Stress & gezondheid/ziekte

Als ik in een stresserende periode ziek werd, kreeg ik vaak te horen; ‘Tja, de stress, hé.’ Ik voelde me dan altijd wat beschuldigd van nep-ziek zijn. Van doen alsof. Van niet tegen de stress kunnen en daarom maar ziek in bed gaan liggen. Psychosomatisch. Of gewoon ‘zwak’. Prinses kan het niet aan. Prinses kan het niet aan. Zoiets dus.

(Dit klinkt allemaal even alsof het wekelijks gebeurde. Ik kan je vertellen dat het uitzonderlijk was, hoor.)

Intussen heb ik na een trajectje en wat onderzoeken bij reumatologie, de mooie diagnose die ik moeilijk kan uitspreken, maar gelukkig wel kan opschrijven: fibromyalgie. De arts legde het uit als weke-delen-reuma. Een soort bekkeninstabiliteit all-over. De structuren rond mijn gewrichten zijn te zwak, waardoor ik pijn krijg, in die gewrichten. Waardoor de gewrichtsbanden overbelast zijn. Er hoort ook stramheid, vermoeidheid en haaruitval bij. Het kan hormonaal getriggerd worden – vergelijking met bekkeninstabiliteit – wat verklaart waarom het erger is op bepaalde momenten in mijn cyclus. En koud en nat weer doen er ook nog een schepje boven op.

Wat er aan te doen is? De arts keek even streng over haar brilletje en zei dat het naast ontstekingsremmers en pijnstilling, zelfzorg zal worden. Ik moet mijn spieren versterken om de zwakte in de andere structuren op te vangen. Ik moet gaan zwemmen en aan yoga doen. Als ik dat niet doe, zou ik binnen 15 jaar wel eens in een rolstoel kunnen zitten.

15 jaar klinkt lang, en een babysit zoeken en betalen voor twee avonden per week (een avond yoga en een avond zwemmen) is een korte termijn project. Dat ik even op de iets langere baan schuif, alhoewel ik verdomd goed weet dat ik het echt moet doen, dat ik mijn kop niet in het zand mag steken, dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen gezondheid.

En wat stress hier mee te maken heeft? Ik denk dat ik die fybromyalogie in aanleg had. Dat het op de loer lag. Getuige daarvan mijn erge bekkeninstabiliteit tijdens het zwanger zijn, en de gewrichtspijnen die ik vroeger uitzonderlijk al eens had. Of de stramheid die ik altijd al heb als ik ergens een kwartiertje gezeten heb en weer recht moet staan. Maar ik geloof dat de situatie van het laatste half jaar, met het verdriet, de vermoeidheid en de stress, de fybromyalogie uit zijn kot gelokt heeft. Dus: merci, Dirk. Dat kon er nog net even bij. (Deze laatste zinnetjes zijn een beetje een cynisch grapje, ik neem de verantwoordelijkheid voor mijn eigen gezondheid, hoor.)

Dus als ik even opnieuw nadenk over de relatie tussen stress en ziekte, denk ik dat daar het antwoord in zit. Dat ze hardstikke gerelateerd zijn aan elkaar. Dat de ene de andere triggert, en dat ze allebei ‘echt’ zijn. (Let wel: dit is niet hetzelfde als zeggen dat kanker je eigen schuld is!)

En dan kom ik weer eens bij zelfzorg uit. De eigen rol die je kan en mag spelen om gezond te blijven. Dat je voor een griepje wel, maar voor bepaalde andere gezondheidsproblemen niet overgeleverd bent aan een gemene willekeur of toeval. Dat je zelf kan kiezen om er iets aan te doen, om anders te leven, anders te eten, anders te bewegen. Wonderlijk, toch? … Euh, misschien toch maar even de yogaschool bellen. En de babysit.

 

 

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “Stress & gezondheid/ziekte

  1. wat een slecht nieuws! veel sterke hiermee.

    Vervelend om hierom met yoga te moeten beginnen, maar yoga is wel sowieso een aanrader. Misschien eerst eens op youtube zoeken als twee avonden de hort op nu niet haalbaar is?

  2. Dat is geen goed nieuws. Niet alleen omwille van het nieuws zelf (al hoop ik ook dat het wat rust kan brengen nu je een diagnose hebt, daarop moeten wachten is ook allesbehalve) maar ook omwille van de extra zorgen die die met zich meebrengt.

    Ik ben zelf helemaal niet sportief maar verplicht mezelf één keer per week te gaan sporten (een soort fitness) en neem zo vaak mogelijk de fiets. Ik heb mezelf ook verplicht om geen roltrappen of liften meer te nemen als er een trap is. Dat zijn maar heel kleine dingen, maar ze maken toch een verschil. Sinds ik wat sportiever probeer te zijn, voel ik me ook echt beter, trouwens.

    Psychosomatische klachten zijn even goed lichamelijk. Wat de oorzaak van een klacht is, is eigenlijk niet relevant. Pijn is pijn. Ik merk ook bij mezelf dat ik sneller klachten heb als ik me niet lekker in mijn vel voel. Dan slaap ik minder goed, ben ik moe, voel ik me slap, heb ik hoofdpijn of komen er vervelende kwalen opzetten. Het is niet altijd eenvoudig die cirkel te doorbreken. Ik denk dat het in jouw geval nog moeilijker is. Toch denk ik dat dit belangrijk is, omdat het een centrale positie inneemt in je leven: zonder goede gezondheid valt er veel weg. Dan komt je job ineens in het vizier, bijvoorbeeld. Of de tijd die je nu voor je kinderen hebt. Ik wil geen extra druk zetten en ik snap dat je het even wil laten bezinken vooraleer je actie onderneemt! Maar voor jezelf zorgen is een must. Ik hoop dat je een manier vindt!

  3. Hey Prinses,
    ik hoor steeds meer verhalen dat fybromyalgie een beetje de ‘vuilbakdiagnose’ is wanneer artsen wel symptomen zien, maar geen duidelijke oorzaak vinden. Er zijn gevallen bekend waarbij het na lang zoeken uiteindelijk om de ziekte van Lyme (teken, weet je wel) bleek te gaan. En die is wél te behandelen.
    Lees zeker eens de blog van Annelies: http://anneleis.be/

  4. Pingback: Good stuff | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s