Bootcamp

Eind deze maand is het een half jaar geleden dat Dirk weg ging, na reeds woelige relationele maanden, en veel problemen van allerlei aard. Ik bleef achter met een Kleuterzoon, een Babyzoon, een berg verdriet en een put schulden.

Wat is er na een half jaar van me geworden?
Vijf dingen om te vertellen.

1. Heel lang heb ik gedacht dat verdriet en pijn je verzwakt. Dat je tijd nodig hebt om te recupereren na een groot verdriet. Dat je een tijd lang überkwetsbaar blijft, alsof je elk moment omver geblazen kan worden. Ik moet toegeven dat dat ook een periode lang zo geweest is. Zeer zeker. Maar als ik nu naar mezelf kijk, zie ik dat ik een soort bootcamp heb gehad voor mijn (veer)kracht. Het is dus niet alleen zo dat je krachten uitgeput geraken van op de proef gesteld worden, maar blijkbaar werkt (veer)kracht ook als een spier die je kan trainen, en ben ik door het telkens opnieuw moeten aanboren van mijn kracht, in bijzonder goede conditie aan het komen. Dat merk ik bijvoorbeeld doordat ik veel sneller recupereer als er weer een klap komt.

2. In crisis en rouw zijn heeft fases, en daar moet je door. Je kan geen fase overslaan, hoe handig dat ook zou zijn. Ik vond de moeilijkste fase de fase waarin ik kwaad was. Ik ben zo woest geweest, en dat ging vaak gepaard met een existentiële wanhoop. En dat was verschrikkelijk verpletterend en uitputtend.

3. De kans dat een crisis een soort complexe meervoudige crisis wordt, is zeer waarschijnlijk. Dat las ik in boeken, dat maakte ik zelf mee. In mijn concreet geval was er niet enkel het einde van de relatie, ook de moeilijkheden om te wennen aan het alleen zorgen voor twee heerlijke kereltjes, financiële moeilijkheden, allerlei aanvaringen met Dirk, het verbreken van het contact met mijn ouders en daarmee ook met de rest van mijn familie (hopelijk is dat tijdelijk), onzekerheid op mijn werk, … Soms lijkt het alsof er geen einde aan komt. Op een dag beslis je dat het klaar is, en dan merk je dat je toch minder invloed hebt dan je dacht. Mentaal de knop omzetten kan helaas niet zorgen dat de dingen weer in orde komen, of dat er niets meer bij komt. Het verandert wel hoe je met de dingen die op je afkomen omgaat. En dat is heel belangrijk.

4. In crisis zijn kost tijd. Waarschijnlijk kost alleenstaande moeder zijn ook bakken met tijd. Je komt nergens meer aan toe, zeker niet aan je benen epileren, je nagels lakken, een kop koffie drinken op het gemak, de krant lezen of je mails beantwoorden. Persoonlijk voel ik me nogal slecht bij het niet in staat zijn om de mails die ik kreeg van lezers te beantwoorden. Vaak werd er concrete hulp geboden of werden er voorstellen gedaan, maar kreeg ik het gewoon niet voor elkaar daar op in te gaan. Omdat ik daar over moest nadenken en daar tijd voor moest nemen, en ook omdat de hele crisis mijn besluitvaardigheid drastisch heeft ingeperkt.

