Ver-baas-d

Haha, een flauw woordgrapje in de titel. Dit wordt een verhaal over mijn Baas.

Ik apprecieer mijn Baas. Enorm. Maar ik word ook vaak heel zenuwachtig van hem. Hij heeft een stormachtig hoofd vol ideeën en vaak tomeloos veel energie. Hij denkt dynamisch, wat heel goed klinkt, maar ik denk en werk planmatig. En ik word bij momenten helemaal wanhopig van het feit dat het alle kanten kan uitgaan, terwijl ik net heel planmatig stapjes heb uitgevoerd op basis van een gesprek dat we gevoerd hebben. Wat hij zomaar weer naast zich kan neerleggen en iets nieuws bedenken. En dat dat kan gebeuren en telkens weer gebeurt, is niet ingecalculeerd in mijn stappenplannen. Ook na al die jaren nog niet. En dat is soms erg vermoeiend voor mij.

Vorige week hadden we een gesprek. Ik zit dan op het puntje van mijn stoel, heb documenten bij die ik denk te moeten gaan verdedigen. Hij zit relax achterover en speelt met een lepeltje.
Zo’n scène is het elke keer, dat was deze keer niet anders.
Naast een langetermijnproject met meerjarenplan, doe ik ook kortere opdrachten. Zoals materiaal ontwikkelen, adviseren, coachen, les geven, cursussen ontwikkelen. Het langetermijnproject gaat al een tijdje mee en de klad zit er wat in. Ik vraag me soms af wie er op zit te wachten. En of ik het wel wil doen. En op zich denk ik dat ik er met mijn planmatige aanpak wel in zou slagen het tot een goed einde te brengen, maar de nogal dynamische begeleidingsstijl van Baas fietst vaak door al die plannen heen. En niet zelden verlies ik mijn moed. Of mijn goesting.

Baas sprak de wijze woorden: ‘We kunnen niet alles tegelijk doen.’
Ok, dacht ik. Ik had dit moment verwacht. Hij heeft gelijk, hij heeft gelijk. Ik moet me nu op het langetermijnproject gaan richten en de rest moet ik laten vallen, minstens tijdelijk, ook al doe ik die dingen liefst en met hart en ziel en heb ik daar altijd goede plannen voor waar hij nooit doorheen fietst en… Het innerlijke stemmetje raasde zo hard door dat ik bijna niet gehoord had dat ik het langetermijnproject maar even moest parkeren en de rest voluit gaan doen.

De twee uren die daarop volgden zat ik niet bepaald verbluft achter mijn bureau, aangezien een collega me kwam vragen mee te gaan lunchen, en daarna nog drie andere collega’s binnen liepen en ik dus geen tijd had om verbluft aan mijn bureau te zitten.
Maar toen ik eindelijk weer aan mijn bureau zat, bleef er nog een beetje verbazing over. Maar vooral zo’n licht gevoel: opluchting. Als ik op het langetermijnproject was gezet zonder de andere dingen te mogen blijven doen, was het gespannen veertje in me gesprongen. Ik had dat niet helemaal door, maar mijn baas wel. En hij was zo verstandig om me de dingen te laten doen waar ik energie van krijg. Waardoor ik vanzelf weer zin heb om het langetermijnproject toch nog een uurtje per dag te geven. Of wat meer. Stiekem. Voor mezelf. Omdat ik het weer leuk ga vinden. Hoera voor het ontwaken van de innerlijke motivatie.

Gelukkig dat sommige mensen dynamisch kunnen denken. En wat is het een genade om af en toe de ervaring te hebben dat iemand beter weet wat goed voor je is, dan dat je het zelf weet. En dat die persoon je dan op het goede spoor zet. Nou, Baas, mijn stappenplan ligt al klaar :).

Advertenties

Een gedachte over “Ver-baas-d

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s