Keuzestress

Een soort stress waar ik vroeger nooit zo over nagedacht had, is ‘keuzestress’. Dat klinkt als iets luxueus, maar ik bedoel er niet de keuze mee tussen drie soorten ontbijtgranen (het is hier pure havermoutpap ’s ochtends, geen frullekes met suiker), maar keuzes maken en beslissingen nemen over het leven in al zijn grote en kleine aspecten.

Als de persoon aan wie je kon vragen ‘zullen we nog even naar het bos gaan of niet?‘ en ‘eten we pasta of rijst?‘ en ‘breng ik Babyzoon een extra dag naar de opvang?‘ weg gaat, is er niemand meer om die dingen aan te vragen. Nou ja, het eerste vroeg ik laatst aan Kleuterzoon. Hij zei dat hij thuis wou blijven spelen, en viel prompt op de mat in slaap. Dat was dus een juist besluit van hem, ik moet hem vaker consulteren. (Anderzijds heeft een dutje op het mos in het bos misschien ook wel wat, maar ik wijk af.)

Ik vind het erg vermoeiend. Keuzes maken, afwegingen. Ik heb dan ook altijd het gevoel dat het de juiste keuze moet zijn. Dat het zo’n beetje is als multiple choice: het juiste antwoord bestaat, het staat in dat lijstje met drie mogelijke antwoorden en ik moet het juiste bolletje kleuren! Maar waarschijnlijk bestaat het leven niet uit juiste en foute antwoorden, juiste of foute beslissingen en keuzes. Je moet gewoon kiezen, op basis van argumenten, en er verder het beste van maken.

Een greep uit de keuzes waar ik op dit moment mee worstel:

1. Ga ik voor het nog steeds niet heel zekere jobaanbod van mijn huidige werkgever? Dat zou betekenen dat ik in een straal van 400 km van dit Nest werk, maar wel het werk dat ik graag doe. Het lost de complexiteit van mijn leven niet op, maar ik krijg wel een beetje opslag.

2. Babyzoon kan op mijn ouderschapsverlofdag ook naar de opvang, mailde de verantwoordelijke. Nu merk ik zelf dat ik heel veel stress heb om in een week al het huishouden te doen, al mijn werk én alle zorg voor de kinderen. Als Babyzoon een extra opvangdag zou hebben, zou ik misschien wat meer rust krijgen, wat minder druk op de avonden, eens een uur voor mezelf. Maar het is wel een ouderschapsverlofdag, die ik als een dag voor ons tweetjes (en Kleuterzoon als hij vakantie heeft of terug komt van school) beschouw. Aarghl. Ik heb meestal zo veel stress over onafgewerkt werk, dat ik denk dat dit een ultieme kans is om mezelf tijd cadeau te doen. Nu sms ik op vrijdag vaak alle babysits die ik ken, om op zaterdagmiddag drie uurtjes extra werktijd (letterlijk) te kopen, en dat is duurder dan een dagje opvang. En maar drie uur. Dus… Euh. Ik weet het niet.

3. Pleegzorg of Dirkakkoord? Dirk en ik hebben wat dingen uitgepraat. De wapens eens neergelegd. Ik besef dat ik niet de makkelijkste ben geweest. Dingen zijn geëscaleerd. Ik besef ook nog steeds zeer goed dat Dirk moeite heeft met verantwoordelijkheid en engagement. … Maar goed, Dirk wil dus een akkoord met een bemiddelaar over zorg. En hij ziet het als ideaal dat hij zorgt als ik ga werken in het buitenland. En ik zou het stiekem best een uitkomst vinden, want het is nu zo’n stress. En ik heb wel een gesprek met pleegzorg gepland om ondersteunende pleegzorg te krijgen, maar dat blijf ik ook een drastisch besluit vinden. En tegelijk weet ik niet of ik het vertrouwen kan opbrengen, en weet ik dat ik de hele boel zal moeten faciliteren als het doorgaat. … En zo draait mijn hoofd als een tolletje.

