Smakelijk eten!

Zal ik ooit iets op tafel zetten dat Kleuterzoon lust?

Kleuterzoon is een ‘slechte eter’. Dat is mijn schuld. Of die van mijn Karma. Als kind was ik zo’n afschuwelijk slechte eter, dat ik op mijn eerste communie tijdens de schuldbelijdenis schuld moest bekennen omdat ik het lekkere eten dat mijn moeder maakte vaak niet lustte. Uiteraard keek ik niet bepaald naar mijn eerste communie uit, ik schaamde me rot en vond het verschrikkelijk dat heel het dorp ging weten dat ik niets lustte. Vandaag lust ik trouwens wat te veel van alles, dus dat probleem is opgelost. Het eerste-communie-trauma nog niet.

Kleuterzoon lijkt niets te lusten. Als we aan tafel gaan, trekt hij altijd een gezicht alsof hij buikpijn heeft. Vaak probeert hij ook alvast even te melden dat hij ziek is.

Kleuterzoon is ooit geopereerd aan zijn amandelen en poliepen. De dokter zei dat zijn eetlust daarna drastisch ging toenemen, en even was dat ook zo, maar het effect verdween snel.
Een medische oorzaak lijkt er dus niet op dit moment.

Een groot probleem is dat wij vegetarisch eten. En Kleuterzoon lust geen groenten. Als we soep eten, en hij vraagt of daar groenten in zitten, ontken ik daarom steeds stellig. Ik lieg niet graag, maar zijn vitamine-opname lijkt me soms iets meer prioritair dan mijn ethiek. Uien en prei zijn trouwens de boosdoeners onder de groenten. Prei maak ik niet meer, dat is simpel. Ik zit niet graag met een kokhalzend kind aan tafel. Maar ui zit in kleine stukjes in vele gerechten, en die kleine stukjes peutert hij er dan met een gezicht om u tegen te zeggen uit, waar ik dan weer een gezicht om u tegen te zeggen van krijg, want dat gepeuter aan eten vind ik niet appetijtelijk.
Soms doe ik extra mijn best, door alles te mixen of pasta te kopen in de vorm van auto’s of door er een leuk verhaal bij te verzinnen. En soms geef ik het finaal op en zet ik hem gewoon een bord voor, wetende dat we het komende half uur weer strijd gaan voeren.

Op een gegeven moment keken we gigantisch op tegen de maaltijden. Hij, maar ik ook. Toen heb ik met behulp van een boek een truukje toegepast om niet zozeer de nadruk op eten te leggen, en hem niet de negatieve aandacht te geven heel de tijd te zitten ruziën of hem aan te moedigen om te eten. Het werkte als volgt: bij het begin van de maaltijd kreeg hij één aanmoediging, en werd er een keukenwekker op 20 minuten gezet. Daarna zweeg ik en was het zijn zaak of hij zijn bord leeg at of niet. Als hij zijn bord binnen de tijd leeg had, mocht hij na het eten twee filmpjes kijken op youtube. Het werkte, maar het kind was op van de stress. Vaak zat hij angstig naar de tikkende wekker te kijken en propte grote hoeveelheden tegelijk in zijn mond, waarvan hij weer moest kokhalzen. En had hij een trillende lip en ogen die zich razendsnel vulden met tranen als het dan op één hapje na niet gelukt was. Aauw. Moederhart aan diggelen. Ik heb het maar weer afgeschaft. Uiteindelijk kwam het systeem het uiteindelijke doel, namelijk dat hij zou genieten van eten en dat de maaltijden leuker zouden worden, ook niet ten goede.

Voor ik jullie tips en advies ga vragen, wil ik wel even zeggen dat hij op school zijn boterhammen wel eens verstopt en dan gaat aanschuiven bij het warme eten. En dat eet hij dan gewoon op, de schurk. Waarschijnlijk een poging om aan zijn vegetarische opvoeding of aan mijn zelfgebakken brood* te ontsnappen.
Nog interessant om weten is dat hij met snoep en koekjes zelden een probleem heeft.

Ben ik de enige moeder ter wereld met een kind dat niets lust uit de categorie gezonde voeding?
Ben ik gewoon een überslechte kok?
En hebben jullie tips en adviezen?

* De eerste keer dat ik zelfgebakken brood had meegegeven, ben ik bij de juf van het toezicht geroepen omdat het toch niet kon dat hij een doosje vol korsten had meegekregen. Aauw. Mijn zelfgebakken brood valt wel eens uit elkaar. Dat was zeker zo in de begintijden.

Advertenties

11 gedachtes over “Smakelijk eten!

  1. Je moet niet perse alles mixen. Bijvoorbeeld enkel de uitjes mixen en ongemerkt door de rest doen?
    Prei is onaangenaam om te eten voor kleine kinderen denk ik (draderig), daarom beter gemixt in de soep.
    Voor de rest ligt de oplossing voor de hand: soms een beetje rekening houden met wat hij wel graag eet? Ook al is dat niet wat je denkt dat hij nodig heeft. Op die manier is eten voor hem leuker en als je hem toelaat elke dag gehaktbal te eten (ik gok maar op iets dat je vermoedelijk zeker niet op tafel wil…) dan raakt hij dat ook wel beu, hoor, en na een dag of tien wil hij vast wel eens iets anders proberen.

