Tussendoortje

Artikel: ode aan de sleur

Via facebook kwam bovenstaand artikel voorbij. Een ode aan de sleur… Of zeg maar: een ode aan regelmaat, structuur en routine.

Ik kan er me perfect in vinden. Na een paar dagen vakantie begint het bij mij altijd te kriebelen: ik vind het kader dat het ‘normale’ leven biedt (zijnde: werk, kindjes in opvang/op school, avondritueel, huishouden) wel lekker. Lekker duidelijk. Lekker prettig. Ik gedij er onder, het maakt me productief.

Ergens in het artikel wordt er verwezen naar de stress die een verandering van baan, huis en relatie met zich meebrengen: het zijn drie fundamenten van ons leven. Ze alledrie tegelijk veranderen, zou volgens het artikel een ‘psychische catastrofe’ zijn. Ik was blij dat te lezen. Ondanks het feit dat ik wel eens zou willen uitkijken naar een goedkoper en wat kleiner huurhuis of appartement, heb ik besloten dat voorlopig maar even niet te doen. Het einde van mijn relatie in een periode waarin ik het einde van mijn contract op het werk intussen in weken kan beginnen aftellen, betekent genoeg stress.

Als het niet goed met je gaat, wordt vaak gezegd dat je er even uit moet. Toen ik vorige week met mijn baas belde, zei hij dat hij op zes weken arbeidsongeschiktheid rekende (in vergelijking: mijn dokter had me twee weken voorgeschreven). Ik viel bijna van mijn stoel en bibberde bijna uit mijn kleren van angst. Nu weet ik weer even waarom: het compleet wegvallen van de structuur, regelmaat en routine die mijn werk mij biedt, helpt mij niet. Integendeel.

Vorige week ging het heel slecht. De weken daarvoor ook. Het ging in dalende lijn, eerlijkgezegd. Vorige week heb ik ‘losgelaten’, toegegeven dat ik niet meer kon. Toen plakte ik geen termijn op ‘niet meer meedoen’, maar ergens ging ik er vanuit dat het lang zou kunnen zijn.

Deze week zit ik te werken aan mijn masterplan. Mijn wat pijn en moeite, en ik besef dat ‘herstel’ een lange weg wordt. Maar maandag ga ik weer werken, en ik geloof dat ik het kan. Structuur, regelmaat, routine. En gratis sociaal contact er bovenop! En niet te vergeten: een kop koffie kunnen drinken zonder dat er iemand roept: ‘ik heb kaka gedaaaaaaaaaan!’.

De twee weken die ik nu thuis ben, zijn heel nuttig geweest. Het ging inderdaad niet meer, en tegelijk vind ik de tijd die ik nu kan besteden aan nadenken omdat ik even uit de rush van alledag ben gestapt (en mijn kindjes op school en in de opvang zijn), een zegen. Maar het moeten geen zes weken worden.

Ik sluit me aan bij het pleidooi voor sleur… Euh, bij de ode aan regelmaat, routine en structuur. En bij deze durf ik met een klein stemmetje ook pleiten om arbeidsongeschiktheid niet sowieso als enige oplossing te zien als mensen vast lopen. Ik zie rondom vaak mensen die duizend en één dingen doen, propvolle weekends hebben, cursussen volgen, uitgaan, leuke dingen met de kindjes gaan doen, … Laatst interviewde ik een leerkracht die me vertelde dat op maandagochtend niets met de kinderen aan te vangen is: ze zijn stikkapot van een propvol weekend. Misschien is het antwoord op vastlopen, of dat het soms niet meer gaat, dus soms ook gewoon vereenvoudigen. Komen tot die regelmaat, routine en structuur en even ook niet veel meer dan dat. Dat brengt rust. Doen wat je moet, maar niet alles wat je zou kunnen willen. Misschien is dat soms meer een oplossing dan plots afgesneden van alles wekenlang thuis te zitten*. Toch?

* Een combinatie van beiden, zoals in mijn geval, is waarschijnlijk nog beter: wat tijd om op je plooi te komen, en vervolgens regelmaat, routine en structuur opnieuw als kader voor je functioneren en zijn gebruiken.

 

 

Advertenties

6 gedachtes over “Tussendoortje

  1. Hier kan ik me ook in vinden. Interessant van die 3 fundamenten. Bij mij zijn ze 5 jaar geleden op een paar maanden allemaal weggevallen. Job kwijt, man weg, huis moeten verlaten. Samen met een onverwacht overlijden van iemand die dichtbij me stond. Ik weet nog dat ik na dat vreselijke nieuws in de tuin ben gelopen en beginnen roepen: Dit moet stoppen, dit kan er niet meer bij! Daar in de tuin was mijn diepste punt.
    In de loop van de jaren daaropvolgend ben ik mezelf meermaals tegengekomen maar mag ik ook zeggen dat ik sterker geworden ben.
    Je kiest nu eenmaal niet altijd zelf je pad. Soms is het ondergaan, daarna een nieuwe weg vinden en beseffen dat het misschien niet vrijwillig was maar wel nodig om aan een nieuw en beter hoofdstuk te kunnen beginnen.
    Ik bewaak nu veel beter mijn grenzen en plooi minder naar de verwachtingen van anderen.
    Het wordt anders, maar daarom niet slechter.

