Luxe!

Bij De Standaard van dit weekend zat een extra groot DS Magazine, over Luxe. Eerst met grote ogen, daarna enigszins verveeld en soms ook geërgerd, bladerde ik het door. Ik zag hotelkamers van 2500 euro per nacht, kleding waar ik niet eens in gezien zou willen worden, las het verhaal van mensen die geleend hadden om een jurk te kopen of gespaard voor een horloge. Beiden (jurk en horloge) had ik trouwens niet aangenomen als iemand ze me had willen geven, wegens ‘bwaa’. Maar ik heb vast geen smaak. Ik las een verslagje over een zevengangenmenu, met aangepaste wijnen, en bedacht dat ik waarschijnlijk doodziek van tafel zou zijn gekomen, aangezien ik eenvoudige, vegetarische kost gewend ben, met zo weinig mogelijk dierlijke producten/zuivel, en alcohol voor mij meer een uitzondering dan een regel is.

Aanvankelijk was ik van plan om ‘mijn idee van luxe’ te delen. Ik had vijf dingen opgeschreven, die zo hard lijken op de dingen waar ik over schrijf als ik het over zegeningen heb, of over niet te vermijden gelukservaringen, dat ik het zelf wat déjà vu vond. (Voor diegenen die het nog niet gezien hebben: https://prinsesopdekikkererwt.wordpress.com/2014/10/09/mijn-liefste-uur/ en https://prinsesopdekikkererwt.wordpress.com/2014/09/11/zegeningen-tellen/ )

Wat ik ook wou vertellen, maar wat veel moeilijker op te schrijven is, is mijn gevoel van ‘vervreemding’. Eigenlijk heb ik me altijd al ‘anders’ gevoeld. Niet dat ik er heel raar uit zie, of een soort freak ben (dat denk ik toch niet). Maar altijd al waren er dingen die mensen deden, en die blijkbaar ‘leuk’ waren, waar ik me niet in kon vinden. En waarvan ik ook echt niet kon begrijpen dat mensen ze leuk vonden.
In de lagere school: bosklassen. Het idee om een hele week met mijn klasgenoten en leerkrachten dag en nacht samen te zijn, zonder één moment voor mezelf – behalve dan op toilet. Een verschrikking.
In de middelbare school en later op ’t unief: fuiven, op café gaan en dronken worden. Ik had een erg saai imago, want ik piepte er altijd tussenuit als één van die dingen gedaan ging worden. Een fuif is een regelrechte verschrikking voor me: het lawaai, het licht, de geuren, de mensen, de beweging, het beukt er allemaal zo in bij mij dat ik overstuur geraak en soms zelfs moet braken van de prikkels. Zo kan je natuurlijk ook wel weer cool lijken, als het geïnterpreteerd wordt als een zeer snelle dronkenschap met bijhorende ellende. Maar nee, jammer genoeg niet cool. Prikkels dus. Over een kermis wandelen ’s avonds kan me trouwens hetzelfde gevoel geven. Een soort kopstoot, door al die mensen, geuren, kleuren, beweging. Ik word er instant ellendig van, met trillende benen en een maag die omdraait.
Op café gaan is ook een moeilijke: de concentratie die het vergt van me om een gesprek te volgen als er om me heen overal geluiden zijn, bewegingen, geuren… Nee, dat red ik niet. Een koffiebar kan ik dan weer wel aan. Daar vind ik de prikkels trouwens meestal wel lekker: de geur van koffie, een bepaald soort mensen, kranten die er liggen, in het beste geval ook boeken. Fijn.
Maar even terug naar de verschrikkingen. Als student vond ik het ook onbegrijpelijk dat zoveel mensen lid werden van een studentenkring, en dan elke avond met dezelfde mensen doorbrachten op activiteiten die ik ofwel te druk vond, ofwel een beetje kinderachtig, ofwel gewoon geen echte meerwaarde. Ik werd lid, maar liet me niet dopen en ging niet naar de activiteiten, tenzij het echt niet anders kon. Ik ben er zeker van dat velen me asociaal hebben gevonden, maar ik heb via via ook gehoord dat het iets mysterieus had voor sommigen waardoor mijn aantrekkingskracht erdoor versterkt werd. Ook goed.

En bij die luxe uit DS Magazine bekruipt me hetzelfde gevoel, maar dan gelukkig zonder de prikkels. Ben ik nu gek omdat ik hier niets van snap? Heb ik geen smaak? Of zijn mensen die lenen om een jurk te kopen ‘gek’ (in de brede betekenis van het woord, zeg maar in de zin van ‘afwijkend’)?

Advertenties

15 gedachtes over “Luxe!

