Heb ik genoeg?

Oh, wat hou ik van ‘ollandse tv. Er was ooit een programma op KRO met de illustere titel: ‘heb ik genoeg?’. Karin de Groot, mij verder onbekend, leefde zich in in een aantal situaties. Zoals: hoe is het om dik te zijn? Hoe is het om dakloos te zijn? Hoe is het om in een rolstoel te zitten? Hoe is het om bij de vuilniskar te werken? Eén van de seizoenen ging over spirituele stromingen, dan dook Karin bijvoorbeeld onder bij de Hare Krishna als ik het me goed herinner, of bij de antroposofen.

Karin tatert zich er altijd gezellig doorheen, is nogal rechtuit en stelt de juiste vragen. Het was ideale strijk-tv via internet (ik heb geen tv, maar dat weten de trouwe lezers al) en het zette me altijd aan tot nadenken.

(Voor wie het graag wil zien: http://www.hebikgenoeg.kro.nl/seizoenen )

In mijn post van gisteren meldde ik ergens dat ik wel een hele kast vol nieuwe jurken wil. Ik schrok er zelf van dat ik dat had geschreven. Vandaag liep ik door de stad, met Babyzoon. Met elke winkel die we binnen gingen, werd mijn schuldgevoel groter. Arm ventje, erg boeiend zal het voor hem niet geweest zijn. We waren op zoek naar een nieuwe winterjas. En laarzen. Ik had een winterjas via internet besteld, maar die bleek enkel mooi (en vooral: getailleerd!) te zijn op de internetfoto. Toen ik hem uit de doos haalde, vielen me meteen een paar losse draadjes op. En toen ik hem aandeed, had het iets van een vuilniszak.

In het verleden koos ik voor merken waarvan ik wist dat de kleding ‘fair’ geproduceerd werd. Groene kleding, zeg maar. Het is iets duurder, maar je kan het zonder schuldgevoel kopen, en het gaat meestal lang genoeg mee en is iets tijdlozer dan de kleding uit de grote ketens uit de grote winkelstraten. En dat alles zonder labeltje met ‘made in Bangladesh‘.

Vandaag heb ik daar geen budget meer voor. Eerlijkgezegd heeft het me al wat slapeloze nachten gekost te beseffen dat ik een jas én schoenen nodig heb. En binnenkort de verzekeringen moet betalen. En dat ik drie nieuwe brillen gekocht heb voor de prijs van één.

Eerst heb ik dus lang nagedacht: heb ik niet genoeg? Heb ik die dingen écht nodig?

En jeetje, wat een moeilijke vraag was dat. Ik heb een tussenseizoenjasje, sinds ik studente was. De voering zit helemaal los, en de mouwen rafelen. Maar ik heb het nooit over mijn hart kunnen krijgen het weg te doen en zou liefst exact hetzelfde jasje opnieuw kopen. Maar aangezien dat niet kan (door het verschijnsel dat ‘mode’ heet), bleef ik het maar dragen. Ik heb ook een tweedehands winterjas, die ook wat gaatjes en vlekjes begint te vertonen. En ik heb een paar laarzen van een leuk merk, die stuk zijn op de plaats waar mijn laarzen ELK JAAR stuk gaan, namelijk opzij, zeg maar iets onder mijn kleine teen, in de vouw van mijn tenen en voet. Geen schoenmaker die daar iets aan kan doen, en de schoenen zijn niet gewoon kapot, maar je ziet mijn sokken erdoor. In die mate kapot dus.

Ik zou best mijn rafeljas, en mijn vlekken- en gaatjesjas verder willen dragen. Schoenen zou ik graag nieuw hebben, want ze zijn uiteraard niet waterdicht meer. En wat mijn  bril betreft: er was een stukje af en ook lak van het montuur. Dus het leek wel gerechtvaardigd drie nieuwe brillen voor de prijs van één te kopen.

Maar er is ook de overweging dat ik naar mijn werk moet. En dat ik voor mijn werk op regelmatige basis voor een groep directeuren sta, om hen cursus te geven. Of dat ik adviseringsgesprekken moet gaan voeren. Of moet gaan coachen. En dan vind ik van mezelf dat zo’n rafeljasje niet zo’n goede indruk geeft. En eerlijk gezegd zag ik mijn leidinggevende ook al een keer fronsend kijken. (Okee, voor de kritische lezer: ik geef geen cursus met mijn jas aan. Maar ik kom er wel in toe, eerste indruk enzo.)

