot hé. En deze ochtend is mijn havermout ook overgekookt 🙂

    Trouwens: ik vind dat je ontzettend mooi schrijft. Ik heb zopas je blog ontdekt, en ik ben fan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s