Gênant maar voorbij

Flashback

Alle verdiepingen onder de bodem, alle hoeken van mijn ziel.

Ik sta bij de koffiemachine op het werk. Die goede, van de andere verdieping. Naast de koffiemachine staat een engel.
Ik herinner me deze zomer, de weken dat ik in dit gebouw werkte en dat ik de enige leek te zijn. Heel de dag geen ander mens te zien. Overgeleverd aan mezelf, aan mijn gedachten en gevoelens, de wanhoop die me wekenlang in het gezicht sloeg. Alle verdiepingen onder de bodem, alle hoeken van mijn ziel.

Omdat heden, verleden en toekomst gekanteld waren. Omdat er niets meer leek te zijn om me aan vast te houden.

Het is herfst en het gaat beter. Heel vaak realiseer ik me dat ik pas nu het beter gaat, weet hoe erg het is geweest. Het verdriet, de rouw. Omdat mijn partner weg gegaan was, omdat het me een alleenstaande moeder had gemaakt en ik dat niet ambieerde, noch verdroeg ik de praktische consequenties ervan. Omdat heden, verleden en toekomst gekanteld waren. Omdat er niets meer leek te zijn om me aan vast te houden. Omdat de verantwoordelijkheid voor twee kinderen op mijn schouders rustte als lood.

Drie beschamende momenten

Wish I didn’t do that.

Een crisis zou geen crisis zijn als het niet af en toe heel beschamend was. Drie momenten waarvan ik wou dat ze er niet waren geweest:

1. De keer dat ik de ex, aka Dirk, huilend heb gesmeekt om terug te komen. En nee, hij hoefde niet te werken, niet trouw te zijn, zijn verantwoordelijkheid niet te nemen, niet mee te doen aan de stabiliteit voor de kinderen. We konden ook echt een ander soort gezin zijn. Als hij maar terug kwam. Terug kwam, alsjeblieft.

Aaaauw. Wish I didn’t do that. En nu: blij dat hij niet op mijn enigszins oneerbaar voorstel is ingegaan :).

2. De dag dat ik op de bakfiets die diepste gedachten had en innig wenste dat het allemaal niet meer hoefde, dat iemand anders het stuur zou overnemen in mijn leven. Het had geregend, we deden een afdaling. De zware Babboe ging op zijn kant, met mijn twee schaapkes erin en mij er op. Heb ik niet geremd? Ik weet het niet meer. Ik vraag het me nog steeds af, of ik wou dat er iets gebeurde zodat iemand ons zou helpen, zodat het even niet meer hoefde allemaal. Buurtbewoners hielpen ons. Ik was me dood geschrokken en zat te huilen op straat. De kindjes hadden niets omdat ze in de gordel zaten. Later in de opvang van Babybroer trilden mijn benen nog steeds, vroegen ze me even te gaan zitten, alwaar ik een half uur gehuild heb. Met een bloedende knie en snot en al en onder de verbaasde ogen van mijn kinderen. (Ik schaam me als ik het opschrijf.) De verantwoordelijke van de opvang werd er bij gehaald. Op mijn gesnotterde mededeling dat ik niet meer kon, zei ze dat ik best een keer een babysit nam om er even uit te zijn. *slik*

Hoe ben ik die dag verder doorgekomen? Geen flauw idee. Veel uit die moeilijkste periode is gewist uit mijn geheugen. Gelukkig maar.

3. De boze telefoontjes aan Dirk. Ik denk dat het perfect normaal is om boos te zijn als je rouwt, en dat ik het ook niet had kunnen overslaan. Maar het hielp niet om het hem in te peperen denk ik. Het hielp mij niet, het hielp hem niet. Hij kon er niets mee, kon er ook niets op zeggen. En mij frustreerde het dat hij er niets mee kon en dat hij er niets op zei. Ik hoop dat ik niet meer in die val trap om op een boos/emotioneel/wanhopig moment de telefoon te pakken, maar ik kan niets garanderen.

De keer dat ik schreeuwend en huilend (met kind-op-arm, jaja) tegen mijn zus die vertrok zei dat ze er niets van snapte en dat ze niet besefte wat ze me aandeed door het onbegrip dat ze toonde voor bepaalde dingen, was ook geen schoonheidsprijs waard.

Tegenbericht

Ik daag mezelf bij deze uit om een ‘tegenbericht’ te maken. Een bericht waarin ik drie momenten noem waarop ik mezelf overstegen heb en dus trots kon zijn. En stiekem ben ik ook heel benieuwd of ik de enige ben die met rode konen terug denkt aan bepaalde acties in een moeilijke levensperiode. 😉 (Hint, hint!)

Advertenties

8 gedachtes over “Gênant maar voorbij

  1. Ja, ook ik heb in dergelijke schaamtelijke situaties gezeten, ook ik heb snot en kwijl gebleit en getierd dat ik niet meer kon, en de gedachte om een keer een maand in een ziekenhuis of zo te mogen liggen, ziek of niet, om alles achter te kunnen laten, zo van ‘trekt allemaal jullie plan’, en brullend op de fiets “en wie zorgt er een keer voor MIJ”… Oh ja, heel herkenbaar.

  2. Niets om je over te schamen. Ik maakte 2j geleden hetzelfde mee. Ooit komt er een moment dat het je niets meer zal doen. Dat je hem ziet en niks meer voelt. Geen wrok, verdriet, haat, verlangen, machteloosheid – eender wat – maar gewoon niks. Ik heb een jaar geleden er een blogpostje over geschreven (http://mejuffers.blogspot.be/2013/10/1-jaar-onafhankelijkheid.html?m=0). Ik hoop dat het een beetje laat zien dat we allemaal worstelen met hetzelfde en je jezelf niks hoeft te verwijten!

  3. Ik was nog jong, 22 jaar denk ik, toen de de pure paniek van verlaten worden mij in de greep hield. Ik heb toen ook dingen gedaan die ik nu – misschien – niet meer zou doen. Weet je wat ik vooral goed vond om te lezen? Je eerste paragraafjes, het stukje over de herfst en dat het nu weer beter gaat. Gelukkig maar.

  4. De momenten die je noemt herken ik, maar om me daar nu voor te schamen? Met opzet roekeloos zijn, in de hoop een tijd uit de running te zijn, zodat anderen mijn verantwoordelijkheden over zouden nemen, zo diep kan diep zijn.

    Ik kijk wel met een zwaar hart terug naar die worsteling, had graag gewild dat ik toen wist dat het leven weer zo goed kon worden. Jouw moment komt nog wel!

  5. Pingback: Het tegenbericht: drie dingen waar ik trots op ben | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s