Wat jurken betreft, of kleding tout court, heb ik hetzelfde argument. In mijn baan moet ik me gewoon een beetje representatief kleden. Ik moet netjes zijn. Is dat luxe? Overbodig? Ik denk het niet.

En raar maar waar, in een leuke jurk voel ik me meteen ook altijd een ander soort mens. De studiedagen of cursussen die ik geef, zijn altijd tot in de details inhoudelijk voorbereid, maar ik ben pas echt klaar met goede nylons aan en een reservepaar in mijn handtas, als mijn schoenen gepoetst zijn, mijn jurk goed zit en mijn haar opgestoken is. Het werkt ook op ‘gewone’ dagen. Het verschil tussen het jogging-op-de-bank-gevoel en gedoucht en met een jurk die lekker zit, is te meten in mijn humeur.

Maar terug naar ons uitje. Mijn innerlijke wanhoop groeide, ik was eigenlijk erg ongelukkig. En dan te bedenken dat ik als zestienjarige ‘shoppen’ leuk vond. Babyzoon keek geduldig rond in elke winkel en charmeerde alle winkeljuffrouwen van de grote ketens die we bezochten. Grote ketens dus, om budgettaire redenen. Ik heb tientallen jasjes aangehad en met een vertwijfeld gezicht in tientallen spiegels gekeken: ‘is dit jasje een hap uit mijn krappe alleenstaandemoedersbudget waard?’ Meestal wist ik het antwoord niet, wat ik als ‘nee’ beschouwde. Uiteindelijk vond ik een jasje, van (aauw) 60 euro. Gewoon zwart, twee rijen knoopjes waardoor het een soort overslagmodel is. Een leuk kraagje. Warm. En geen vuilniszak. Gekocht, en hier thuis snel aan de kapstok weg gemoffeld om de vreselijke ochtend te vergeten.

Nu nog schoenen. Aauw.

En jij, lezer? Heb jij genoeg? En wat is ‘genoeg’ voor jou?

 

 

Advertenties

9 gedachtes over “Heb ik genoeg?

  1. Je stelt de vragen die ik op dit moment misschien wel nodig heb. Ik merk dat ik het afgelopen jaar extreem zoekend ben, op ongeveer alle vlakken, en tot mijn frustratie speelt dat ook door in mijn zelfvertrouwen over hoe ik overkom. Als mijn kleerkast een warboel is, dan mijn hoofd ook. En jammer genoeg ook omgekeerd – hoe onzekerder ik ben, hoe leger mijn nochtans goed gevulde kleerkast overkomt, waardoor ik mezelf veel te snel vertel dat ik echt nieuwe dingen nodig heb. (Gelukkig neem ik nieuw weliswaar met een dikke korrel zout, maar toch: alles bij elkaar opgeteld loopt het ook op) Ik ben een groot voorstander van kleren waar een mens zich goed in voelt – maar ooo, ik verlang zo intens naar de jaren dat ik me ook echt goed voelde in die ‘nieuwe’ jurk, terwijl het nu alleen maar meer leegte lijkt te geven. Het frustreert me intens. Ik denk dat mijn vraag is: heb ik wel genoeg aan mezelf? En waarom in godsnaam niet?

    Daarnaast merk ik dat ik me het afgelopen jaar te vaak omringd heb met mensen voor wie het allemaal niet zo nauw steekt, en voor wie kopen bijna een manier lijkt om de dagen te vullen. Ik merk nu hoe extreem vermoeiend ik dat vind, die niet-aflatende stroom van materiële spullen, van zichzelf voortdurend verbeteren. Een paar dagen geleden liep ik zelf door de winkelstraat, en ik merkte dat ik bijna op jacht was, zoveel instincten stonden op scherp. Ik denk dat dat toch wel een beetje een breekpunt was, een voorlopig althans. Ik wil mezelf heel graag beter in mijn vel voelen zitten, ik wil ook best accepteren dat mijn nochtans volle kleerkast niet meer echt bij me past, ik wil er graag vanuit gaan dat het oké is als volwassene te blijven groeien en ontwikkelen, en dat dat ook een uiterlijke component heeft, maar ik wil me niet meer opgejaagd voelen, alsof ik iets moet bewijzen, als het over kleren gaat.

