Prinses ging op cursus work-life balance

Ik heb een goede werkgever. Zijnde: een grote universiteit.

Dat ik een cursus mag volgen, vijf weken lang, twee uur per week, over work-life balance vond ik zo normaal dat ik niet eens had bedacht het op te schrijven en het eigenlijk ook een beetje vergeten was als een soort faits divers in mijn agenda.

Maar goed, cursus work-life balance dus. Enkele dingen om te delen:

1. Er zaten enkel vrouwen in de cursus. Wat betekent dat in godsnaam? Dat vooral vrouwen zich zorgen maken? Dat vrouwen er nood aan hebben iets te doen aan die balans? Of dat de vorm van de cursus meer vrouwen dan mannen aanspreekt? Of dat mannen makkelijker hun balans kunnen houden? En hoe zou dat dan weer komen?

2. Van de vijftien vrouwen van allerlei leeftijden, waren er maar twee met kinderen. Wat ik heel eigenaardig vond, omdat de leeftijdscategorie toch tussen pakweg 28 en 45 was. En ik stiekem dacht dat work-life balance toch vooral een probleem is van werkende ouders.

3. We moesten een rondje maken, waarin we o.a. onze persoonlijke situatie even moesten uitleggen (dus: getrouwd, kinderen, …). Ik schreef op: single mom, two kids, four and one years old, … In mijn hoofd zat ik wat te oefenen, ik was jammer genoeg laatst. Ik sprak mezelf streng toe: komaan, niet huilen als je moet zeggen ‘single mom’, gewoon zeggen, je bent er nu toch al aan gewend. De spanning groeide wat naarmate mijn beurt dichterbij kwam. En toen zei ik mijn naam, mijn functie en barstte ik in huilen uit. Aauw. Geloof me, dat heb ik echt niet vaak voor en ik heb niet eens last van PMS op dit moment :(.

4. Bij het voorstellingsrondje was het trouwens eigenaardig dat iedereen het woord boyfriend gebruikte, in plaats van partner. Dat laatste klinkt toch wat volwassener, niet?

5. Het woord guilt (schuld) in al zijn vormen was vermoedelijk het meest gebruikte van alle woorden in de cursus. Iedereen had wat om zich schuldig over te voelen: schuldig over te weinig werken, schuldig over te veel werken, schuldig over weg gaan van huis om te gaan werken, schuldig om niet hard genoeg werken, schuldig om niet geconcentreerd genoeg werken, schuldig om niet zeker weten dat dit de droombaan is, … Een jaar geleden zou ik dat ook als een van mijn grotere problemen genoemd hebben. Veel werken, geen balans vinden tussen werk en gezin, me heel de tijd schuldig voelen ofwel ten opzichte van gezin, ofwel ten opzichte van werk. Vandaag de dag zou ik met plezier de huidige problemen ruilen voor dat schuldgevoel. En ik zou er vervolgens korte metten mee maken. Ik luisterde naar iedereen die het woord schuld gebruikte, en dacht: wat leggen we onszelf toch veel dingen op die strikt gezien niet nodig zijn. Moet je om 8 uur op het werk zijn als je een avondmens bent en vrij je uren mag kiezen? Moet je met je partner opstaan als die elke dag om 5 uur uit bed moet? Moet je op alles ja zeggen? Moet je na het werk nog allemaal interessante en leuke dingen gaan doen waarvoor je geen energie meer hebt? … Ik denk het niet.

6. Een mooie noot was de cursiste die vertelde dat ze zich schuldig voelt omdat ze haar konijnen een hele dag alleen thuis laat. Daarvoor had ze immers geen konijnen genomen! Even viel mijn mond open. Daarna dacht ik: ieder zijn problemen, en het probleem met de konijnen is voor haar even reëel als de dingen waar ik mee worstel voor mij.

Ik kijk al uit naar sessie 2. En ik neem toch maar weer een zakdoekje mee.

Advertenties

7 gedachtes over “Prinses ging op cursus work-life balance

  1. Ik begrijp dat je in huilen uitbarst. Ik zou het allicht ook gedaan hebben, zeker als je weet dat de kans bestaat. Dan ben je nog gespannener (‘niet huilen’) en is het nog moeilijker om het onder controle te houden. Maar het is eigenlijk niks om je over te schamen. We huilen allemaal wel eens, zeker vrouwen. 🙂 En het ‘positieve’ is dat ze nu weten dat je het echt zwaar hebt, dan hoef je dat niet meer te vermelden als het nodig zou zijn.

    Wat de konijnen betreft: ik dacht ook ‘konijnen? what the fuck?!’ toen ik het las. Maar inderdaad; als dat iemands bekommernis is, dan is dat gewoon zo. Alles kan altijd moeilijker, erger; grootser … maar met die gedachte schiet je niets op. Zij haar problemen en jij de jouwe. En jullie zoeken beiden een oplossing omdat je je daar beter bij gaat voelen.