Keuzestress dus.

Omcirkelen jullie even de juiste antwoorden?

@ 1:
a. Aannemen
b. Andere baan zoeken

@ 2:
a. Extra opvangdag
b. Extra mamadag

@ 3:
a. Met Dirk in zee! Op het bootje van de bemiddelaar.
b. Pleegzorg of andere oplossingen.

Eeuwige dank. Echt!

 

Advertenties

20 gedachtes over “Keuzestress

  1. Pleegzorg, dat zou ik zelf echt als allerlaatste optie houden… ik zou dan nog liever aan de band gaan staan zodat ik regelmatige werkuren had en in een kleine studio gaan wonen dan mijn kinderen in de pleegzorg te steken. Want ze krijgen daar een stempel, dat is onvermijdelijk… de pleegouders doen daar ook activiteiten mee, die komen ook buiten. Dus iedereen gaat ervan weten. Ik zou het daar zelf heel moeilijk mee hebben. Nu ja, misschien is mijn mening gekleurd door het feit dat ik veel kennissen heb die aan pleegzorg doen en ik dus veel verhalen hoor over hun pleegkinderen (is ook weekendopvang bij). Ik zou het zelf vreselijk vinden als vreemden vanalles over mijn kinderen zouden horen…

    Persoonlijk zou ik dus niet voor de job kiezen waarbij je je moet verplaatsen op 400 km van je woonplaats. Ik ben getrouwd, en heb een kind, en ik doe ook niet mijn droomjob. Gewoon omdat het praktisch veel minder haalbaar is. Het cliché van je eigen geluk een beetje opofferen voor je kinderen. Op mijn 31 ben ik dus van baan veranderd. Als ik jou was, zou ik echt zoeken naar iets dichtbij. Iets dat je kan doen zonder een beroep te moeten doen op Dirk, familie of vrienden. Dat gaat je zoveel stress besparen. Want op zaterdag voor werktijd moeten betalen? Dat is toch geen leuk systeem?

    Oei, nu klink ik heel kritisch :). Was niet de bedoeling. Lees al een hele tijd mee en vind ECHT dat je goed bezig bent! We duimen voor je!

    • Moest het zo simpel zijn, was er geen probleem natuurlijk.

      A. Ik solliciteer al een tijdje, zonder resultaat. Onder mijn niveau: klinkt goed, maar heb je dat in een crisis al eens geprobeerd? Als je doctoraatsniveau hebt en je wil voor een administratie gaan werken, word je niet eens uitgenodigd. Overgekwalificeerd zijn is even erg als ondergekwalificeerd zijn. Geloof me. Bovendien zijn er akelig weinig banen die je perfect kan combineren met de zorg voor twee kinderen op je uppie, zonder beroep te moeten doen op extra ondersteuning. Dus: liever wél een baan, waarbij ik wat meer inkomen heb én vaste thuiswerkdagen, dan geen baan, denk ik zo.

      B. Woonplaats: ik kijk al een tijdje rond, maar ik vind alleen appartementen die duurder zijn dan mijn huurhuis in deze buurt. Een studio is geen optie, omdat je daar als je zegt dat je moeder bent met twee jonge kindjes van de verhuurder geen mogelijkheid toe krijgt: studio’s zijn gemaakt voor alleenstaanden of jonge koppeltjes.

      En mijn eigen geluk opofferen voor mijn kinderen? … Goh, daar was ik even stil van. Denk je nu echt dat ik graag die baan aanneem die heel veel van me gaat vragen? Dat ik dat doe voor mijn eigen geluk, ten koste van mijn kinderen?
      Nee hoor. Ik probeer gewoon de meest verantwoorde beslissingen te nemen, en die gaan tot nu toe altijd ten koste van mezelf. Ik stel alles in het werk om in de omstandigheden die niet meezitten het zo goed en verstandig mogelijk aan te pakken voor mijn kinderen. En daar blijft weinig persoonlijk geluk bij over, hoor. Net als weinig nachtrust, weinig ontspanning, weinig tijd voor mezelf, weinig van alles eigenlijk.