  1. Ik volg jou hierin: ik kan soms ook ziek worden van te veel prikkels. Gisteren in een lawaaiierig eetcafé nog ontsnapt wegens niet meer kunnen concentreren op het gesprek met een vriendin. Heel lastig!
    Maar ieder zijn eigen ding zeker? Het zal waarschijnlijk leuk zijn om eens decadent te doen en je echte luxe te kunnen veroorloven, maar vraag me af of die kick blijft. Terwijl de kleine zegeningen die jij omschrijft: die kunnen je tot op het bot vullen van geluk en gelukzaligheid. Maar ook dat is persoonlijk vermoedelijk. En als dat raar is: so be it, dan ben ik heel graag raar! 🙂

  2. Ha, net hetzelfde gevoel toen ik het magazine in handen kreeg. Ik ga het zelfs niet uitlezen, wat een onzin! (Voor mij dan toch, hé). Die jurk vond ik verschrikkelijk, het leugentje tegen de ouders nog veel erger. Bah. Verder: allemaal zeer herkenbaar. Ik begrijp je gevoel van vervreemding. Ik probeer dan gewoon maar te denken dat ik anders ben, dat er nog genoeg anderen rondlopen waar ik me wel goed bij voel en die graag de dingen doen die ik ook graag doe.

  3. Haha. Ik heb nog geen tijd gehad om het magazine te doorbladeren. Mijn 15-jarige dochter zat er vanmorgen mee aan het ontbijt, en die vroeg me: mama, hoe komt het dat als het over luxe gaat en over dure dingen, dat dat er altijd zo marginaal uitziet? Zou mijn dochter ook “geen smaak” hebben? ;-))
    Mijn nieuwsgierigheid is gewekt, ik zal het eens lezen.

    Verder: zo herkenbaar. Ik ben waarschijnlijk ook vaak de saaie, hekel aan lawaai, mensenmassa’s, pretparken, kerstmarkten…
    Waar ik ook vaak van opkijk is de hoeveelheid alcohol die mensen verstouwen om dan daarna achter het stuur te kruipen. (en dan bedoel ik gewoon volwassenen op familiefeestjes bv., geen studententoestanden)
    Tja, dan ben ik maar de saaie, ik wil wel veilig thuisraken.

    • Jouw dochter is cool :)!
      En pretparken en kerstmarkten: aaaaarghl! Had ik even uit mijn geest gebannen dat die ellende ook nog bestaat :).

  4. Ik heb DS niet gelezen in het weekend, maar ik zag wel voorbijkomen op hun website dat luxe hun thema was voor het weekend. Ik erger me daaraan, maar eigenlijk voornamelijk omdat (en dit is echt waar, let er maar op) DS dat thema minstens (minstens) 6 keer per jaar bovenhaalt. Puur journalistiek gezien vind ik dat al saai en overbodig.

    Ik associeer het wel niet per se met prikkels. Denk ik. Ik ga wél graag op café, ik ging wél heel graag naar fuiven, maar ik haat, haat, haat pretparken, kerstmarkten, kermissen, dat soort toestanden.

    • De link is dat ik me vervreemd voel van de wereld omdat ik dingen die anderen leuk of normaal lijken te vinden (luxe zoals in DSM, of dingen met veel prikkels) niet begrijp of als onaangenaam ervaar.

      Zouden we eens een open brief aan DSM kunnen schrijven om voor te stellen dat ze eens een nummer publiceren over het tegenovergestelde van luxe? Maar wat is dat dan? Tekort?

      • Ik heb intussen het magazine ook gelezen, omdat ik het van mezelf niet goed vind ergens een mening over te hebben zonder te weten wat er precies gezegd is. Het ergerde me (ook) verschrikkelijk. Maar het is moeilijk te zeggen wat precies. Het zijn vooral die columns van de redacteurs. Die toon de hele tijd van ‘we zijn maar gewone stervelingen, die nu eens even als redacteur een duur (hotelbed, auto, weet ik veel wat) gaan proberen. Gewoon, maar ondertussen toch fijntjes voor iedereen zeggen hoeveel citytrips ze gemaakt hebben of hoe jong ze nog maar zijn (maar kijk toch maar eens goed dat ik ondertussen al zo ver in mijn carrière sta!). Het Facebook-gevoel, denk ik, is het. En dat stoort me, omdat ik vind dat journalisten diepzinniger zouden moeten zijn, kritischer vooral. En ik erger me heel erg aan het contrast tussen dit magazine en de thema’s die de hoofdkrant elke dag aansnijdt. Ik vind het moeilijk verenigbaar.

        Wat het tegenovergestelde van luxe betreft: ik denk dat dat in deze stijl het soort artikels zou worden van ‘onze redacteur ging deze week de uitdaging aan: hoe rondkomen met een budget van dertig euro voor één week eten?’ Met als conclusie: ‘leuk voor één week, maar oef, goed dat ik nu terug kan.’ Hapklaar leesvoer.

        Nu klink ik wat cynisch, maar ik geloof toch dat ik DSM de eerste tijd maar links ga laten liggen.

      • Ik vind de reactie van medemama hieronder nogal vreemd. DSM is geen krant, het is een magazine. De toon van een magazine is nu eenmaal helemaal anders dan die van een krant, dus het hóeft ook helemaal geen objectief relaas te zijn.

        Verder ontgaat die drang naar luxe me ook helemaal. Luxe is voor mij vooral tijd. Ik ben niet zo materialistisch ingesteld.

