The soap must go on!

Aarghl, soms lijkt mijn leven wel een soap.

Tien flarden weekend.
1. Kleuterzoon kwam vrijdagavond ziek thuis na zijn eerste weekje school. ’s Avonds zat hij gloeiend op mijn schoot. Ik zei hem dat ik voor hem ging zorgen, dat hij zich geen zorgen moest maken, dat alles goed komt. En toen dacht ik dat ik misschien te vaak te kwetsbaar ben als moeder, en dat ik misschien meer de sterke moeder moet zijn die dit soort dingen zegt.

2. Zaterdagmiddag was er gratis kinderanimatie! Koers voor de deur. Twee zonen voor het open raam geparkeerd en lekker met een boekje op de bank gaan zitten.

3. Mijn mentale ommekeer lijkt dingen te brengen die ik graag wou, maar die niet kwamen zolang ik ze te graag wou. Zaterdag werd een fijn drukke dag. Relax met de kindjes, vrienden die spontaan binnen sprongen een een vriendin die ’s avonds kwam eten. Vooral de twee gangen dessert met dekentjes op de bank, waren zeer geslaagd. Voor ik kinderen had en nog een andere relatie, had ik zo’n leven met een open huis en veel bezoek en altijd koffie voor iedereen. Nu voelde het heel even opnieuw zo. En dat was fijn. Ik onthoud trouwens van al mijn vrienden hoe ze hun koffie drinken. Dat zegt iets over me, toch? 🙂

4. Bij koers hoort jammer genoeg feest. En dat was met luide muziek, in openlucht én voor mijn deur. Er was een vergunning tot 23u. Babyzoon was al totaal overprikkeld om 19u. Kleuterzoon sliep ondanks zijn gevoelige aard gewoon lekker door in zijn bedje dat trilde van de beats. En ik stond als een hysterica de organisator en politie te bellen vanaf 23u15. De organisator zei dat hij me niet verstond omdat de muziek te luid stond en nam de volgende keren niet meer op. Uiteindelijk heb ik om 1u de burgemeester gesmst. Die het nodige deed, en toen was ik zo opgedraaid dat ik niet kon slapen.

5. En ja hoor, om stipt zes uur begonnen wij aan onze zondag. Ik was zo vermoeid en Babyzoon ook, dat er met ons geen land te bezeilen viel. Op een gegeven moment stond ik met enige stemverheffing tegen Kleuterzoon te zeggen dat ik GEWOON VIJF MINUUTJES DE WAS WOU OPHANGEN  ZONDER DAT ER ALTIJD EEN KINDJE ACHTER ME AANKWAM. En ik dacht: verdomme, het ging net zo goed. We hadden het weer veel leuker samen. En nu ben ik zo moe dat het niet meer gaat.

6. Mijn zus kwam op bezoek, en dat ontaardde in een discussie over wat ik met mijn ouders aan moet. Ik heb nu vooral nood aan rust en tijd, zij vindt dat ik het zo snel mogelijk allemaal met hen moet uitpraten. Maar dat gaat nu niet. Zelfzorg, trouw zijn aan mijzelf, mijn eigen grenzen bewaken, worden meer en meer belangrijk in mijn leven. Dat is het leerproces waar ik nu doorheen ga. Maar ik kon maar niet duidelijk maken dat ik verdrietig MAG zijn, dat ik niet in gesprek MOET gaan als ik daar nu niet aan toe ben, dat ik nu andere prioriteiten heb. Zo triest, ik was zo overstuur dat ik uren gehuild heb en mijn ogen er nog steeds pijn van doen. Ik doe zo mijn best om er bovenop te komen, maar dan gebeuren er toch steeds weer crisisdingen. Grmbl.

7. Ik huilde tranen met tuiten terwijl ik Babybroer in bad deed zondagavond. En ik vroeg me echt af of zo’n kind daar iets aan over houdt. Verdomme, wat voel ik me daar schuldig over. Het verdriet waar dat kind al getuige van is geweest, is niet min.

8. Gelukkig was er lieve goede vriendin S. die me belde, luisterde, me kalmeerde. God-zij-dank.

9. En toen was het zondagavond 21u en ging de bel. Met twee kanjers van roodbehuilde ogen in een verder wit gezicht, ging ik toch maar open doen. Tadaa, Dirk. Kers op de taart die het weekend was! Hij kwam vertellen dat hij bij een jurist was geweest, en dat hij graag voor bemiddeling wil gaan. Nu heb ik recent dat advies van een juriste gekregen, de dingen zijn via bemiddeling beter in de hand te houden dan via de rechtbank. Dus misschien was dit wel een stap in de juiste richting, maar euh… Ik kan nu even niet zo goed meer nadenken. Het is gewoon écht even meer dan genoeg. Heb dus tijd gevraagd en besloten dit kalmkes aan te pakken.

10. Vandaag moest ik terug gaan werken, maar het ging niet. Te veel emoties, het weekend was te heftig. Duim alsjeblief even mee voor morgen. Dan moet het lukken.

Zo. Heeft er nog iemand een normaal weekend gehad? Een tikje saai misschien?

 

 

Advertenties

5 gedachtes over “The soap must go on!

  1. De weekenden zijn in mijn ervaring het moeilijkste. Weinig structuur, absurd hoge kans om in de val waar-zijn-de-volwassenen-rond-mij-heen te trappen. O, wat duren ze eindeloos.