      • Volgens mij gaat het niet alleen om offers brengen, maar ook om kijken naar wat op langere termijn vol te houden is. Uit wat je schrijft denk ik dat je iemand bent die uitdagend werk nodig heeft om gelukkig te zijn. Op zich is dat een keuze voor jezelf (wat niet weg neemt dat dat soort werk ook zwaar is), niet voor de kinderen, maar daar hoef je je niet voor te verdedigen, want daar is niets mis mee. Als je zelf voldoening haalt uit dat deel van je leven, straal je dat ook uit naar je kinderen. Ik hoop dan ook dat je de bijbehorende opvangpuzzel gemaakt krijgt.
        Net als sommige anderen hier denk ik ook dat jouw keuze op dit moment AAA is. En daarna bijsturen indien nodig.

  2. Ook even reageren. De dingen die ik zou kiezen, zijn niet de dingen die voor jou werken. Ik bedoel: ik zou een job dichterbij zoeken, maar dat is omdat ik momenteel gewoon niet veel verwachtingen heb van mijn job. De belangrijkste voordelen van mijn huidige job zijn dat ik er heel gemakkelijk deeltijds kan werken, dat het redelijk dichtbij is en dat ik geen werk mee naar huis hoef te nemen. Maar ik kan voorstellen dat jij andere verwachtingen hebt van een job, en dat is niet beter of slechter, gewoon iets dat voor jou heel wat gewicht in de schaal werpt.

    Ik zou, zoals ik je nu ken, denken dat de a-opties de opties zijn met de meeste voordelen en de minste nadelen. Ingaan op het voorstel van je baas, want ik denk dat je er voldoening uit zal kunnen halen. Ingaan op het voorstel van Dirk, want dat heeft hij vroeger ook gedaan en dat liep vrij goed, denk ik? (Ik bedoel de zorg voor de kindjes, niet jullie relatie.) En Babyzoon (tijdelijk) een extra dag naar de opvang brengen lijkt me geen slecht idee. Hij kent het daar, hij amuseert er zich, hij zal er weinig van merken. Ik schreef het al op een andere blog en schrijf het hier graag nog eens: er is nog nooit gebleken dat kinderen die vaak naar de opvang gaan, minder goed af zijn dan kinderen die vaak thuis zijn. Ik begrijp dat je Babyzoon graag om je heen hebt, maar de situatie is moeilijk en rust voor jou betekent ook meer rust in je gezin. Dat lijkt me dus de minst moeilijke keuze, neen?

    Wel een goed systeem om ons mee te helpen beslissen. 🙂

  3. och och, wat een verantwoordelijkheid krijgen wij hier opeens! 🙂

    Pleegzorg in Belgie ken ik niet. Ben familierechtadvocaat in Nederland, hier zou ik iemand in jouw situatie in ieder geval aanraden de instanties zo lang mogelijk buiten de deur te houden. En als het lukt en Dirk zijn verantwoordelijkheden neemt, is dat toch de meest ideale situatie? Wat ik mijn cliënten altijd voorhoudt is dat kinderen er altijd beter van worden ‘de andere ouder’ ook goed te kennen, ook als blijkt dat ze van hem of haar niets te verwachten hebben, moeten ze daar zelf achter komen, daar kan jij je jongens niet tegen beschermen. als je dat wel probeert, zit jij over 10/20 jaar met de rekening en de verwijten. Mijn advies zou dus zijn: proberen. Zelfde geldt wat mij betreft voor mediation an sich, als het lukt is daar zoveel mee gewonnen, dat je de kans daarop denk ik niet moet laten liggen.

