Retour afzender

Dirk.

Er ligt weer een brief klaar in de buurt van de voordeur. Elke dag komen er brieven voor je, al is je adres al lang veranderd. Dat heb ik nog eens gecheckt. Elke dag schrijf ik ‘retour afzender‘ en ‘bestemmeling woont niet meer op dit adres‘.

Elke dag.

Ook deze brief is een soort retour afzender. Ik heb besloten dat het beter voor me is afstand te houden. Dat het beter met me gaat als ik je niet meer spreek, zie, bel. Als ik niet meer mail. Als we niet telkens die dans terug opvoeren, van toenadering, poging tot het maken van afspraken, proberen te praten met elkaar, proberen een weg samen te zoeken, en dan toch weer die vertrouwensbreuk. Dus deze brief schrijf ik niet aan je. Of wel. Maar ik stuur ‘m je niet.

Ik schrijf veel de laatste tijd. Ik heb het nodig. Vreemd hé? Je moedigde me altijd aan om te schrijven. Wat ik niet kon. En nu plots is er geen stoppen meer aan.

Op de eerste verjaardag van Babybroer dachten vrienden met me mee, omdat het crisis was. Diepe crisis. Eén van hem zei voorzichtig dat jij er toch nooit helemaal was. Dat je jezelf buiten het gezin plaatste. Dat je afstand nam, altijd al. Dat je liever alleen was dan met ons samen. Dat je elke avond in de tuinkamer zat, in plaats van bij ons in het huis. Dat je je verschanste, zelfs als er kraamvisite was. En inderdaad, Dirk, ik denk aan zo veel momenten waarop je plots van het toneel verdween. En dat ik je in de tuinkamer vond. In de garage. Bij de abdij. Weg.

Je was er niet.

Maar die eerste maanden, Dirk. Die eerste maanden. Die eerste maanden van ‘ons’ voelde ik me eindelijk gezien door iemand. Je zag me, je sprak met me, je drong door tot me, je kon niet genoeg van me krijgen, je wou drie keer per nacht met me naar bed, je schreef kaarten, brieven, verstopte cadeautjes.

Ik heb lang gedacht dat dat de echte Dirk was. Dat dat waar was. En dat wat later kwam… Een foutje was. Maar misschien was wat later kwam, het terugtrekken, het niet in staat zijn verantwoordelijkheid te nemen, nabij te zijn, beloftes na te komen… Misschien was dat waar. Of misschien was alles waar.

Ooit las ik ‘I.M.’ van Connie Palmen. Toen vond ik het goed. Daarna hield ik een tijdje niet meer van haar werk, en toen weer even opnieuw wel. In een boekenwinkel stootte ik ooit op het boek ‘Ischa’ van Gijs Groenteman. Over dezelfde Ischa van Connie. Hij laat vrienden, verwanten en vrouwen aan het woord over dezelfde man, en op die manier kan je vanuit verschillende hoeken naar alle kanten van één en hetzelfde mens kijken, wat ik – hoewel ik Ischa verder niet kende – enorm fascinerend vind.

Ischa reeg relaties aan elkaar. Periodes van hevige verliefdheid en alles-alles-alles, wisselden zich af met interesse verliezen, ruzie maken, de benen nemen.

Dit las ik.

Jenny Arean: ‘Als de woede zakte, kon je alleen maar denken: ach jongen, wat een lijdensweg is dit. Hij haakte zo vreselijk naar van alles. Naar stabiliteit, naar houden van, naar zich durven overgeven, aan iemand of aan een situatie. En hij geloofde dat hij tijd en wijle ook, maar kon het nooit vasthouden. Dan was het weer weg. Daarom was het ook zo slopend: je probeert iemand constant te bewijzen dat het niet nodig zou hoeven te zijn, dat eeuwige vluchten. Maar het patroon heeft zich voortgezet.’ 

(Ischa, Gijs Groenteman, Prometheus, p. 97)

En dit stukje, van de vrouw die hij in de steek liet toen ze zes maanden zwanger was…

Thea Cohen: ‘[…] Hoe hij in wezen een gekwetst kind was en vanuit zijn machteloosheid tiranniek kon zijn. Dat verband legde ik, toen we bij elkaar waren, nog niet. Hoe alles wat intiem en dichtbij was, weer kapot moest. En hoe onder die destructie het gekwetste kind zat. Ik heb daaronder geleden.’

Ik lees. En herken één en ander.

Dirk. Ik vrees dat je nooit vrij zal zijn van het fladderen van partner naar partner, van huis naar huis en van geen job naar even een job en terug. Waar ik een verpletterende angst voelde toen je plots deze week je tweepersoonsdons moest ophalen, voel ik nu vooral een soort van medelijden. Wat was het vreemd die dons klaar te leggen, dat overblijfsel van een nest van samen, dicht en naakt. En te weten dat het een nieuw nest wordt, voor een nieuwe vrouw. En dan denk ik aan hoe vermoeiend het moet zijn haar het hof te maken. Haar te overladen met alle aandacht, alle cadeautjes, alle woorden, … die je hebt. En hoe vermoeiend het moet zijn weer uit te komen op de dag dat je interesse plots weg is. Dat het wrang wordt. Dat ze vragen begint te stellen, dat ze dingen begint te willen die jij niet meer wil geven. Dat je nog even probeert, maar zo zielloos. Dat zij dat te laat doorheeft of niet wil zien. Dat het zo veel pijn brengt. En dat het opnieuw zal beginnen. En opnieuw. En opnieuw. Hoe is het om elke keer weer bij de scherven te staan van wat je stuk maakt, en ze niet op te ruimen, maar je om te draaien en weg te gaan?

