Facebooksprookjes en real-life-wallen

Het is avond. Ik zit op de bank met een potje thee en denk na over de dag.

Weerzien

Vandaag zag ik vrienden terug die ik al jaren niet gezien heb. Ik heb hen wel gevolgd via facebook. Er werden geboortekaartjes gestuurd, vage plannen gemaakt om elkaars babies te bezoeken. Maar iedereen had het druk-druk-druk, en de plannen bleven vaag. En dat was ok. Maar vandaag was er een weerzien.

Het begin was wat onwennig. Er werden ‘veilige’ thema’s aangesneden. De kinderen wenden aan elkaar en speelden na een tijdje leuk. De soep smaakte. Het was gezellig.

Facebooksprookjes

Dit koppel was bij uitstek een koppel waarvan ik altijd dacht dat ze het helemaal gemaakt hadden. Op facebook zag ik foto’s van twee uiterst mooie en lieve dochtertjes. Mama was altijd al zo’n vriendin waarbij je je een boerin voelde als je naast haar liep, omdat ze uitzonderlijk elegant is en bijzonder mooi. Papa is hip en slim en geeft een opperst kalme indruk: hij heeft alles onder controle.

Er is een eigen huis, er wordt gereisd en op de facebookfoto’s komen ook nog leuke feestjes met de familie voorbij. Ideaal

Real-life-wallen

En dan zitten ze aan tafel. En tussen de pasta en de chocomousse, terwijl de kinderen samen kleuren, wordt er verteld dat alles goed gaat, maar dat het toch zwaar is. Werken en kinderen. Energie vinden om het allemaal te redden. Het gehaast. Elkaar blijven vinden in al die drukte. Er wordt gezegd dat de relatie onder spanning staat en dat er dringend over wat dingen gesproken moet worden. Ze kijken elkaar ernstig aan.

Even wordt er een praktisch-organisatorische discussie aangevat aan tafel. Beiden hebben een ander idee van wat de oplossing zou zijn. Structurele veranderingen versus ‘zoals het nu is moeten we het maar kunnen!’. Felle blikken. Ik kan me in beide standpunten verplaatsen, maar zie dat zij dat niet bij elkaar kunnen.

Ik kijk naar hen en zie dat ze beiden moe zijn. Ze hebben wallen onder hun ogen. Hij is bleek en zij heeft een koortslip. Later op de dag gaan de dochters jengelen en laait er wat irritatie op tussen hen. Niets fundamenteels, maar wel de irritatie van mensen die moe zijn en niet veel meer kunnen hebben.

Alleen op de bank

Ze zijn vertrokken. Ik heb mijn kinderen gevoed en in bed gestopt, een uurtje opgeruimd in huis met alweer pijn in mijn botten van vermoeidheid.

Alleen op de bank denk ik aan hen. Aan dat ik merkte dat ze elkaar niet meer helemaal zagen. Gewoon, met een frisse blik, zoals ik hen beiden zag. En ik kan me voorstellen wat het is: alles hebben om gelukkig te zijn, maar te moe zijn om het ook daadwerkelijk te voelen, dat gelukkig zijn.

En ik denk terug aan Dirk. En ik realiseer me dat ik niet gelukkiger zou geweest zijn dan ik vandaag ben, als hij naast me op de bank zat nu en nooit weg gegaan was. We hebben alles gehad om gelukkig te zijn, en toch zijn we niet echt gelukkig geweest. Misschien wel toen we verliefd waren, ooit. En wel eens op zo’n zeldzaam moment dat je samen door het bos loopt en dat het gewoon lijkt alsof alles goed is zoals het is. Of in bed, warm tegen de ander aan in slaap vallen en je geborgen voelen. Maar diep intens gelukkig? Nee. Er zou me veel pijn bespaard zijn gebleven als hij niet weg gegaan was, want hoe beter het met me gaat, hoe meer ik me realiseer dat ik door de hel ben gegaan de laatste maanden. Dat wel. Maar nogmaals: was hij er vandaag gewoon bij geweest, had ik ook opgeruimd met pijn in mijn botten van vermoeidheid en had ik ergens in het bedritueel van de kinderen waarschijnlijk naar hem gesnauwd. Of had ik me in de steek gelaten gevoeld omdat hij iets niet zou gedaan hebben waarvan ik dan wenste dat hij het spontaan aanvoelde dat ik dat verwachtte. Zo’n scenario’s.

Ik neem nog een slok thee, sla mijn boek open en kruip wat dieper onder mijn dekentje. En ik realiseer me dat ik gelukkig ben. Gelukkig genoeg, vandaag.

En aan alle mensen out there, met wallen onder hun ogen, die vandaag misschien wel eens gesnauwd hebben tegen hun partner: kijk eens naar de ander. Gewoon, eens kijken.

Er zijn altijd redenen om gesprekken uit te stellen. En het is altijd te druk om samen even weg te gaan en te genieten van wat tijd met twee of met het gezin. We zijn altijd te moe om gelukkig te zijn. Maar niemand anders gaat gelukkig zijn in je plaats, en de kansen die je vandaag laat liggen komen niet meer terug. Dus hup! Mag ik je een klein duwtje in de rug geven?

Advertenties

12 gedachtes over “Facebooksprookjes en real-life-wallen

  1. “We zijn altijd te moe om gelukkig te zijn.
    Maar niemand anders gaat gelukkig zijn in je plaats”
    We moeten niet aldoor gelukkig willen zijn, maar ik neem mezelf voor deze quote af en toe te herlezen.

  2. Mooi geschreven, ik bleef ook stilstaan bij de zin ‘We zijn altijd te moe om gelukkig te zijn.
    Maar niemand anders gaat gelukkig zijn in je plaats’.

  3. ik kreeg er een koude rilling van. zo treffend verwoord. ik ga toch een beetje meer mijn best doen Hem te Zien en gelukkiger te zijn. Weet je wat het ook is, die twee pagadders vragen zooo veel aandacht en mamamamamamama, dat ik eens ze in bed zitten gewoon eens met rust gelaten wil worden. dan vergeet ik wel eens hoe ik wel niet van geluk mag spreken met mijn wederhelft.

    • Hoi Mags! Ik denk dat het heel normaal is dat je eens gerust wil gelaten worden als ze eenmaal in bed liggen. Maar als ik nu een degelijke wederhelft had, zou ik wel heel bewust tijd voor de relatie maken denk ik, en tijd om ‘gelukkig’ te zijn (net zo goed met mezelf alleen als met een potentiële partner hoor). Waarmee ik maar bedoel: als het ’s avonds niet lukt, waarom niet een keer iets leuks plannen in het weekend?

      Alleszins: succes ermee :). En geniet ervan, dat vooral.

  4. Pingback: Prinses schrijft met een reden | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s