    • Het probleem is een beetje dat ik niets kan verzinnen dat hij wél graag eet. Eigenlijk eet hij niets graag. Ik zou zo graag willen dat hij leert genieten van eten… 😦

  2. – Misschien is pannenkoek een goed aanknopingspunt? Er zijn heel veel soorten pannenkoekachtige dingen, misschien lust hij ook omelet (als je het eierpannenkoek noemt)? Met omelet als basis kun je veel doen. Waarschijnlijk gaat hij wel protesteren als je er groenten in doet, maar dan kun je eventueel ook afspreken dat hij een pannenkoekje krijgt als hij eerst de eierpannenkoek met groeten opeet.
    – Anders olijf in vier snijden en telkens hapje van de maaltijd en dan mini-hapje olijf ertussen. Lust hij snoeptomaatjes? Blokjes kaas? Kan op dezelfde manier ingezet worden.
    – Hem zelf iets laten kiezen? Eender wat met uitzondering van: snoep, koek, chips, olijven, pannenkoeken. Dat krijgt hij dan op voorwaarde dat hij van de rest ook proeft.
    – Reverse psychology toepassen? Daar las ik over bij Ysabje: http://ysabje.wordpress.com/2014/02/23/hoe-ik-mijn-kind-groenten-laat-eten/

  3. Hier geen echt slechte eters, maar zoals in elk gezin loopt het hier ook wel eens mis. Champignons zijn vaak boosdoeners. De dochter lust ook geen paprika en courgette. De voorkeuren van de zoon variëren nogal, de ene dag is hij dolblij met boontjes, de week erna is hem boontjes voorschotelen het allerergste wat een ouder haar kind kan aandoen.

    We gebruiken eenvoudige trucen. We zetten het dessertje al op tafel: een yoghurtje, een kiwi, soms ook eens een smartietje, ja: één! 😉 Treuzelen ze te veel of maken ze er een potje van, dan verdwijnt het dessertje uit het zicht. We willen niet alle eetgedrag sturen met dessertjes, maar soms is dat het enige wat helpt en ik vind het belangrijk dat ze zoveel mogelijk smaken leren kennen, hun smaak is nog volop in ontwikkeling tenslotte… Dus dan heiligt het doel eventjes de middelen.

    We eten ook vegetarisch (heel soms krijgen ze kip op hun boterham, maar dat is vooral omdat onze dochter niet goed melk verdraagt en we het niet zien zitten om haar veganistisch op te voeden) dus ik vind het ook belangrijk dat ze veel groenten leren lusten. Enkele tips, misschien heb je ze al uitgeprobeerd:
    – Laat hem mee kiezen in de winkel. Toon hem de groenten en vraag om daar 2 of 3 dingen uit te kiezen. Leg die een beetje apart, zodat hij goed ziet wat hij gekozen heeft. Laat hem wisselen zoveel hij wil, maar aan de kassa ligt zijn keuze vast.
    – Laat hem een beetje meehelpen met het klaarmaken van het eten.
    – Maak twee dingen klaar (als dat gaat!) en laat hem kiezen.
    – Stoemp? Aardappelpuree met wortel, bloemkool, broccoli, bataat …: hier meestal een succes.
    – Als onze dochter (net 5) moeilijk eet, zeg ik luidkeels dingen als ‘kindjes van vijf jaar lusten niet alles, dat is normaal, ik lustte ook niet alles toen ik 5 was, maar ze zijn wel al zo groot dat ze flink hun bordje leeg eten. Kindjes van 2 jaar vinden dat nog moeilijk, maar ja, die zijn nog klein. Dat is het grote verschil met kindjes van 5 jaar, die weten al dat het slimmer is om het bordje gewoon leeg te eten …’ Ik zeg het niet echt tegen haar, eerder tegen mezelf, maar ze luistert dan wel. Ze wil graag groot zijn. De laatste tijd zegt ze nu soms zelf: ‘Mama, ik lust dat niet, maar ik ben 5 jaar dus ik ga dat nu toch eerst opeten en dan heb ik enkel nog lekkere dingen over!’. 🙂
    – Uitbundig prijzen als het lukt. Geen originele tip, maar werkt eigenlijk wel.

    Succes!

  4. Zelf nog nooit geprobeerd maar wel her en der gelezen: groenten pureren en door het beslag van de pannenkoeken roeren. Dan krijg je roze pannenkoeken (met bietjes) of groene (met spinazie), of alleen een beetje oranjer (met peen). Dat schijnt ook weleens te helpen.

    Ik heb jarenlang slecht gereageerd op ui en het dus ook gewoon niet gegeten jarenlang. Dat ging ook prima, al was het erg wennen voor vrienden die een ui in de pan mikten en dan gingen bedenken wat ze er nog meer bij wilden doen 🙂

    O ja, bij mijn neefjes ging de meeste groente erin als ze een bakje met snoeptomaatjes, ‘frietjes’ van paprika of komkommer etc. op schoot kregen terwijl ze een filmpje keken. Dan ging het ongemerkt op en hadden ze dat vast binnen. Dan was de groente in het ‘echte’ eten niet meer zo belangrijk.