    Waarom er geen mannen zaten: omdat mannen zich inderdaad minder vragen stellen bij de work/life-balance – nu ik het hier opschrijf bedenk ik me dat dat toch een rare benaming is: is werken geen leven dan? Maar goed, ik snap hun punt. 🙂
    In mijn omgeving zie ik het zo vaak. Nochtans bestaat mijn omgeving bijna uitsluitend uit hogeropgeleide tweeverdieners die erop staan dat de vader betrokken is bij het huishouden en de kinderen. Of dat zeggen ze toch. En ik denk dat ze van zichzelf ook echt vinden dat dat het geval is. Tot je het wat van naderbij gaat bekijken en ziet dat het toch weer de moeders zijn die het grootste deel doen: er zijn bijna geen vaders die minder dan voltijds werken, dat doen de moeders. Er zijn bijna geen vaders die net zoals de moeders alle huishoudelijke taken kunnen (KUNNEN, in de zin van: ze hebben zich die vaardigheid eigen gemaakt) uitvoeren: wassen, kuisen, koken, strijken, boodschappen doen. Meestal kunnen ze er wel een aantal van, koken op kop, maar allemaal: njet. Ik ken moeders die vinden dat ze een nieuwe man hebben als die hun kinderen eens in bad heeft gedaan, godbetert. Ik roloog dan eens. Begrijp me niet verkeerd: als ouders dit een goeie regeling vinden, mij niet gelaten. Ik vind dat je dat als koppel moet beslissen, ik wil de laatste zijn die zegt dat alles evenredig verdeeld MOET zijn. Toch merk ik dat het voor vrouwen vaak meer ploeteren is dan voor mannen, en wel omwille van het feit dat ze op meer vlakken actief zijn. Ze werken, vaak deeltijds, bestieren daarnaast ook een huishouden (80% schat ik) en voeden voor het grootste deel de kinderen op. Als je vraagt waarom hun man niet minder gaat werken, dan krijg je als antwoord dat die verhoudingsgewijs meer loon zou inleveren. Dat lijkt me een geldige reden, absoluut, maar het maakt het er niet gemakkelijker op om het tij te doen keren. In de eerste plaats voor de vrouwen zelf, want die zouden het volgens mij toch gemakkelijker hebben, globaal gezien.

    • Ik denk dat je analyse juist is, Veerle. Jammer genoeg :(. En ik maak er me ook schuldig aan hoor. Ik vond Dirk een nieuwe man, omdat hij kon koken en leuk met de kinderen speelde. Dat zette ik dan heel erg in de verf, terwijl alles wat ik deed maar normaal was, in zijn en mijn ogen. Het lijkt toch altijd meer een prestatie als een man een bepaalde huishoudtaak of iets met de kinderen goed doet.
      En dat mannen vaak meer verdienen dan vrouwen en dat het daarom logischer is dat hij meest blijft werken… Tja, dat is een maatschappelijk probleem dat dringend opgelost moet worden.

  2. Ik denk dat alles er ook vanaf hangt hoe goed je het wilt doen. Ik kan me dus voorstellen dat die persoon inzit met haar konijnen, als ze die beestjes belangrijk vindt in haar leven en als ze een bepaald beeld heeft van hoe er met huisdieren omgegaan moet worden.

    UIteraard zijn konijnen geen kinderen 🙂 Zelf heb ik nog geen kindjes, maar ik maak me er ook regelmatig zorgen over: hoe ga ik dit gebolwerkt krijgen? is er dan nog wel sprake van balans etc? Ook al omdat ik kinderen belangrijk vind, als wezentjes die je toevertrouwd krijgt… Maar anderzijds vind ik het ook belangrijk om een ‘complete persoon’ te zijn, los van de kinderen. Ik denk dat die balans eerder een “wip” is, waarbij je soms te veel in het ene en soms te veel in het andere terecht komt, en gewoon regelmatig moet bijsturen …

    • Ja. Misschien is de onbalans de normale situatie. Zoals verandering de enige constante is ;).

      Ik heb wel meteen al dingen van de cursus geleerd, waardoor ik misschien wel wat bewuster op die wip kan manoeuvreren. Ik moest bijvoorbeeld opschrijven waar ik wel en geen energie van kreeg, in vier categorieën. En tot mijn grote verbazing was het niet mijn werk wat me vooral energie kost en weinig oplevert. Integendeel: ik krijg energie van mijn werk! Het huishouden en de zorg kosten me energie, net als administratie, mails en social media. En reistijd en ‘schipperen/regelen’. Erg confronterend :). Maar nu kan ik dus wel bewuster keuzes gaan maken in hoe ik mijn tijd besteed.

  3. Pingback: Blauwbaard | En ze leefden nog groen en gelukkig

  4. Pingback: Schuldig, ook al is het tegendeel bewezen | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s