    Nou en verder, 1:b, als dat reëel mogelijk is en 2:a, je kan hem dat dagje altijd nog thuis houden maar het geeft nu wel even de nodige ademruimte.

    Succes!!

  4. De baan aannemen en in tussentijd verderzoeken naar een haalbare job in de buurt? Ok, misschien niet de meest elegante oplossing. Maar het lijkt me belangrijk dat je nu niet meer zit te stressen over toekomstige werkloosheid (vandaar: aannemen) én dat je de eerstkomende tijd iets dichter bij huis vindt waar je minder druk van mee naar huis sleurt (vandaar: blijven solliciteren).

    Die extra opvangdag zou ik gewoon doen, als het financieel lukt. Daarmee koop je rust en vrede en familietijd in het weekend, dus in die optiek is het toch ook een ouderschapskwestie?

    Die laatste vind ik moeilijk. Ik ben geneigd om voor Dirk te gaan. Als hij het echt meent, maar tja, hoe weet je dat? Pleegzorg lijkt me zo afschrikwekkend als ouder, maar misschien is dat omdat ik tot ik het hier op je blog las, ook niet wist dat er zoiets als tijdelijke ondersteunende pleegzorg bestaat? Het heeft nogal een negatieve stempel bij mij, maar ik weet totaal niet of dat terecht is?

  5. Wat grappig, er zijn totaal verschillende reacties. Voor mij is het zo duidelijk, maar ik denk dat Veerle ook wel eens dik gelijk zou kunnen hebben: wellicht denk ik vanuit ‘wat zou ik doen als ik in deze situatie zat’

    * Ik zou je zonder twijfel aanraden voor de job te gaan die je graag en goed doet, waar je veel aan hebt, die je een identiteit geeft buiten (alleenstaande) moeder.
    * Ik zou Babyzoon ook een (halve??) dag naar de vrijdagopvang doen, want
    – ouderschapsverlof wordt dan misschien in één dag gegeven op het werk, je job als ouder gaat elke avond en elke nacht door
    – als je huishoudelijke werkjes nu kan doen dan, kan je de avonden misschien ontspannender houden én zo ga je gewoon ook heel eerlijk en ethisch om met het concept van ouderschapsverlof
    – er zijn nog altijd de ‘jokerdagen’ –> waarom plan je het niet zo dat je, als Kleuter verlof heeft, ook Baby een dagje mee thuis blijft?
    * Of je Dirk erbij moet betrekken, vind ik wél moeilijk. Omdat ik denk dat alleen jij die situatie het beste in kan schatten. In de reacties hierboven lees ik vooral het perspectief van de kinderen. Dat is natuurlijk belangrijk. Maar zou het kunnen dat je twijfel voelt omdat je niet zeker weet of Dirk wel betrouwbaar is? Wat vragen die jou/ons kunnen helpen bij het (aanraden van) de keuze
    – Je hebt een tijdje geleden geschreven dat je niet zeker weet of je hem verantwoordelijk genoeg vindt om hem achter te laten bij twee jonge kinderen. Hoe kijk je daar nu tegenover?
    – Is Dirk betrouwbaar in die zin dat hij er ook zal staan als jij weg moet en op hem rekent voor zorg? Zijn er factoren die die betrouwbaarheid kunnen veranderen? Is hij iemand, bvb, die in staat is van de ene dag op de andere een job met avonduren aan te nemen? Maw: als hij dit engagement opneemt, wat betekent dat dan voor hem? Een kans om zijn kinderen structureel te zien (iets dus waar andere activiteiten niét op voorgaan, ook niet als dat goed uitkomt) of iets dat nu, op dit moment, wel in zijn leven past?
    – Hoe is de band tussen jullie? Je schreef dat Dirk weer wat toenadering (lijkt) te zoeken. Is daar iets over uitgepraat? Doet Dirk dit omdat hij zijn kinderen én jou wil zien en helpen, of doet hij het om zijn kinderen.
    – Waar zou die opvang plaatsvinden? Bij jou huis? Of bij Dirk? En zou je het oké vinden als het bij jou thuis is? Voor jullie kinderen zal dat, denk ik, wel een minder stresserende regeling zijn, maar ook voor jou?
    – Hoe zou het financieel gaan? Als Dirk voor jullie kinderen zorgt, betaalt hij dan ook de kosten voor die dagen? (eten, als basic). En de andere dagen?
    – Zouden jullie alles in onderling overleg regelen of zou er iets ‘vastgelegd’ worden? Zou er een vorm van coaching zijn, bvb. in de vorm van een bemiddelaar?