    • Ik krijg kippevel als ik het lees, 10a. Ik kan me heel goed voorstellen hoe dat dieptepunt moet gevoeld hebben.
      Blij om te lezen dat het alweer wat jaren achter je ligt, en dat het anders wordt. En dat anders niet slechter is :).
      Ik heb vanochtend nog een lang gesprek gehad met mijn baas, en realiseer me dat werkelijk alles in mijn leven gaat veranderen (krijg mogelijke nieuw takenpakket en dus nieuwe baan vanaf januari) (nota bene: mijn kinderen ruil ik natuurlijk niet in, die houd ik gewoon 😉 ). Heb echt het gevoel dat ik van de grond uit alles opnieuw aan het construeren ben. Meestal was ik gewoon bang, nu begin ik daar voorzichtig de mogelijkheden van in te zien. Het is misschien tijd om een plan dat al lang in mijn hoofd verstopt zat een keer uit te voeren. Ik heb toch niets meer te verliezen :).

      • Dus dan zou je daar toch kunnen blijven werken? En nog steeds zo moeilijk combineerbaar met de kinderen, of toch anders?

  2. Door jouw ziekteverlof heb ik de laatste dagen weer veel over mezelf gedacht, en dat ik in de diepste periode gewoon elke dag ging werken. Dat zeg ik niet om te tonen hoe ‘sterk’ ik zou zijn, integendeel. Soms was het over de grens van het absurde, ik huilde tot ik het gebouw binnenstapte, tot op het toilet toe, en dan draaide ik een knop om. En begon alles opnieuw zodra ik buiten stapte. Maar juist door het toneelspelen was er één domein in mijn leven dat me inderdaad structuur aanbood. Structuur die me in die dagen redde, die me identiteit gaf en die me acht uur per dag in de normaliteit deed belanden. Laten we het maar niet over de vrije dagen hebben.
    Anderzijds dacht ik de laatste weken ook vaak dat dat alles was wat ik deed: werken en huilen. Ik runde geen huishouden met twee kindjes. Ik kan me niet goed herinneren of ik toen wel kookte. Hoe ik erin slaagde met propere kleren aan te komen, zal me eeuwig een raadsel blijven.

    Ik zou je willen zeggen naar jezelf te luisteren. Als jij denkt dat het tijd is terug te gaan, doe dat. Ga dan rechtdoor zonder naar de stemmen om je heen te luisteren. Ik geloof je als je zegt dat het ook kan helpen.

    Denk je dat je nog een extra verdieping BOVEN de bodem wil bouwen, en heb je daarvoor meer tijd nodig… doe dat dan ook.

  3. Ik kan je pleidooi voor rust, regelmaat en routine volledig volgen. Zomervakanties vond ik vroeger altijd leuk voor drie weken, en daarna had ik het gehad. Toen ik stopte met lesgeven, was dat vaak het eerste wat mensen me vroegen: of ik de zomervakantie niet zou missen. Wel, neen dus. Te lang. Te weinig gestructureerd. Te veel tijd waarin je uiteindelijk te veel lummelt en te veel denkt: pff, ik moet eigenlijk allerlei leuks doen in plaats van me nutteloos te maken in de zetel. Een vrij dagje tussendoor vind ik prima. Als ik geen kinderen had, zou ik mijn verlof ook meer zo opnemen, als losse dagen. Ik wil toch niet per se naar het buitenland, dus dat komt goed uit.

    Wat het werken betreft: toen ik het las, moest ik denken aan een artikel dat een tijdje geleden (een jaar? ik weet het niet meer goed) in de krant stond. Daarin stond dat blijven werken tijdens moeilijke periodes in je leven vaker hielp dan niet werken. Ik was dat artikel vergeten, tot ik je blogpost las. Ik denk dat die twee weken goed waren om je enkele dingen te realiseren, maar als je zelf denkt (en je klinkt overtuigd) dat werken nu een beter idee is, dan denk ik dat je wel eens gelijk kan hebben. Ik wens het je alleszins toe!

    • Wat leuk om te lezen, Veerle, dat jij ook niet persé naar het buitenland wil. Reizen lijkt zoiets dat je moet willen. Ik heb wel genoten van bezoekjes aan Italië en Portugal enzo, maar nooit veel behoefte gehad aan verder en meer en langer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s