Chocola en lekkere eenzaamheid

Dirk heeft voor het eerst gezorgd terwijl ik ben gaan werken.

Vond ik het leuk dat hij in mijn huis was? Uit mijn borden at, mijn koelkast open trok, zich waste in mijn badkamer, ’s avonds op mijn bank zat?
Nee, geloof ik. Maar ik hield me er niet zo mee bezig.
En ja, ik kan me allerlei bezwaren in het hoofd halen. Over loskomen van elkaar en toekomst en verwevenheid en beter dat er afstand is en betrouwbaarheid en stabiliteit en verantwoordelijkheid. Maar nu is het even zoals het nu is. Hier en nu.

Ik zit aan de keukentafel, lees een boek van Willem-Jan Otten. In gedachten verzonken zet ik een kopje koffie en neem ik een chocolaatje uit de kast. Ik besluit dat ik na dit hoofdstuk niet verder lees, maar ga doen wat moet gebeuren. Uiteraard blijf ik nog twee hoofdstukken lezen, vooraleer ik op sta, en een lijstje maak. Buiten is het donker geworden. De kinderen slapen. Ik glimlach, en realiseer me dat ik gehecht geraak aan mijn eenzaamheid. Aan de stilte in huis, aan de spullen die na bedtijd van de kinderen blijven liggen waar ik ze neerleg. Aan mijn lijstje maken en me daar gewoon voor mezelf aan houden. Aan met mezelf zijn.

Ik kijk bij de kinderen voor ik aan mijn lijstje begin. Ze zijn zo fascinerend mooi als ze slapen. Het is intiem om ze zo te zien, slapend. Ik overdenk de dag. Babyzoon had een dagje vrij van de opvang. We gingen naar de stad, naar de bibliotheek, met ons tweetjes. Ik parkeerde de buggy daar en nam zijn kleine handje in mijn hand, we liepen tussen de rekken met boeken. Babybroer op blote voetjes en ik op hakken. Hij een beetje wankel en soms zwaaiend aan mijn arm, ik de rots in zijn branding. Later kochten we een ijsje, en aten het samen op. Zomaar ergens op een bankje. Een babyneus vol sorbet en zijn schoot vol kruimels. Aan al die dingen denk ik. En dan denk ik dat ik de hoofdprijs heb gewonnen, met die twee mannekes. En er stroomt een gevoel van geluk door me heen, dat ik enkel ken van de tijden dat ik borstvoeding gaf. Het gevoel van Liefde met de grote L, dat mijn borsten deed druipen als ik naar de baby keek. Of naar de man, dat gebeurde ook. Ik glimlach als ik er aan denk. En dan realiseer ik me dat de herinnering niet eens bitter is. Vast door de chocola.

Advertenties

2 gedachtes over “Chocola en lekkere eenzaamheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s