Dirk. Dirk. Ik hoop dat je ooit een keer rust vind. Misschien kan je dat alleen met jezelf, en ontvluchtte je daarom zo veel. Misschien  kom je op een dag dat gekwetste kind tegen, en kan je het helen.

Als je maar weet dat ik er alles aan zal doen om van mijn jongens geen gekwetste kinderen te maken. Daarom vecht ik nu om beter te worden.

Net aan de afwas dacht ik aan mijn naam, die ‘Strijdster’ betekent. En ik vervloekte mijn ouders even, omdat ze hem gekozen hebben. En toch zal ik strijden, Dirk. Om twee gezonde kinderen af te leveren aan de poorten van het volwassen leven. En om mezelf een nieuwe kans te geven. Een kans op beter.

En daarbij denk ik vaak dat ‘beter’ betekent dat ik alleen zal blijven, omdat ik wel rust kan vinden met mezelf en mezelf trouw blijf. Maar tegelijk verlang ik ook zo naar huid, naar samen, naar een aai, naar iemand die in mijn ogen kijkt en bij me wil zijn. We’ll see.

Slaap zacht, Dirk. Waar ook, met wie ook. Ik ga naast Babyzoon liggen, en zijn handje vasthouden. Maar eerst kijk ik nog even bij Kleuterzoon, want die is ziek. Goede nacht.

 

Advertenties

5 gedachtes over “Retour afzender

  1. Dit raakt me heel erg. Ik zou je zo graag vele harten onder de riem steken, iets kunnen zeggen om je angst om je toekomst te verzachten en om te zetten in vertrouwen en trotsheid op jezelf, of je confrontatie met dingen in het heden minder scherp te maken. Er spreekt veel kracht, zelfvertrouwen en gezond zelfbesef uit je laatste posts, daar mag je meer dan trots op zijn. Kracht, die tegelijk toont dat er dingen gebeuren waar ook krachttoeren voor vereist zijn.

    Ik las een tijdje geleden het verhaal van een vrouw die jong weduwe werd, daar intens veel verdriet over had, maar ook zei: ‘zelfs in het diepste van mijn verdriet wist ik dat ik hierover zou raken, en dat ik niet alleen zou willen blijven, dat ik me terug zou openen, dat ik mensen tegen zou komen’. En dat was ook zo, ze was gelukkig hertrouwd én ze kon zeggen dat het een slag in haar gezicht werd jong weduwe te worden.
    Wat ik inspirerend aan haar verhaal vond, was dat ze die twee uitersten van emoties zonder conflict naast elkaar kon zetten, dat ze van iemand gehouden had, én zei dat ze dat opnieuw wilde doen. Er straalde zo’n volheid van haar verhaal, zo’n evenwichtigheid.

    En op je eigen manier, met je eigen verhaal, in je eigen stadium, lijk ook jij zo’n positieve boodschap uit te stralen… of je wensen en verlangens naar andere huid dan die van baby’s en kleuters snel uit zal komen, weet op dit moment niemand. Dat je er echter naar verlangt, doet me eerlijk gezegd geloven dat de kans niet overdreven hoog is dat ook jij je tweepersoonsdekbed weer boven kan halen, op een dag. En hoe pijnlijk het ook is – ik vrees dat je nuchtere analyse wel juist zou kunnen zijn. Jij echter verandert, en dat je daar je tijd voor durft te nemen, siert je meer dan je nu zelf ziet.

    Een heel fijn weekend gewenst! Met veel kracht, zon en een paar mooie momenten. Je maakt echt reuzenstappen de laatste dagen…

    • Blij dat ik niet de enige ben. Maar Dirk heet ook niet Dirk ;). Hij is een soort on-Dirks-type, dus dat leek een goede anonimisering ;).
      Sterkte met Lieven! Maar vooral met jezelf misschien…

  2. Ik kom hier even piepen op je blog, via Swaane Lauwaert, en ben meteen enorm geraakt. Wat sterk ben je in al je kwetsbaarheid, en hoe wijs… Ik kan je alvast ‘Destructieve relaties op de schop – psychopathie herkennen en hanteren’ van Jan Storms aanraden. (laat je niet misleiden door de term psychopathie, dat is meer dan Dutroux of Pandy)

    • Dag Annelies. Ik ken het boek, en ik kon jammer genoeg elke pagina fluo kleuren. En fluo stond voor ‘dit herken ik’. Ik ga je even mailen, want ben wel benieuwd naar jouw verhaal, aangezien je mij deze tip geeft. Ik ben overigens ook eens met de auteur van het boek gaan praten. Dat was eveneens een verhelderend gesprek maar ook ongelooflijk confronterend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s