Orde op zaken

Dankzij het systeem van Getting Things Done voor mijn werk, aangevuld met de Flylady voor het huishouden, ben ik een hele tijd heel efficiënt en productief geweest. Aaaarghl, wat een heerlijke ommeslag om nog voor ze je reminders hebben gestuurd, je werk ingezonden te hebben. Of om de dag voor je documenten voor een vergadering moet aanleveren, alles netjes doorgegeven te hebben. Of op een bespreking te zitten en best voorbereid te zijn van iedereen. En gewoon niets te vergeten, gaande van het occasionele ontbijt op school voor Kleuterzoon, nieuw aan te leveren tofu voor Babyzoon in de opvang, het tijdig betalen van de rekeningen of het paraat hebben van filmkaartjes. Controle! Lekker :).

Het systeem overleefde de eerste maanden van het alleenstaandemoederschap en de bijhorende rouw. Toen de rouw deze zomer ongenadig toesloeg en me helemaal onderuit haalde, sneuvelde ook het systeem.

De laatste tijd bevind ik mezelf steeds vaker wat wanhopig kijkend naar een berg werk, waar ik geen beginnen meer aan zie. En dan ga ik smachten naar Dirk (foei foei foei), alle chocola die ik in huis heb eten en een zakje chips er achteraan (nog meer foei) en verlangen naar mijn bed. Voor de geruststelling: dat smachten en eten gebeuren gelukkig niet zo vaak. Om dat laatste kracht bij te zetten: bij de maandelijkse boodschappen koop ik meestal geen chocola meer en amper twee zakjes van 30 gram chips. Wat dat eerste betreft, zullen jullie me op mijn woord moeten geloven. Meestal wint mijn bed dus, en ligt ik wat beschaamd al om 21u30 in bed. Voor de vorm lees ik dan nog een halve bladzijde in het boek op mijn nachtkastje.

Oorzaken lijken me duidelijk:

1. Vermoeidheid. De vroege vogels-zonen. Maar ook Babyzoon die in een sprongetje lijkt te zitten (ooh, wat haat ik ‘Oei, ik groei’) waardoor hij ’s nachts erg onrustig is en nog vroeger wakker dan anders. Hij heeft ook een matige diarree die maar niet over gaat en zich gemiddeld twee keer per nacht manifesteert. En jeetje, wat is dat zielig, zo een kleintje uit zijn bed nemen en hem verversen in een koude badkamer, waarbij ook zijn bodietje, pyama en slaapzakje meestal vervangen moeten worden. Oh, moederhart toch. Maar goed, niet afwijken… Vermoeidheid dus. Ik weet echt niet meer wanneer ik eens een nacht heb doorgeslapen en durf het aantal slaapuren per nacht niet te tellen. Ik weet soms niet meer waar mijn hoofd staat van vermoeidheid, maar soms vind ik ook van mezelf dat ik niet moet overdrijven, want in zekere zin functioneer ik nog steeds.

2. Rouw. Intussen ben ik er wel achter dat het een proces is met meerdere fases, dat je niet zomaar afhaspelt. En dat het geen zin heeft om te denken dat het erger is als je moet rouwen om iemand die gestorven is. Rouw om het einde van een relatie, is ook rouw om het einde van een gezin (in dit geval toch). Om het einde van een toekomst samen, om mogelijkheden die er waren, kinderen die je nog had gewild. En het zet heel het verleden in een ander perspectief, er is niets meer in verleden, heden of toekomst om aan te denken dat geen pijn doet. En dat er andere dingen zijn, veel ergere dingen, is waar. Maar heeft dat rouwbeest lak aan.

3. Opstapeling. Als je een tijdje niet productief en efficiënt bent, stapelen dingen zich op. Het wordt een berg, die nog moeilijk te beklimmen is. En over die berg heen sneeuwt het: schuldgevoel dwarrelt uit de lucht en bedekt die berg met een laagje, waardoor die naast moeilijk te beklimmen, ook erg gevaarlijk en glad is geworden. En ik dus maar liever in bed ga liggen en doen alsof die berg er niet is. Het is een vicieuze cirkel, en ik moet er uit.

Zoals jullie waarschijnlijk tussen de regels lezen, kan dit niet blijven duren. Tijd om maatregelen te nemen. Ik zou mezelf graag binnenkort eens zien zitten, wat bedrijvig en efficiënt, en helemaal voor op schema. Dat zou me ook een beter gevoel over mezelf geven. Ik word stilaan zo een sorry-wezen, dat zich heel de dag loopt te excuseren voor alles wat niet lukt.

