Prinses begint er lol in te krijgen

Dat alles instabiel is, was een tijd lang een verschrikking voor me.

Net kreeg ik een mailtje van de baas, om te praten over de toekomst. Oh, denk ik. We zullen wel eens zien.

Mijn vroegere zelf had instant al haar nagels afgebeten, alle chocola in huis opgevreten en drie nachten wakker gelegen. Want de realiteit is: ofwel ben ik op 1 januari werkloos, ofwel heb ik een nieuwe functie. En er is nog veel onduidelijkheid of die nieuwe functie iets is dat ik ook echt wil, en of de vage beloftes van meer loon en meer autonomie dan ook echt ingelost worden.
1 januari is binnen minder dan drie maanden intussen. Ik ben alleenstaand dus kan noch terugvallen op het advies, noch op de (praktische of emotionele) steun, noch op het inkomen van een partner.

Mijn huidige zelf blijft kalm. Ik denk dat dat winst is.

Waar ik nog winst te behalen heb, is waar ik voel dat ik een soort ‘pleaser’ ben. Ik ga heel snel mee in anderen hun ideeën, ik ben geneigd eerder ‘ja’ dan ‘nee’ te zeggen of ‘ik denk er even over na’. En dat is lastig. Ik wil trouw kunnen zijn aan mezelf, niet altijd mezelf door het brilletje van anderen zien en dus niet willen voldoen aan impliciete of zelfs door mij gefantaseerde verwachtingen.

Twee voorbeelden:
– Als er een jobaanbod komt dat mij niet ligt, wil ik het lef hebben om te zeggen dat ik er niets voor voel (ook al heb ik geen alternatief). Mijn natuurlijke neiging is me in duizend bochten wringen en plooien en doen waar ik geen zin in heb omdat de baas veel moeite heeft gedaan om een aanbod te genereren en geld vrij te maken dus moet ik maar aannemen wat er aangeboden wordt, al is het de planten water geven.
– Dirk is nu wel vaker hier, doordat we in een soort proefproject samen-zorgen zitten. Hij maakt wel eens een toespeling die ongepast is. Als ik bijvoorbeeld in een bepaalde context zeg: ‘tja, ik weet niet wat jij wil, hoor’, dan zegt hij met zo’n toontje: ‘jij weet heel goed wat ik wil’. En instinctief ga ik dan even gniffelen in plaats van hem eens flink op zijn plek te zetten. En ik wil een soort vrouw zijn die de man die haar verlaten heeft en nog eens een ongepaste opmerking geeft, flink op zijn plek zet. Geloof me.

Het ontbreekt me aan lef. Ik wil graag wat meer lef, wat zekerder van mezelf zijn, wat minder bang anderen teleur te stellen, wat steviger in mijn schoenen.

En ik wil graag heel goed voelen wat ik zelf wil en waar mijn grenzen als persoon liggen. En daar knelt vaak het schoentje, want ik lijk heel vaak de voeling met mijzelf kwijt te zijn. Als iemand me nu zegt dat ik mijn gevoel moet volgen, frons ik alleen maar, want ik heb geen flauw idee wat mijn gevoel me zegt. En stiekem ook geen vertrouwen meer in ‘mijn gevoel’, dat me o.a. ook naar Dirk heeft gestuurd. Merci, gevoel.

Maar zoals de titel zegt: ik begin lol te krijgen in deze grote fase van instabiliteit en onzekerheid. Het voelt stilaan als een soort speeltuin, die me uitdaagt te leren wat ik moet leren om een soort verdere ontwikkeling door te maken, op een andere niveau te gaan leven. Meer mezelf te zijn. Te doen wat ik zelf belangrijk vind. Nog weinig te verliezen hebben, helpt daarbij.

Advertenties

Een gedachte over “Prinses begint er lol in te krijgen

  1. Een interessante post. Van dat gevoel lijkt me normaal als je je instabiel voelt. Denk je dat je vooral rationeel of gevoelsmatig te werk gaat als je keuzes maakt? De meeste mensen, denk ik, zeggen automatisch ‘rationeel’, omdat dat past in onze intellectuele maatschappij. Maar ik denk dat er ook heel wat mensen zijn die grote keuzes niet per se maken door alle delen te analyseren, of beter: niet op die analyse hun echte keuze te baseren, maar wel op een ‘buikgevoel’ (dat volgens mij niet irrationeel hoeft te zijn, trouwens). Ik dénk dat ik zelf zo ben (ik vind het moeilijk om dat te zeggen). Als ik mijn gevoel kwijt ben, ben ik echt helemaal uit evenwicht, maak ik verkeerde keuzes, pieker ik enorm veel, snap ik maar niet waarom die nauwgezette analyses niet volstaan en me in de verkeerde richting sturen. Voel ik me in evenwicht, werkt alles min of meer samen, waardoor ik me zekerder voel, betere keuzes maak, me nog zekerder voel, enz. Je snapt het wel.

    Ik denk dat boosheid in datzelfde kader zit, hoe tegenstrijdig dat ook mag klinken. In veel relaties in mijn leven, niet alleen liefde, zit ik op dat punt. Vreemd genoeg begin ik meer en meer te denken dat ik die boosheid pas kan en wil toelaten als het een beheerste kordaatheid is. Als ik op het punt kom dat het goed is, dat ik het niet goed vind. Het is alsof ik pas voor mezelf kan opkomen als ik die gevoelens in eerste plaats zelf respecteer, en niet afdwing maar ook niet verstop. Ik merk dat ik vrij veel (onbewust) bezig ben met veel relaties te keren. Ik weet niet zeker of het me gaat lukken, wel dat het veel rust geeft.

    Uit wat je schrijft, heb ik het gevoel dat jij vrij dicht bij dat punt zit, dat je heel erg hard op weg bent jezelf behoorlijk te accepteren. Er spreekt veel vertrouwen uit deze post: je raakt niet in paniek, of toch niet onbeheerst erg, en dat je zégt voor jezelf op te willen komen, is al veel meer dan de helft van het werk. Ik denk niet dat er nog twee maanden voorbij kunnen gaan waarin Dirk de vrolijke onschuld speelt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s