    Pfft, veel vragen, en ze vloeien er allemaal uit.

  6. Mijn echt persoonlijke mening is overigens ook dat pleegzorg geen lichte beslissing is, hoewel ik diegene ben die het op deze blog heeft laten vallen. MAAR ik ben ook best wel geschrokken van de negatieve connotaties die er rond hangen. Wow, ik wist echt niet dat dat nog zo leefde.
    @ pieke: zolang het vrijwillig is, minder lang dan twee jaar duurt én over heel beperkte tijd gaat (een weekend of een nacht vb) moet het niet eens aangegeven worden aan de instanties
    Maar nogmaals: het zegt alleen maar hoe goed de band tussen ouder en kind zit als het inderdaad maar de laatste optie is. Maar het is een optie – gek worden van de stress en wanhoop zou géén optie mogen en moeten zijn. En ik vind ook dat je zou moeten durven te kijken naar de haalbaarheid en realistischeid van het plan. Als Dirk eigenlijk een prima keuze is, en je gewoon moest wachten tot hij over de brug kwam: top, echt waar. Maar als je zelf twijfelt over fundamentele dingen en je je ‘schuldig’ voelt, verplicht, omdat mensen in je omgeving je tot verantwoording roepen: neem dan de tijd voor je keuze. Zonder je in de (radicaal andere) richting te willen duwen.

    Overigens: ik ben ook erg geschrokken van het idee ‘jouw geluk opofferen voor dat van de kindjes’. Met dat competitieve model ben ik het totaal-totaal oneens en àls er gekozen moet worden: ja, ik hoop echt dat ik voor mijn eigen geluk kan kiezen. Ten eerste geloof ik niet dat ik keuzes zou maken die mijn kind radicaal ongelukkig maken, en ten tweede: nog meer dan het perfecte leven wil ik mijn kind meegeven te voelen wat het wil, waar het gelukkig van wordt, wat het uitdaagt. Als ikzelf daar al niet op kan ingaan, waar zou mijn kind dan een rolmodel opdoen? In die zin heb ik de jobkeuze ook altijd begrepen als: wat is beter voor zijdezin, in eerste plaats? De stress van alles geregeld te krijgen maar een boeiende job? Of een onzekere werktoekomst, maar een stuk minder afhankelijk waar het opvang betreft.

    PS Ja ja, weer veel te veel, maar ik vind dit wel echt belangrijk (of misschien hoor ik mezelf toch iets te graag spreken? Sorry dan…!)

  7. Ik lees hier al een hele tijd mee, zonder ooit te reageren. Alvast bedankt voor alle inzichten en tips. Door jou heb ik ondertussen een hele reeks boeken van Vonne van der Meer gelezen 😉

    Over keuzes: onthou dat je die altijd weer mag veranderen, bv. als de omstandigheden veranderen.
    1: a
    Op voorwaarde dat dat aanbod hard wordt gemaakt natuurlijk. Ik lees hier altijd positieve dingen over je job, je haalt er voldoening uit. Zeker proberen!!