Klein beginnen, denk ik dan. Daarbij las ik een proefperiode in, en stel ik enkele regels op voor mezelf.

1. Het takenpakketje voor een dag afbakenen. Gedaan met die stapels die niet realistisch zijn, waardoor ik zelfs als ik goed gewerkt heb, nog met een gevoel van falen in bed kruip. Vanaf nu ga ik realistische dagporties maken. En uitvoeren.

2. Beginnen met het belangrijkste. Ik heb de neiging om eerst allerlei mailtjes te beantwoorden, details op te zoeken, of me eindeloos te verliezen in plannen en nadenken, waardoor ik met de grootste en belangrijkste taak van de dag blijf zitten tot de zonen in bed liggen, en ik me dan maar ga verstoppen in bed, denkend dat het morgen beter zal gaan.

3. Elke dag 10 twee-minuten-taakjes plannen. Twee minuten-taakjes zijn taakjes die, het woord zegt het zelf, op twee minuten gedaan kunnen worden. En o, wat kan het lekker zijn om heel snel effect te zien en iets te kunnen weg strepen. Elke dag tien succesmomentjes!

4. Niet alleen taken plannen, maar ook tijden. Mezelf tijdsblokken geven om bepaalde dingen af te werken. En opnieuw beginnen met tijdschrijven (www.onlinetijdschrijven.nl) om een analyse te kunnen maken van mijn tijdsbesteding.

5. Ook ontspanning op het to do-lijstje zetten. Zoals het er nu dagelijks uit ziet, zitten alle dagen vol van ongeveer 5 tot 23u30. De gedachte alleen al is zo ontmoedigend dat ik er de brui aan geef als ik wat te moe ben. Dus ook leuke dingen plannen, tijd voor mezelf. Misschien wordt dat nog de grootste uitdaging :).

Zo. Ik geef mezelf tot 17 oktober voor ‘orde op zaken’. Daarna evaluatie.

Hoe gaat dat bij jullie, werk en gezin combineren, je werk structureren, …? Hebben jullie nog gouden tips?

Advertenties

3 gedachtes over “Orde op zaken

  1. Qua werk: ik doe dingen waarvan ik weet dat ze mij maar max 10 minuten gaan kosten, meteen. Daarmee vermijd ik een eindeloos uitdijen van mijn to do-lijstjes, en hou ik collega’s/klanten te vriend omdat hun kleine vragen meteen beantwoord worden.

    Qua babyzoon: misschien eens googlen op peuterdiarree? Bij mijn dochter was de oorzaak te weinig vetten, doordat ik net ‘gezond’ probeerde te koken voor haar. Op aanraden van de kinderdiëtiste begonnen met rijstroom toe te voegen aan haar rijstmelk en het probleem was verholpen. Het kan ook liggen aan te veel suikers, maar ik gok dat jij daar niet aan meedoet 😉

    • Hee Saskaya. Hoe vermijd jij dat je dan heel de dag van die tienminutentaakjes aan elkaar breidt, en dat de grotere projecten of de dingen die denkwerk vragen, blijven liggen?

      Met Babyzoon ga ik inderdaad naar de dokter als het donderdag niet voorbij is. Hij is nog best levendig en blij, eet ook wel en drinkt veel. Ik vroeg me ook af of het kan liggen aan gewone sojamelk waarmee ik havermoutpap maak (ipv poedermelk) of gluten in het bordje pasta dat hij soms krijgt om te kunnen ‘mee eten’ als wij eten.

      • Hmm, zo veel 10minutentaakjes krijg ik dan ook weer niet precies. Ik denk dat jij gewoon een superdrukke job hebt, van wat ik hier steevast lees. Chapeau dat je het volhoudt!

        Poedermelk lijkt me niet meer echt nodig (hij is toch al ouder dan een jaar?). En als het gluten zouden zijn, zou het toch ook van je brood zijn? Ik heb vooral onthouden van de kinderdiëtiste dat peuters en kleuters veel meer vetten nodig hebben dan volwassenen, en dat wij als ‘antivetmaatschappij’ onze kinderen vaak veel te weinig vetten geven. Maar misschien is het gewoon een tijdelijk virusje?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s