Zegeningen tellen

Dinsdag was ik terug op het werk, met dank aan goede vriendin S. die thuis de kinderwacht hield.

Ik voelde me een beetje zo’n pasgeboren giraf. Wat wankel op de poten, een paar keer in elkaar stuiken en weer recht krabbelen. Toen mijn leidinggevende vroeg of het goed was om terug te zijn, trilde mijn lip en kleurden mijn ogen rood. Maar dat was ’s ochtends. Op een gegeven moment zit je op een vergadering, en gaan doe radartjes in je hoofd weer draaien. Dan ben je er weer. Met de stress komen de nieuwe ideeën en plannen. Het werkt weer. Ik werk weer.

(Ik bedenk bij mezelf dat het eigenlijk heel bepalend is hoe je behandeld wordt. Als mensen me behandelen als iemand die totaal over de rooie is met een leven dat in puin gevallen is, dan ‘ben’ ik dat ook. Maar op een vergadering behandelt iedereen me als mijn professionele zelf, en dan is het blijkbaar erg makkelijk om terug in die rol te vallen.)

En ik heb het er eerlijkgezegd weer druk mee. Het lijkt alsof het nooit anders was: kinderen naar opvang en school brengen, thuiswerkdag. ’s Avonds kinderen ophalen, koken, eten, Kleuterzoon-verplichten-om-te-eten, bad, bedrituelen, flesje, opruimen, nog werken en dan uitgeput met een kersenpitkussen in bed belanden. Of me voor dag en dauw naar de trein spoeden en naar het werk vertrekken en weer terug komen als de zieltjes al slapen en het huis al stil is.

Maar vooral: blij. Ik werk.

Onderweg naar het werk, dacht ik aan de dingen waar ik van houd. En ik realiseerde me dat daar niets duurs of bijzonders aan is. En toen besloot ik de zegeningen van de laatste dagen eens te tellen.

1. Kleuterzoon en ik maakten  pannenkoekendeeg. Op de kokschool heb ik geleerd dat je pas echt goede pannenkoeken krijgt als je het deeg 10 minuten laat rusten. Dat zei ik tegen Kleuterzoon, die me een beetje verbaasd aankeek en toen zei dat ik maar moest roepen als het deeg weer wakker was.

2. Babyzoon vanochtend bij me in bed. Van die ‘aarghl’-geluidjes en poppenkast met zijn knuffel. Samen nog even naar de teddy projector kijken. En dat lekker al om 5u30. Heerlijk.

3. Een boek lezen. Naast mijn bed liggen kortverhalen van Philippe Claudel. Ik kan me net altijd wakker houden tot de laatste alinea van een verhaal. Lezen in bed, met een kersenpitkussen een een slapende zoon naast je. En dan nog verhalen die het zacht dichtschuiven van je oogleden net voor zijn. Is er iets lekkerder?

4. Vriendin S. die de kinderwacht hield. Zomaar, uit vriendschap. Zo veel dank.

5. Maandagavond met vriendin S. taartjes eten op de bank. Moet ik meer doen.

6. Dat ik gisterenavond er eindelijk weer eens in slaagde mijn huishoudavondritueel te doen, bestaande uit 20 minuten opruimen (afwas, aanrecht, tafel, stofzuigen, afval weg, …), 20 minuten fundamenteler opruimen (de overbodige boeken zijn weg uit de werkkamer, de lakens opgevouwen en de kapstok wat minder zwaar belast) en 20 minuten strijken. Na een uurtje was niet heel mijn huis spik en span, maar kon ik wel trots zijn. En denken: als ik dit kan volhouden, krijg ik een opgeruimder huis en meer rust!

7. Mezelf luidop horen lachen bij het ontwikkelen van een nieuwe tool voor teams, om een bepaald aspect van de organisatie te bespreken. Het eerste voorstel was degelijk, maar niet leuk. Het tweede voorstel was leuk en het klopte. Ik kon er allerlei knipoogjes in verwerken en zat zo’n beetje luidop te lachen toen ik het bedacht. Gauw rond de tafel met de sponsor en de vormgever, en dan ligt het er hopelijk in november.

Ik kan nog wel even doorgaan, en misschien zou ik dat ook moeten doen.
Maar ik ben ook erg benieuwd naar jullie zegeningen. Post je er ééntje?

 

 

Advertenties

9 gedachtes over “Zegeningen tellen

  1. Mijn peuterzoon (20 maand) die me vraagt te zingen, en aan het einde steevast in zijn handjes klapt, “bravo mama” zegt en meteen ook vraagt naar “nog” een liedje.. Dat ook om 5u30 ’s morgens.. het maakt het opstaan iets minder hard!

  2. Mijn tweejarige dochter die gisteravond voor de eerste keer “jaapwel” riep vanuit haar bedje, nog voor ik het gezegd had. En dat dan ook vrolijk bleef roepen tot ik beneden aan de trap was. En toen in slaap viel zonder morren.

    Vriend en ik doen dit overigens sinds kort elke avond tijdens het eten. Niet direct beginnen zagen over wat er fout liep op het werk, maar het leukste momentje van de werkdag vertellen. Daarna lijkt er plots veel minder zin om over te stappen op gezaag, en wordt de avond opeens veel vrolijker.

  3. De zegeningen van de voorbije week, die nochtans niet altijd gemakkelijk was:
    – Mijn zoon die luidop meezong toen we een liedje voorzongen dat hij in de kas geleerd had.
    – Kleren die netjes klaarliggen voor een volgende drukke dag.
    – Muziek op de trein. (Elke weekdag! Rust & muziek!)
    – ’s Avonds de volle maan zien binnenschijnen in de living.
    – Plannen maken voor het verjaardagsfeestje van de dochter, die al vijf wordt.
    – Bloemen op tafel aantreffen, zomaar.

  4. Ik lees je graag!
    Mijn zegeningen van de voorbije week.
    – Onze 26-jarige dochter die onverwachts binnenspringt na haar werk.
    – Een nachtje bijna helemaal doorslapen tijdens een werkweek met de vroege shift, iets wat bijna nooit gebeurt. Gewoonlijk ben ik om het uur eens wakker en om 4 uur gaat de wekker.
    – Een geboortekaartje in de bus van het dochtertje van een vriend van onze zoon. Onze zoon verongelukte zes jaar geleden en zijn vrienden laten hem én ons niet los. Ze laten ons steeds meegenieten van de mooie gebeurtenissen in hun leven 🙂
    – Een lief smsje krijgen van mijn echtgenoot, zomaar halfweg de dag.
    – Een uitnodiging krijgen van de dochter en haar vriend om mee te gaan naar hun eerste dansles.
    – De grootste zegening is het besef dat we veel mensen rond ons hebben die ons graag zien.

    • Dankjewel, Hilde. Ik word er even stil van. En die vertraging op de trein en de wallen onder mijn ogen lijken meteen zo banaal :). Wat mooi dat je dat geboortekaartje als iets moois kan ontvangen, en niet als een pijnlijke confrontatie met hoe de levens van de vrienden van je zoon verder gaan…

  5. Pingback: Luxe! | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s