  2. Ik heb me die vraag ook al dikwijls gesteld. Tijdens mijn huwelijk heb ik me dat nooit moeten afvragen. We waren niet rijk maar wel schatrijk in vergelijking met nu. Ik zeg dan dikwijls bij mezelf, mooie (dure) kleren maakt een mens au fond niet gelukkig. Helemaal waar maar….. toch betrap ik mezelf er dikwijls op dat ik het mis: het zonder schuldgevoel kunnen kopen. Mag ik mezelf dit nu wel cadeau doen? Heb ik dit wel nodig? Het antwoord is dikwijls (om niet te zeggen altijd) nee. En toch kan ik zo gelukkig worden van mooie dingen. Tegenwoordig kijk ik meer en koop ik minder. En toch…. als ik eerlijk ben….mis ik ook het zalige gevoel dat een nieuwe jurk of schoenen je kan geven. Oppervlakkig? Misschien. Nodig om te overleven? Zeker niet. Maar wel de peper en zout in het leven. En das mis ik …..

    • Heel herkenbaar wat je schrijft. En fijn dat ik niet ‘alleen’ ben. Het is zo’n taboe, om het financieel moeilijk te hebben, in een wereld waarin consumeren nog steeds een beetje de norm is…
      En het jammerste voor mezelf vind ik dat ik geen fijn gevoel meer heb als ik dan toch een keer iets gekocht heb. Het is eerder een wrang gevoel, en ik blijf twijfelen of ik het wel had moeten doen en of het niet meer verantwoord was geweest als ik het geld uitgegeven had aan weetikveelwat voor de kinderen.

  3. Tweedehands kledij voelt minder ‘vuil’ aan, vind ik, al blijft overdrijven natuurlijk overdrijven. In elk geval: je kan misschien eens een kijkje nemen op het Facebookgroepje ‘Spiegeltje aan de wand’, waar leuke tweedehands kledij verkocht wordt. Voor kinderkeertjes zijn er ook talloze groepjes. Als je interesse hebt, stuur ik je enkele namen door.
    Zelf ben ik vooral ontevreden omdat ik zo vaak kleren koop waar ik niet lang genoeg blij mee ben. De mooie pasvorm is verdwenen na enkele wasbeurten, het is zo moeilijk te combineren, de broek zakt af of spant ineens toch te veel, ik zie eruit als een struisvogel als ik een kritische dag heb … Ik zou tevreden zijn met een kast met weinig kleren waar ik me goed in voel en waar ik verschillende gelegenheden mee kan coveren. Ik denk dat dan dat jachtgevoel waar Medemama het over heeft en dat ik o zo goed herken spontaan zou verdwijnen omdat ik rustiger zou zijn. En omdat ik me mniet meer slecht zou hoeven te voelen omdat ik een kleerkast heb staan die uitpuilt en ik toch nog altijd niet verzadigd ben.

    • Heel herkenbaar, Hannelore! Het fijne gevoel bleef vroeger toen ik nog meer kon kopen even, maar maakte vlug plaats voor alweer verlangen naar meer, iets anders, … . Enkel de House of Dots-jurkjes die ik heb blijven ‘bevredigend’: de snit is goed, mooi gemaakt, goede stoffen. Maar voorlopig zijn die even buiten budget.

      Dank voor de naam van die ene facebookgroep. Ga ik zoeken. Meer (facebookgroepen) mag ook altijd, maar ik heb intussen gelukkig wat bronnen voor leuke tweedehands kleedjes voor de mannekes, dus daar heb ik gelukkig voorlopig niet zo veel nood aan. Ik heb er eerlijk gezegd ook niet heel veel last van dat ze in ‘coole’ kleedjes van andere kindjes rondlopen, vind het ecologisch en verantwoord ;).

    • Ja! Dat is het exact: weinig kleren, maar wel stuks waar ik me goed in voel en die voor zichzelf spreken, die echt bij mij passen. En op zichzelf vind ik het niet erg dat ik nog moet zoeken voor ik die vind, dat ik misschien nog niet helemaal ontwikkeld ben, maar pfft, als ik uitreken hoe ontzettend veel rommel er uiteindelijk binnen komt op een jaar, het vreet eerlijk gezegd energie.