    2: a
    Zonder twijfel. Zonder schuldgevoel. Je hebt er gewoon nood aan, kunnen doorwerken of rusten zodat je er op andere momenten weer beter tegen kan. Want het is niet niks, 2 kleintjes in je eentje grootbrengen.
    Wel één bedenking: komt babyzoon uitgerust terug van de opvang? Indien niet heeft hij zelf misschien behoefte aan dat dagje thuis om zo langer gezond te blijven…

    3: a
    Dat is de moeilijkste…
    Omdat ik geen idee heb van zijn motivatie. Mist hij zijn zoontjes, missen zij hem, wil hij terug in jouw leven, wil hij de redder spelen maar stopt dat op het moment dat hem dat verveelt? Geen idee.
    Weet jij vooraf wanneer je weg moet of is dat last-minute?
    Als het goed verloopt en hij de afspraken nakomt, lijkt het wel de ideale oplossing.

    Weet je, mocht ik Dirk in het echt kennen, zou ik hem waarschijnlijk behoorlijk irritant vinden, of op zijn minst onverantwoordelijk. Maar wat schreef je prachtig in je stuk “Over foute mannen” en wat kon ik daar begrijpen dat je van hem hield…
    (als ik er zo over nadenk houdt je blog me nogal bezig. Toch vreemd bij iemand die je totaal niet kent. Ik heb me ook afgevraagd wat ik als ouder zou doen mocht ik het gevoel hebben dat mijn kind op een “foute” man valt, met een ondertussen 15-jarige dochter hier. Ik vroeg me ook af hoe je kinderen reageren op het wegvallen van het contact met oma en opa?)

    Over pleegzorg: die is onlangs hervormd weet ik van iemand die erin werkte. Zij werkte bij een dienst waarbij de vraag van de ouders zelf kwam, en dat was toch een totaal andere zaak dan gedwongen plaatsingen. Daar kwamen geen andere instanties bij te pas. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat je daar zo’n stempel aan overhoudt.

  8. BBA. Bij twijfel niet doen en het levert toch weer stress op. Ver van huis werkt gewoon niét lekker met kleine kinderen, of het nu een droombaan is of niet. Of je moet een man thuis hebben zitten die alles opvangt en dat is nu eenmaal niet zo nu. Het komt wel weer op je pad, heus! En extra mamatijd is onbetaalbaar, dus dat kiezen! Investeer in herinneringen! De rest verdwijnt in het niets. En geen jeugdzorg zolang het kán. Met Dirk blijf je toch je hele leven te maken hebben, dus dit moet er ook nog wel bij kunnen. Een begin naar een eerste akkoord waar jullie allemaal profijt van gaan krijgen.

    • Toch even opmerken dat ‘investeer in herinneringen’ mooi klinkt maar niet als je slaaptekort hebt en moet ploeteren om alles gedaan te krijgen. Dan zijn de herinneringen enkel dit: thuis zitten met een kind, moe zijn, niet weten wat eerst gedaan. Dan liever een herinnering waarbij je overdag tijd hebt om op adem te komen en ’s avonds kan spelen met de kindjes, neen?

      • Ja dat vind ik toch ook wel. Als die ouderschapsverlof voorbijvliegt in vermoeidheid, frustratie en opgejaagdheid, dan ben je niet bepaald fijne mamatijd aan het hebben. Toch?

        Liever die dag nemen om je zaakjes op orde te krijgen, en dan in het weekend voluit gaan voor mamatijd.

  9. Ik ken ondersteunende pleegzorg (wegens van plan om zelf kortdurende ondersteuning te bieden) en vind dat dus een heel mooi concept. Wat mij betreft heeft dat niets met een ‘stempel’ te maken! Ik ken enkele situaties en lees hier hoe het er bij jou voorstaat: ik kan de volle 100% begrijpen dat mensen soms tijdelijk even ondersteuning nodig hebben en dat dat zowel de ouders als de kinderen enorm deugd kan doen, zolang je je maar geen schuldgevoel laat aanpraten!
    Anderzijds vind ik niet dat die hulp ingeroepen mag worden voor momenten dat je voor je job naar het buitenland moet; wat mij betreft gaat het eerder over ondersteuning om momenten dat het fysiek en mentaal te zwaar doorweegt. (Maar dat was misschien ook niet je plan)
    Moest je in de buurt wonen, ik zou zeggen: ik kom je kindjes eens een zaterdagnamiddag halen! 😉

