Moe maar strijdvaardig!

De knop in mijn hoofd is om. Misschien heb ik dit weekend pas de echte bodem geraakt, en genereert dat nu pas het inzicht dat er dingen moeten veranderen. Niet een beetje, maar drastisch. Dat ik Dirk echt niet meer kan of mag vertrouwen, dat ik niets meer met hem moet proberen afspreken, dat hij me telkens toch laat zitten, dat ik het contact met hem tot het minimum moet herleiden. Dat ik mensen om hulp moet vragen. Dat ik instanties om hulp moet vragen. Dat ik niet moet proberen het onmogelijke uit te houden.

Wat er moet gebeuren, vraagt helaas geen acties. Het vraagt processen.

Op dit moment loop ik even tegen het probleem aan dat ik met Babyzoon in huis weinig ruimte heb. Noch om het huishouden te doen, noch om eens te gaan zitten en na te denken. Hij is nu één en beweeglijker dan ooit. Als ik tien seconden niet kijk, zit hij weer ergens op of onder. Of valt hij net ergens af.
’s Avonds, als de kinderen slapen, ben ik meestal zelf (te) moe om stappen te zetten. Morgen is hij in de opvang en Kleuterzoon in de tweede kleuterklas, dus hopelijk is er dan meer ruimte.

Wat tot nu toe met een huilende/zeurende/schaterende Babyzoon op mijn heup is gebeurd, is het volgende:
1. Ik heb ondersteunende pleegzorg gebeld – dank Medemama. Morgen komt onze situatie op een vergadering en ze nemen terug contact op.
2. Ik heb met twee buurvrouwen die oorspronkelijk van dit dorp zijn overlegd. Of zij mensen kennen die mij zouden kunnen helpen voor één nacht per week (en een avond en een ochtend) zodat ik weer kan werken. Ik heb eveneens een kinderopvang in de buurt (een mannelijke onthaalouder) gebeld om te vragen of het daar kon, maar hij was veel te duur.
3. Ik heb juridisch advies gevraagd bij Similes en daar een afspraak gemaakt. Specifiek bij Similes omdat ik een sterk vermoeden heb dat het manipulatieve, parasitaire en totaal onbetrouwbare van Dirk, overgoten met een stevige saus charme, geen ‘toeval’ is. En dat ik denk dat hij geen stabiliteit en betrouwbaarheid kan bieden in omgang met kinderen. En dat ik graag een jurist wil die daar rekening mee kan houden en inzicht heeft in bepaalde problematieken.
4. Ik heb boodschappen gedaan, de keuken gepoetst, het speelgoed gesorteerd en opgeruimd en de woonkamer gestofzuigd. Dat klinkt überbanaal, maar dat waren dingen die ik niet meer kon, en/of deed de laatste weken.
5. Ik heb geëist dat Dirk mijn auto die ik hem had uitgeleend omdat ik toch geen rijbewijs heb, en die zaterdag kapot terug kwam, herstelt. (Hoe durft hij eigenlijk…?!)

Zo. Wat ik nodig heb, is een masterplan. Dat moet ik vanavond of morgen schrijven.
Ik zou ook graag de bergen strijk die hier liggen verwerken en koken voor vanavond en e-mails beantwoorden en … Maar Babyzoon is alweer wakker.

Tips voor bijverdiensten zijn nog steeds welkom. Als ik daar autonomie mee kan kopen, en een jurist mee kan betalen, moet ik het wel kunnen opbrengen. Columns schrijven etc zou fantastisch zijn, luxe-bijverdienste want ook nog leuk. Maar zijn er ideeën waar je dat kan proberen?

Lezers, weet dat jullie tips en raad en steun heel welkom zijn. Dat ik het allemaal meeneem en nu er ook aan toe ben om er echt iets mee te doen.

Later meer! Moe maar strijdvaardig ;).