    Wat bedenkingen, behalve het geheel ‘lekker geschreven zeg, zoveel miserie -:)’
    1. kwetsbaar zijn als moeder is op zichzelf geen schande. Maar het hangt er wel vanaf hoe. Ik kom daar meteen nog eens op terug.
    2. Hier heb ik geen commentaar op. God, de koers. God, mensen. God, een boekje!! (oké, dan mag ALLES)
    3. hartjes hartjes hartjes. Ze geven mij zoveel energie.
    4. NATUURLIJK had je hier om 23.01 voor moeten klagen. Side-vragen: was het doenbaar geweest met Baby en al naar buiten te stappen en de organisator persoonlijk kalm doch vastberaden mee te delen dat het feestje gedaan was? Side-vraag 2: unk? Jij kent precies wel iedereen in de gemeenteraad bij jou! Het gsm-nummer van de burgervader, is dat normaal in kleine dorpen?
    5. Hier kwam mijn bedenking: o god, de weekenden zijn zo verschrikkelijk moeilijk. Dat breekpunt, ik ontkom er bijna geen enkele keer aan. En ook niet aan de uren ervoor en nog minder aan die van erna. Inderdaad: slaap is de enige remedie die ik ken om bij te komen.
    6. Dapper. Helder. Daar zou ik meer over kunnen zeggen, maar dan wordt deze comment nog langer. Wat me dus leidt naar
    7. Hé. Je bent dapper, helder, je kan zeggen: ik heb tijd nodig. voor mezelf. Weet je hoe onzegbaar waardevol het is als je die dingen mee kan geven aan je zonen? Als dat in huis heerst, mag je òòk verdrietig zijn, mag dat òòk overweldigen, omdat er een kader rond zit. Een kader dat zegt: het is oké zoals ik me nu voel, dat mag getoond worden. Wat moeilijker is (en spijtig genoeg niet altijd te vermijden, want mensen houden nu eenmaal van elkaar, en zeker kinderen van hun ouders) is vermijden dat je kinderen zich verantwoordelijk voelen, je zouden willen helpen je verdriet te dragen, en daardoor meer doen en voelen dat past bij hun leeftijd. Maar meer en meer denk ik dat het anderzijds heel goed mogelijk is dat te tonen als ouder, dat je én intens verdrietig kan zijn én dat het oké is, dat het je deugd doet te zien dat je kinderen zich anders, beter voelen. De laatste weken straal je op je blog uit dat je hier door gaat raken. Dat voelen je kinderen ook, echt waar. Je bent er zelf je post en je weekend mee begonnen: hé, ik ga voor je zorgen. En dat zeg je ook tegen jezelf: hé, ik draag zorg voor mezelf. Gevoelens daarbij zijn niet slecht, die maken ons juist rijk, genuanceerd, en (echt waar) beter, véél beter als ouder. Niets zo moeilijk om als jonge mens emoties te leren reguleren. Voorbeelden kunnen er nooit genoeg zijn, van falen, van groeien, van herpakken, van tonen en tegelijk kunnen zeggen: maak je maar geen zorgen, dit gaat weer over (over een paar uren, dagen, maanden)
    8. Nogmaals hartjes.
    9. Ik zou ook voor bemiddeling gaan. Omdat het tegen je gaat spreken als je hier niet op ingaat, vrees ik. Maar ik zou je ook dringend aanraden hier tijd voor te nemen, het heropstarten van je werk (en daarmee weer een ander stuk van jezelf) voorlopig voorrang te geven én, als dat enigszins mogelijk is, informeren voor juridische hulp. Gewoon, om een aantal dingen duidelijker uit te klaren.
    10. Dat je een goede nachtrust mag hebben, en in jezelf geloven. Ik denk echt dat je kans maakt er weer voor te kunnen gaan. Ik gun het je zo.

    PS ik zeg het maar zelf: wat een belachelijk lange reactie 🙂

  2. Ja, hier, een bijna saai weekend. Als dat deugd doet 😉

    En zomaar ineens vrijdag met mijn neus op het feit gedrukt dat ik mijn sprankeling, mijn energie, steeds kleiner maak en steeds minder ruimte geef. Vooral naast mijn partner, die lief is en heel vanzelfsprekend veel ruimte inneemt, qua energie. En qua lijf, met zijn 1.93 meter 😉 Maar ik doe het nu bijna alsmaar en dat is naar. En er is helemaal niemand die er blijer van wordt. Dus zoek ik nu naar hoe ik het weer terug kan durven, er zijn, stralen, ruimte innemen.

    Dat zoeken, dat sudderde onder het bijna saaie weekend door. Tja.

    • Dag Doris. Fijn dat je dit deelt, durft delen. Ik wens je veel succes bij je zoektocht! Heb je er hulp bij? Ik hoop dat je een manier vindt om de evolutie te doorbreken… En dat je partner bereid is daaraan mee te werken door met jou samen naar jullie ‘patronen’ te kijken en ze te doorbreken.

      En dat zoeken klinkt niet bepaald saai ;).

  3. Slapen als er nog een feestje gaande is buiten, ik kan het ook niet. En een organisator die zegt dat hij je klacht over de herrie niet kan verstaan vanwege al het geluid is absoluut soap-waardig 🙂 Ik had dat ooit met de nachtportier van een hotel, die hoorde zijn telefoon niet vanwege de herrie, terwijl ik hem belde om daarover te klagen….

    Is er een mogelijkheid om af te spreken dat Dirk niet meer zomaar op de stoep zal komen staan? Dat lijkt mij rust te geven.

    En juridisch advies zoeken voordat je het overleg in gaat: doen.

    Praten met je ouders uitstellen tot jij je ertoe in staat voelt, is prima. Voor je zus is het vast vervelend (mijn zus en mijn ouders zijn vorig jaar heel erg geclasht en dat is nog steeds niet echt goed en daar heb ik ook last van). Maar dat hoef JIJ niet op te lossen.

    Nu ja, nog maar een paar gedachten.

    En een paar zwaaien met mijn vlaggetjes 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s