    • Dag Elke. Ik ben wel benieuwd naar twee dingen. Waarom overweeg jij zelf om pleegzorg aan te bieden? En wat is de argumentatie achter het idee dat ik geen pleegzorg zou mogen inroepen om mijn werk mogelijk te maken, maar wel voor andere momenten? Alvast dank om dat te verhelderen! (Het zijn geen kritische vragen, gewoon interesse.)

      • Waarom zelf aanbieden: omdat ik dol ben op kinderen, maar er zelf geen heb; omdat ik wil dat mijn leven meer is dan werk en ik betekenis wil geven aan wat ik doe op deze aardbol; omdat ik het zo belangrijk vind dat mensen hulp kunnen krijgen wanneer ze die het hardste nodig hebben; omdat kinderen zo kwetsbaar, maar toch sterk zijn en ruimte hen vleugels kan geven; …. Eerlijkgezegd denk ik dat ik het even hard voor mezelf wil als voor de ander: ik wil zinvol leven en de ander daar ook de kans toe geven. En ik hoop dat moest ik het ooit nodig hebben, iemand ook voor mij klaar zal staan. Geen sprake dus van medelijden of een stempel. Is dat een goede argumentatie? Ik denk wel dat het meer met gevoel dan met rationaliteit te maken heeft…

        Wat het werk betreft, had ik misschien genuanceerder moeten reageren en ik weet ook niet of het me lukt mijn redenering uit te schrijven. Ik zal het even op flessen trekken (onderwijsmens: bij de studenten werkt het altijd als je overdrijft ;-)):
        – Stel je voor dat jij een goedverdienende vrouw zonder enige financiële zorgen bent en je moet voor het werk af en toe naar het buitenland, maar je hebt geen zin om dan opvang voor je kinderen te betalen. Pleegzorg inroepen = fout (en ik weet heel goed dat jij niet in deze situatie zit hoor!)
        – Stel je voor dat jij een alleenstaande mama bent met financiële zorgen, en fysiek en mentaal staat het water je aan de lippen. Om nog goed voor je kinderen en jezelf te kunnen zorgen heb je af en toe eens een time out nodig. Tijd voor jezelf, tijd voor je huishouden, tijd om financiële zaken te regelen, … Tijdelijk ondersteunende pleegzorg = goed idee!

        Ik wil maar zeggen (en weer op flessen getrokken): in mijn familie wil ik wel eens de kinderen enkele dagen in huis nemen als de ouders met z’n tweetjes op reis willen, maar ik wil niet als pleegouder iemands kinderen opvangen op reguliere basis opdat die persoon een leuk uitje kan gaan doen.
        Hier gaat het natuurlijk over je werk. En het is heel belangrijk dat je je werk fijn vindt, maar ook dat het haalbaar is in combinatie met je privéleven. En soms is dat vreselijk balen, maar moet je een keuze maken. (’s ochtends hulp inroepen voor kort opvangen van de kindjes vind ik dan al iets heel anders dan meerdere dagen voor een buitenlandse reis. Dat lijkt zo’n ‘luxe-probleem’. Ook al begrijp ik dat het voor jou niets met luxe te maken heeft; het ‘voelt’ voor mij spontaan wel zo aan) Ik heb ook zo’n keuze moeten maken omdat niemand gratis mijn was en plas wou komen doen opdat ik mijn zeer veeleisende, maar uitdagende job kon volhouden. (Al moeten er ook andere alternatieven ter beschikking zijn natuurlijk. Ik las hier ergens doctoraatsdiploma? Idem hier; het is allesbehalve vanzelfsprekend om werk te vinden dat 1. intellectueel uitdagend genoeg is en 2. toch combineerbaar is met je privé leven; I know!)
        Samenvattend: you can’t eat the cake and have it.