5. Ik merk dat ik een ander mens ben geworden dan een half jaar geleden. Alsof ik door het vuur ben gelopen. En er zuiverder, puurder uit kom. Meer bij mezelf. Dichter bij mijn kinderen. Ik ben ook echt een andere mama geworden. Vroeger was er een leuke papa die het spelen op zich nam, terwijl ik me rot rende om het huishouden naar behoren te doen. Nu ben ik een mama die speelt, knuffelt, intens geniet van de mannekes, praat met hen, dingen vertelt, durft zingen (durfde ik nooit met Dirk in huis, maar dat Babyzoon soms huilt als ik begin te zingen is vast veelzeggend), en gewoon werkelijk alles heel intens meemaakt. Maar ook dat heeft zijn tijd gevraagd, want toen Dirk net weg was, leek ik alles mee te maken van achter een gordijn van verdriet. Dat gordijn is nu wat opzij geschoven, en daardoor kan ik er helemaal zijn.
Een ander mens dus. Is dat beter? Ik weet het niet. Ik denk dat ik meer empathie heb ontwikkeld, meer kracht, een genuanceerdere kijk op allerlei dingen. Ik ben milder.
Is het het waard geweest? Vraag me dat over een half jaar nog eens.
Er is dus een soort van persoonlijke groei geweest. Maar even vaak heb ik staan stampvoeten, omdat ik me gefrustreerd voelde. Zo in beslag genomen door praktische zorgen of verdriet, dat ik het gevoel had me niet verder te kunnen ontplooien en ontwikkelen, bijvoorbeeld professioneel.

Zo. Vijf dingen.
Tot slot. Dat Dirk een half jaar geleden weg is gegaan, betekent dat ik nu en half jaar schrijf op deze blog. Dank lezers. Voor lezen, voor reageren, voor begrijpen, voor aanvullen, voor meedenken. Jullie kunnen waarschijnlijk niet geloven hoeveel deugd dat doet.

Advertenties

3 gedachtes over “Bootcamp

  1. je vijfde waarneming is zo mooi!

    ik postte net na veel twijfel een reactie onder je luxe bericht. Ik realiseer me heel goed dat een dergelijke reis voor jou op dit moment een andere wereld is, dus ik hoop niet dat ik daarmee op pijnlijke punten druk, maar die reis konden wij alleen maken omdat we door onze crisis weer heel goed wisten wat belangrijk is. Het opzeggen van al het vertrouwde en alle druk van carrière, sociaal leven, ‘laten zien dat je geslaagd bent’ etc konden we daardoor laten voor wat het was. Gelukkig maar, want we zijn er alleen maar beter van geworden. Ik wens jou zo toe dat je over een tijd ook in rustiger vaarwater zit en ook op die manier de balans op kan maken.

    • Hee Pieke. Ik las het, en moest er om glimlachen. Toen dacht ik: als ik ooit een nieuw, goed lief heb, wil ik dat ook! En daarna dacht ik: waarom wachten op dat nieuw goed lief? Misschien ben ik binnen twee jaar wel zo stoer om het zelf met de mannekes te doen :).

  2. Het zijn dit soort berichten die me het meeste raken op deze blog. Omdat hieruit zo’n ongelooflijke veerkracht en accepatie spreekt, van verandering maar ook van verdriet. Ik sta telkens weer versteld dat je op een half jaar (zes maanden!!) zover staat. En daarmee wil ik echt niet onderschatten hoeveel moeilijke en wanhopige momenten er zijn dat er nog eens een verdieping wegzakt (hoewel ik uit ervaring denk te weten hoe ongelooflijk moeilijk het is een buitenstaander écht duidelijk te maken wat er binnenin gebeurt), maar het is ongelooflijk dat je de grote structuren van je leven hebt weten te behouden, over deze periode kan spereken als over een persoonlijke groeiperiode én vooruit durft te kijken. Ik sta er boven alles van versteld hoe snel je een bron in jezelf hebt gevonden, ondanks dat wij als lezers hebben mogen volgen hoe intens moeilijk het was en soms is los te komen van Dirk, en hoe bepaalde dingen in jullie relatie jou niet echt leken te doen stralen. En toch kom je over als een vrouw met zelfwaarde, met een plan, heel veel empathie en soms zelfs met dromen (‘waarom wachten op een lief?’ – heerlijk!). Ik heb dit al eerder geschreven, maar ik eindig deze lofzang 🙂 er nogmaals mee: ook al voel je gemis, leegte en tekort en ook al vraag je je af of je kinderen alles krijgen dat je hen zou willen geven – de veerkracht die je hen toont én de menselijke manier waarop je toegeeft dat daar een grens aan zit: ik denk echt dat je daar trots op mag zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s