Koffie en flarden week

Zaterdagochtend.

Koffie en flarden week.
Een week die begon met heel veel stress, want hopeloos achterop met werk.
Een week waarin ik het besluit nam de achterstand in te halen door mezelf wat regels op te leggen in verband met werk, waaronder het goede besluit om af en toe ontspanning in te plannen (de vraag is alleen: wat doe ik dan? Vaak weet ik niet meer wat ik leuk vind).
De week waarin ik op work-life-balance-cursus in tranen uitbarstte, en er één andere deelneemster heel subtiel tranen van haar wangen veegde toen ik met heel veel moeite om het huilen in te houden probeerde zeggen: single mom, since april, not my choice, two kids, four and one years old, so tired.
Een week waarin ik een lang gesprek had tijdens een lange treinrit met een Marokkaanse vrouw, die zich bekeerd had tot het katholicisme en gedoopt zou worden, maar daarvoor de prijs had betaald verstoten te zijn door haar familie, waarbij haar het contact met haar vier kinderen ontzegd was. We spraken in gebrekkig Frans. Ze vroeg naar mij, ik gaf er enkele woorden aan, en toen vroeg ze of ze voor mij mocht bidden. Ze nam mijn handen, bad in het Arabisch en zei dat mijn man ging terugkomen. Ik wist niet wat ik ervan moest denken, maar werd er wel rustig van. En ze had heerlijke Marokkaanse gebakjes bij die ze gul deelde.
Een week waarin ik mijn geliefde Rotterdam terug zag. En al was ik er slechts enkele uren voor een paar gesprekken en was er absoluut geen ruimte voor zelfs maar een wandelingetje, het was zo fijn daar terug te zijn.
Een week waarin ik een professioneel gesprek voerde, en iemand daarin me zei dat er voor de organisatie verdere begeleiding door mij gewenst was. En ik aangaf dat ik vanaf januari misschien niet meer in functie zou zijn, dus dat die begeleiding door iemand anders zou gebeuren. En toen zei hij dat hij me wel zou vinden.
Een week waarin ik een studiedag begeleidde waarin een team keihard werkte aan elke opdracht, en ik merkte dat ik er helemaal terug was, in het moment, in het werk. Dat was fijn.
Een week waarin ik een mail kreeg van de mevrouw van de B&B in Rotterdam, waar ik in de lente was. Ze vertelde me over haar ziekte, ik vertelde haar over mijn leven. Ik volg haar blog en reageer soms. En toen kwam er een mailtje waarin ze zei dat ze me graag een weekendje Rotterdam willen aanbieden, om even tot rust te komen. Kippevel.
Een week met een gesprek met iemand waar ik naar opkijk, die enorm veel kracht uitstraalt, en die vertelde ook gewoon bang en onzeker te zijn soms.
Een week waarin ik Babybroer een keer zo vroeg naar de opvang moest brengen, dat we door het donkere bos fietsten samen, en de reeën van voor de fiets sprongen als we aansnorden. Het was niet eng, het was eigenlijk heel één met de natuur. En ook Babyzoon voelde het, en was naar zijn doen erg stilletjes.
Een week ook waarin Babyzoon nog steeds diarree had, en ik op alle uren van de nacht pampers heb staan verversen. Pyamaatjes uitdoen, slaapzakjes vervangen. Zoon toch.
En de week waarin ik op vrijdagochtend van uitputting braakneigingen had.

We zitten aan het ontbijt.
‘Zo,’zeg ik tegen Kleuterzoon, ‘hier zit moeke dan, doodmoe.’
‘Ja,’ antwoordt hij. ‘Ik ook! Gezellig hé!’

Advertenties

3 gedachtes over “Koffie en flarden week

  1. zeg ik tegen Kleuterzoon ‘hier zit moeke dan, doodmoe.’
    ‘Ja,’ antwoordt hij. ‘Ik ook! Gezellig hé!’

    Schattiger wordt het niet!
    Gedeelde smart is halve smart 🙂

  2. Over het slaaptekort maak ik me eigenlijk wel wat zorgen. Is er echt geen kans iets meer slaap te krijgen? Ik weet hoe druk je het hebt, hoeveel je gerealiseerd wil krijgen, maar zou je geen compromis met jezelf kunnen sluiten? Vijf avonden opofferen aan wat gedaan moet worden, en twee die je onverbiddelijk vrijhoudt voor zeven uur (dat lijkt me echt niet overdreven) in bed liggen.

    Zou ook dit niet onder schuld kunnen vallen? Schuldig dat je niet hetzelfde kan doen als toen er een partner was om de zorg mee te delen. Dat je tijd en energie verliest aan het verwerken van emoties. Ik merk dat het moederschap me op dit vlak net omgekeerd veranderd heeft. Nog niet zoveel jaar geleden gebeurde het dat ik naar de les ging van negen uur en pas om zes uur in bed lag. En omgekeerd: dat ik uitsliep tot één uur en langer. En het is, nog langer geleden, wel eens gebeurd dat ik een nacht gewoon oversloeg. Dat kan ik me nu niet meer voorstellen. Ik slaap zeker niet elke nacht genoeg, en ik ben van nature het absolute tegendeel van jouw vroege vogels, maar ik probeer het wel in evenwicht te houden, omdat ik merk dat alleen al het idee aan een redelijke hoeveelheid slaap me evenwichtiger en krachtiger maakt. Het merendeel van de dagen lukt dat ook bij mij niet overigens, maar ik neem mezelf nu oneindig veel minder dan vroeger kwalijk dat ik die behoefte wel heb. Wat me het idee geeft dat ik er wel kom, met dat evenwicht, en ik denk dat dat echt door het moederschap komt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s