  4. Kopen, ik heb er een dubbelzinnige relatie mee.

    Aan de ene kant wil ik zo weinig mogelijk spullen in huis. Spullen die niet gebruikt worden (kleren, speelgoed, noem maar op) moeten wat mij betreft altijd meteen de deur uit. Ik kom eigenlijk ook niet graag met volle zakken thuis, omdat ik er dan aan denk dat ik dat allemaal weer een plaats moet geven. Dat vermoeit me.

    Aan de andere kant houd ik zo van mooie spullen. Er is een periode geweest waarin ik me daar wat tegen verzette, waarin ik dat oppervlakkig (en ecologisch onverantwoord) vond van mezelf. Nu verzet ik me daar minder tegen, omdat ik heb gemerkt dat je tweedehands ook heel mooie spullen vindt en omdat ik gewoon aanvaard heb dat ik graag mooie dingen rond me heen heb. Ik hoef me daar niet over te schamen. Ik koop dolgraag mooie kleertjes voor mijn kinderen, maar ze zijn 3/4 van de tijd tweedehands. Ik koop graag mooie spulletjes voor in huis, maar ik koop die niet al te vaak omdat er anders gewenning optreedt en dat wil ik niet.

    Kleren voor mezelf dan: moeilijk! Ik ben er na al die jaren eigenlijk nog niet helemaal uit wat ik echt graag zie en waar ik me goed in voel. Gemakshalve draag ik bijna uitsluitend jeansbroeken met sneakers. Ik voel me daar ook goed in, in die zin dat ze gemakklijk zitten en dat ze min of meer passen bij wie ik ben: geen zin in gedoe. Maar soms voel ik mij er zo sjofel in, en ook zo onvrouwelijk. Op die momenten koop ik dan ineens een paar laarzen, of een kleedje, met het vaste voornemen me een andere look aan te meten. 🙂

    Ik zou dat ook willen: een kast die niet zo vol ligt, maar wel vol kleren die ik graag draag en waarin ik me goed voel. Helaas ziet mijn kast er zo niet uit. 1/3 van de kleren die erin liggen, draag ik nauwelijks. En de rest zijn allemaal min of meer identieke jeansbroeken, t-shirts, gilets (maar wel in andere kleuren: blauw, groen, rood, geel, wit, zwart, en zelfs met een motiefje!) en enkele warme truien. (Trouwens: is er IEMAND die weer waar je een echt warme trui vindt die er niet uitziet alsof je op trektocht gaat?)

    Ten slotte: ik ben iemand die niet met geld bezig is. En dat is doordat we er meer dan genoeg hebben. Ik betrap mezelf erop dat ik soms naar online winkels surf gewoon uit verveling. Ik vind dat niet ok. Nochtans koop ik niet erg veel en niet erg duur, maar het zou zeker met nog minder kunnen.

  5. echt warme truien die er niet uitzien alsof ze dienen voor een trektocht, maar wel alsof ze rechtstreeks uit de jaren tachtig komen (wat waarschijnlijk ook gewoon zo is) vind je in de kringloopwinkel 🙂

  6. Ik heb eens een jaar bewust niks gekocht voor mezelf. Niet omdat het niet kon, gewoon om de uitdaging aan te gaan. Verhelderend was dat. Na een jaar was ik erachter dat ik eigenlijk alles had, behalve een leuke jeans en een paar basic t-shirts. Ik geef nu liever iets meer uit aan een degelijk kledingstuk (en veel minder frequent dan vroeger), dan aan een made-in-bangladesh dingetje dat er na twee wasbeurten uitziet als een vuilniszak. Betrapte mezelf er ook op dat shoppen dikwijls gebeurde als ik mij niet goed voelde, een soort “therapie”. Ooit kreeg ik van manlief een kleuranalyse cadeau, en echt, sindsdien zijn de impulsieve foute koopjes volkomen verleden tijd. Ik heb er ook geen enkel probleem mee om kleren uit te lenen aan anderen. Met schoenen ligt dat iets gevoeliger wegens smalle gevoelige voetjes. Na dat jaar zonder shoppen zijn er eigenlijk alleen maar twee jeansbroeken en een paar laarzen bijgekomen voor mezelf. Volgende uitdaging: nu hetzelfde doen met de zonen, zij het misschien iets minder strikt. Niet echt nodig? Jammer, niet kopen dan, je kan toch maar 1 broek en t-shirt per dag aandoen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s