Hello, is it me you’re looking for?

Ik mis Dirk niet meer. In het begin toen hij weg was, ging ik dood van het gemis. Daarna was er een periode van weemoed, want alle ‘mooie’ herinneringen kwamen bovendrijven. Intussen, na amper een half jaartje, weet ik al niet meer hoe het was: wij, hier, samen. Soms piept er een flardje herinnering door de gordijnen van mijn geheugen. Meestal geen erg fraaie dingen.

Op de eerste rij!

Om één of andere redenen speelt nu ‘Hello’ van Lionel Richie in mijn hoofd. Haha.

Wat ik nu wel mis, is ‘iemand’. Hoe vaag wil je het hebben? (Om één of andere redenen speelt nu ‘Hello’ van Lionel Richie in mijn hoofd. Haha.)

Ik heb de neiging altijd wat te steunen op anderen. Borst vooruit en ergens voor gaan staan, vind ik spannend. Of een situatie inschatten en de verantwoordelijkheid nemen.

Dat ben ik aan het leren. Een soort spoedcursus. Kind ziek? Niemand om mee te overleggen of er medicatie moet toegediend worden of naar de dokter moet gegaan worden. Dus zelf beslissen. Wat gaan we eten vanavond? Nou, de koelkast opentrekken en kiezen. Fietsband plat? Euh… Waar staat de pomp en hoe werkt dat ding?

Ik sta voor het eerst op de eerste rij in mijn leven. Niet altijd meer achter de rug van iemand anders. Dirk, mijn ouders, leidinggevenden, collega’s, vrienden. Gewoon, op de eerste rij. Handen uit de mouwen.

Klinkt eenvoudiger dan het is. Ik vind het best spannend en ik ben vaak bang dat ik het ‘fout’ doe. Dan probeer ik mezelf te sussen met de gedachte dat er in het leven niet altijd zoiets is als ‘goed’ of ‘fout’. Dat je gewoon een situatie moet inschatten en het best mogelijke doen. Toch?

Klankbord gezocht

Ik had het zelf niet leuker kunnen bedenken.

Maar nu mis ik iemand. Iemand die zich even mee om de functieomschrijving van de nieuwe baan buigt. De nieuwe baan die een soort aanbod was, maar waarvoor wel gesprekken zullen gevoerd worden. [Leve mijn nieuwe jurk, instant zelfvertrouwen!] Toen ik de omschrijving las, begon mijn hart te razen. Wow, dit is ab-so-luut wat ik wil doen. Ik had het zelf niet leuker kunnen bedenken. Maar tegelijk: O MY GOD, kan ik dit? Kan ik voldoen aan de eisen?

En ook. Wil ik starten op 1 januari? Of ga ik vragen of het later kan, zodat er een gat valt tussen mijn huidige baan en de nieuwe. Een gat. Tijd. Voor mij, voor de kinderen. Maar wat ga ik doen in dat gat? Wil ik een gat omdat ik het spannend vind, en een gat uitstel betekent? Of wil ik een gat omdat het zo’n heftige tijd geweest is en alles wat me deugd kan doen, kan helpen?

In mijn plan wou ik ook op 1 januari starten als zelfstandige in bijberoep. Daarvoor zet ik stappen, stilaan krijgen dingen vorm. Maar ik twijfel plots. Is het een absurd idee? Gaat het werken? Euh… Help!?

Meestal bespreek je zo’n dingen met je partner. Ik besprak zo’n dingen met Dirk. Als ik nu terugkijk, zie ik dat hij niet zo’n verdraaid sterke inhoudelijke antwoorden gaf. Maar wel wat aanmoedigde. En dat dat vaak genoeg was. Om er voor te gaan.

Zelfvertrouwen bij elkaar schrapen

Nu word ik terug geworpen op mijzelf. Moet ik ergens zelfvertrouwen bij elkaar schrapen, goede inschattingen maken en knopen doorhakken.  Ik weet wel dat ik er alleen maar sterker en zelfstandiger van word en dat deze crisis druk bezig is met allerlei onvolkomenheden uit mijn karakter te meppen om me te doen groeien. En die groei ervaar ik al, die is al waarneembaar. Maar het is verdorie spannend, bij momenten.

Kunnen we even afspreken dat ik dit nog even flink zelf doe, om te bewijzen dat ik het kan. En dat er daarna een leuke partner langskomt waarop ik mag steunen?

Advertenties

6 gedachtes over “Hello, is it me you’re looking for?

  1. Lieve reacties! Ik denk erover dat ik een reeksje ga starten rond mijn start als zelfstandige in bijberoep, dan kunnen jullie meedenken en duwtjes in de juiste richting geven ;).

  2. Ik ben hier terecht gekomen via Lilith en haar “hoe ik werk”-blogpost en ik vind de stijl van jou blog heel leuk. De situatie waar je momenteel in zit is helaas minder leuk. Wat ik mij afvroeg: is de papa nog in beeld voor zijn kids. Het lijkt wel alsof jij de enige bent die voor hen zorgt en ik kan me voorstellen dat jij af en toe ook wel eens een momentje voor jezelf nodig hebt. Dat van dat klankbord kan ik heel goed begrijpen. Maar zoals hier al gezegd is: deels kan je hier op je blog wel te rade. En heb je anders geen goede vriendin waarmee je er over kan babbelen? Ik ben wel eens benieuwd wat je in bijberoep wil gaan doen. Succes alvast!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s