  5. Zit hier te glimlachen terwijl ik jou lees. Was ook zo’n student zoals jij beschrijft en zie nog altijd de sport niet in van te proberen iemand ontmoeten op een café of lawaaierig feest of iets dergelijks. Saai van buiten misschien maar met een rijke innerlijke wereld, denk ik dan. En in mijn geval heb ik mij op een bepaald moment gerealiseerd dat men dat soort ‘anders’ of ‘vreemd’ zijn ook wel ‘hoogsensitiviteit’ noemt. Misschien geldt dat ook wel voor jou – zeker wat je schrijft over misselijk worden van teveel prikkels, geuren. Heb er ooit een boek over gelezen, heel verhelderend en herkenbaar! Het is een zegen maar soms ook een beetje lastig – zat net in een dokterswachtzaal met – naar mijn gevoel -heel luide muziek waar blijkbaar alleen ik nog wat mottiger van werd dan ik al was, de anderen konden daar dan nog rustig een boekje zitten bij lezen!

  6. @Saskaya: mijn reactie is ook niet objectief hoor. Je hebt gelijk, ik weet wel dat het magazine en de krant twee verschillende dingen zijn. En toch, en dat is niét objectief, ergert het me, dat die twee zo’n verschillende werelden en onderwerpen tonen en toch gelinkt zijn met elkaar. In mijn niet-objectieve hoofd is dat tegenstrijdig: in de week een krant over miserie, in het weekend opgeleukt met luchtige high-class onderwerpen.

    Maar kijk, ik lees het soms ook, en anders is het wel een ander tijdschrift. In een ideale wereld zouden we (ik) altijd en overal idealistisch zijn. In de realiteit is escapisme fijn. Daarom is die luxe-uitgave ook gemaakt natuurlijk: omdat het ons doet ‘wegdromen’, afleidt, amuseert.

  7. Ik heb DSM ook doorgenomen (lezen kan je dat niet echt noemen) en gedacht: pff, die dingen zijn niks voor mij. Ik erger me daar niet echt aan, dat ook niet. Ik denk gewoon: zot, dat mensen zoveel betalen voor dingen die niet in verhouding zoveel beter / mooier / lekkerder kunnen zijn. Maar dan denk ik meteen weer: tja, er zullen ook dingen zijn van mij die anderen niet begrijpen, allicht. Zoals mijn afkeer van vlees, mijn drang naar orde en duidelijkheid, mijn muzieksmaak, mijn ideeën over sommige dingen.

    Wat je afkeer van prikkels betreft: ik snap het voor een stuk. Ik word ook zot van gesprekken met meer dan vier mensen voeren in luidruchtige ruimtes. Ik kan precies niets verstaan, ik ben nooit mee, ik ben continu afgeleid. Anderzijds vind ik (vond ik, zal ik maar zeggen) het heerlijk om op loeiharde muziek te staan dansen, inclusief fel licht en lawaai om me heen. Maar dan hoef ik ook niet te praten en is het ok om bezig te zijn met muziek en licht. Het is als er van me verwacht wordt dat ik ook nog eens nadenk en praat, dat het foutloopt.

    Ik denk trouwens dat ik de drang van mensen naar luxe toch een beetje snap, eigenlijk. Ik zie het als een poging om uniek te zijn. We willen allemaal graag uniek zijn. Maar de manier waarop we dat doen, verschilt. De ene wil uniek zijn qua bedrag op zijn spaarrekening, de ander door zijn politieke functie, nog een ander als mama met vijf kinderen, en dan misschien nog iemand door sportieve prestaties. We vinden het moeilijk om toe te geven dat we eigenlijk maar grijze muizen zijn, een deel van de hoop, en dat we logisch gezien allicht in veruit de meeste dingen maar lichtjes afwijken van het gemiddelde. Moeilijk is dat. Om dat onaangename gevoel niet te hebben, zijn we allemaal bezig met profilering. We willen aan de anderen maar ook aan onszelf laten zien dat we afwijken van anderen. Ik denk dat dat menselijk is. Of het ons ook meer geluk oplevert, weet ik niet. Soms denk ik van niet. Maar ik ben zelf nog niet zo ver dat ik die profileringsdrang goed kan beheersen. Misschien over een jaar of tien. 🙂

    • He Elisabeth, dankje voor deze link. Na de reactie van Saskaya voelde ik me best onzeker: zou ik de enige zijn die een bepaalde ethische spanning voelde tussen DS hun nieuws en DSM? Het is goed dat iemand anders het zo helder en kalm opschrijft.

  8. Ik snap ook niks van bizar dure kleren, auto’s, poshy huizen etc, maar ik geniet wel van de dingen die voor mij luxe zijn. Tegen heel veel geld uit geven aan dingen heb ik weerzin, maar zelf geef ik wel (veel) geld uit aan ervaringen.

    wij hebben het financieel niet slecht en hadden de luxe om 3 jaar geleden overal de stekker uit te kunnen trekken om 6 maanden met het hele gezin met een piepklein caravannetje door Europa te trekken. Als je ons zag langs rammelen was er niks luxe aan, maar het is toch echt het meest luxueuze wat ik ooit heb gedaan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s