        Maar nogmaals, uiteraard is jouw realiteit enkel en alleen de jouwe. En ongetwijfeld is die zowel op rationeel als op emotioneel vlak veel complexer dan eerder wie zich kan inleven. Dus wat ik schrijf is mijn spontane reactie vanuit mijn perspectief, zonder veel inleving in het andere perspectief. Best benieuwd naar jouw visie dus! (En ik hoop dus van harte dat je mijn hersenkronkels niet als kritiek aan jouw adres beschouwt!)

  10. Moeilijke keuzes, pleegzorg zou ik waarschijnlijk niet doen, misschien wel een andere job als die zich zou aandienen, dichter bij huis, op voorwaarde dat je daar toch enige voldoening uithaalt. Die extra dag zou ik babyzoon wel naar de opvang doen, al is het maar om jezelf terug te kunnen opladen voor de avonden en ondertussen dat bijberoep wat uitwerken. Wat ik wel wil zeggen : Bij gedeelde zorg hoort ook financiële verantwoordelijkheid van Dirks kant, de lasten en de lusten !!!
    En wat ik je eigenlijk al een hele tijd wil zeggen: er komen andere tijden… ik maakte 8 jaar geleden hetzelfde mee, zwanger van een derde (je verhaal is soms griezelig herkenbaar) en nu ben ik heel gelukkig met een lieve verantwoordelijke man, 3 kinderen en 2 lieve plusdochters en de job van mijn leven. Maar ik heb ook moeten kiezen voor mijn eigen geluk en om niet meer altijd iemand te willen ‘redden’.

    • Dank voor wat je schrijft. Ik kan me niet voorstellen dat het ooit anders is, en dat ik in een ‘gezonde’ relatie zou zitten… Maar het geeft me wel veel moed te lezen dat het kan, dat het gebeurt. En jeetje, als jij ‘dit’ meegemaakt hebt terwijl je zwanger was… Dat moet heel zwaar geweest zijn. Blij dat je er nu op kan terugkijken vanuit een betere positie.

  11. A maar alleen tot B een optie wordt. (400km?! Het kan nu toch niet zijn dat er dichterbij geen fatsoenlijke, uitdagende en leuke jobs bestaan???)
    A, absoluut. Het zal je zo’n deugd doen. Plan dan ook maar meteen minstens 3u tijd voor jezelf in, die dus niet met de was en de plas gevuld wordt en ook niet met dingen doen voor anderen. Met anderen, dat moet uiteraard wel kunnen.
    A en dan zien hoe het loopt? Dat vind ik idd ook de moeilijkste, want ik ken Dirk niet in het echt en kan dus ook niet inschatten wat dat zou geven. Als hij daarin betrouwbaar kan zijn, dan zou ik daarvoor gaan.

  12. 1°A Die 400 km is toch een maximuum en toch ook niet elke dag? Die tijd dat je onderweg hoeft niet verloren te zijn, je kan bloggen (!), lezen, werken, nadenken…. Onder je niveau gaan werken lijkt me echt niet gezond. Ik heb schrik dat je dan een teleurgestelde mama gaat worden en dat is ook niet goed.

    2) Tuurlijk, doen dat extra dagje opvang voor babyzoon. Dan komen de jongens thuis en heb je ook echt tijd voor hen.

    3) Ik vind het wel in Dirks voordeel spreken dat hij een bemiddelaar wil aanspreken. Misschien lukt de fulltime verantwoordelijkheid van het ouderschapsverlof hem niet maar gaat het op die manier wel?
    Je doet er niks mis mee om met de mensen van pleegzorg te gaan spreken. Dan weet je tenminste wat de mogelijkheden zijn.

    Heel veel succes!

  13. Pingback: Keuzestress: resultaat | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s