    Bij Webkim las ik iets soortgelijks: http://www.webkim.nl/voor-eetweigeraars-en-kleuters-met-scheurhonger-de-monkeyplatter/

    Verder geen tips. Behalve wellicht opzoeken hoe veel hij nu eigenlijk minimaal binnen moet krijgen op een dag. Dat schijnt bij peuters en kleuters veel minder te zijn dan je vaak denkt.

  5. Herkenbaar, ik vind het ook belangrijk dat de jongens hier eerder gezond eten, maar de warme gerechten die ik met succes kan voorschotelen zijn helaas op 1 hand te tellen. En dan horen ‘dat ik ook eens spaghetti zoals op school moet maken, supperlekker, daar zitten dus geen groenten in hé’ … *groen lachen*. Bij de oudste, nu zes, begint het te beteren. Hoop, prinses, hoop!

    Wonder boven wonder, een gerecht (niet eens die naam waardig), waarvoor de rest van de wereld zijn neus optrekt, maar waarvan de jongens echt vrolijk worden:

    – fruit rode bietjes (ev. de voorgekookte pakjes) en courgette in blokjes gesneden in wat olie. Van zodra mogelijk: mixen en bijkruiden (beetje sojasaus, peper enzo, vooral wel niet teveel verse kruiden, uiteraard :-))
    – op spaghetti of andere pasta scheppen (paarse spaghetti dus, kun je nog allerhande verhaaltjes bij verzinnen)
    – kaas naar believen

    (Crèche waarschuwen voor de rode stoelgang.)

    En als het toch niets wordt, heeft het je in elk geval niet veel tijd gekost.

  6. Hartige pannenkoeken proberen? Daar zijn massa’s varianten op.

    Hier eet ze ook heel veel rauwe groenten en fruit tussendoor, als ik gewoon achteloos een kommetje komkommers op een tafeltje zet. Zolang ik erop sta te zien, eet ze niet, maar als ik mijn rug draai, is het plots op.

    En ik weet niet hoe strikt je bent over vegetarisch eten, maar misschien toch daar wat inbinden? Een keertje spaghetti maken, of balletjes in tomatensaus ofzo? Als hij op school wel warm eet, heeft hij misschien wel zin in zo’n “standaard” dingen? (Ik ben echt niet tegen vegetarisch hoor, maar als ik zie hoe graag mijn dochter vlees eet, denk ik toch dat ze daar misschien toch wat nood aan hebben op die leeftijd?)

  7. Onze jongste had het in het begin ook niet zo op ‘warm’ eten. Er waren drie boosdoeners. 1.
    Het eten was altijd veel te warm – ik denk dat veel kinderen op school en in de opvang ‘lauw’ eten kregen. Dus hij begon maar als wij al lang klaar waren en ons geduld al op was. 2. Gemengde zaken waren moeilijk – dus ik probeerde op zijn bord de groenten bij elkaar te leggen en de pasta (en het vlees) 3. Uitgesproken kruiden zoals komijn, maar ook alles dat ook maar een beetje pikant was etc werden direct geweigerd. Nu schep ik soms eerst hun portie uit en kruid ik daarna.
    Ik heb nooit iets speciaals gemaakt voor mijn kinderen (in de zin van apart gekookt), maar probeer wel af te wisselen tussen meer toegankelijke en minder toegankelijke dingen. Vegie alternatieven zijn vaak geen succes, al komen ze hier wel op tafel – ‘dat vleesje lust ik niet zo’. Ook bonen en linzen etc, hebben blijkbaar een textuur waar ze het moeilijk mee hebben. Ze moeten bij ons van alles proeven, en als ik weet dat ze het niet lusten of dat het de eerste keer is dat ze het eten, dan krijgen ze een heel klein stukje, bijvragen kan altijd. Porties zijn sowieso altijd wel aan de kleine kant om te starten, maar hun bord moet leeg zijn voor het dessertje. En quiche wordt ook wel verkocht als groententaart, wok als ‘chinese spaghetti’ etc. Verder mogen mijn kinderen ook vaak helpen bij het eten klaarmaken (wortels raspen, aardappelen of courgetten snijden, de pelletjes van de ui doen, …) of in de potten komen kijken of al een stukje groente komen halen.

  8. ik heb niet te klagen met de eetgewoontes van mijn dames, maar de jongste kan wel kuren hebben. Na een aantal dagen slecht eten zet ik vaak fritters of zelfgemaakte vegaburgers op het menu. Die gaan er altijd goed in en er zitten een hoop vitamines en bouwstoffen in verstopt. op de site van yellowlemontree staan een hoop lekkere ideeën.
    en wat T. hierboven zegt, ’t moet ook voor onze dames zeker niet te warm zijn. Een te heet hapje en de maaltijd is bekeken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s