Een dag zonder vlaggetjes

Vanochtend zat Kleuterbroer me met grote ogen aan tafel aan te kijken. Waarom we Babybroer zijn stoel niet versierd hadden? Waarom we geen vlaggetjes hadden opgehangen?
Mijn hart brak.
Eerlijk? Ik kon het niet meer opbrengen, net zoals ik het niet kan opbrengen de was uit de machine te halen en de afwas te doen.

De verdere evolutie van de dag was van die aard dat ik ’s middags vrienden heb opgebeld omdat ik het echt nodig had dat er mensen kwamen. (Dat klinkt heel kalm, maar ik was totaal over de rooie zeg maar.) Omdat ik niet alleen wou/kon zijn met de kinderen. Omdat ik te wanhopig was en al een tijdje ben. Omdat ik bang ben dat er erge dingen gaan gebeuren, dat ik mijn geduld ga verliezen, dat ik in wanhoop stomme dingen ga doen.

Net voorafgaand aan dat noodtelefoontje, was er een conflict met Dirk. Dirk die kwaad was omdat ik mijn verdriet uit, die het manipuleren noemt, die het feit dat ik verdriet heb tegen mij gebruikt, die zegt dat ik na vier maand en half er maar eens over moet zijn, die vindt dat ik er voor kies om er in te blijven hangen.

En toen dreigde hij met een advocaat. Waar ik erg gevoelig voor ben, want ik denk dat hij niet de stabiliteit kan genereren in zijn leven die kinderen nodig hebben. Toen we net uit elkaar waren, heb ik het boek ‘Destructieve relaties op de schop – Psychopathie herkennen en hanteren’ van Jan Storms meerdere keren gelezen. Op elke bladzijde kon ik dingen aankruisen die ik herkende uit onze relatie. Het manipuleren, mijn zielspijn, het onbetrouwbare, het feit dat hij niets plande, afwerkte, volhield, het financiële en emotionele parasiteren, het weglopen als bepaalde dingen aan het licht kwamen, het feit dat hij geen contact meer had met familie, weinig vrienden had, een hele rits vriendinnetjes achter de kiezen, maar nooit iets stabiels. Het übercharmante en zorgende, dat hij als het hem uitkwam tegen mij gebruikte. Het voortdurende omdraaien van dingen. Als bijvoorbeeld net uitgekomen was dat hij veel schulden had gemaakt en er over had gelogen en ik emotioneel reageerde, wou hij niet bij mij slapen omdat ik hem had gekwetst door mijn reactie. Zo’n dingen. Geen soort persoonlijkheid waar je kinderen aan wil toevertrouwen. Dus als hij op dat vlak gaat eisen, doe ik letterlijk bijna in mijn broek.

Ik realiseerde me weer, o.a. door in gesprek te gaan met de vrienden die vanmiddag kwamen, dat ik me moet wapenen tegen Dirk. Ik ben de laatste weken een soort open wonde geweest, heb mijn pijn en mijn verdriet getoond en geuit, in de overtuiging dat dat mij zou helpen het een plek te geven. Door de situatie met mijn ouders ben ik te afhankelijk van hem geworden, heb ik hem toegelaten de redder te komen spelen en dat is vandaag weer eens in mijn gezicht ontploft.

Alweer een verdieping onder een verdieping onder een verdieping onder een verdieping onder een verdieping onder de bodem.
Maar ergens is het me wel plots heel duidelijk dat ik dit niet meer wil. Ik wil niet op de ochtend van de verjaardag van Babybroer geen vlaggetjes hebben omdat ik het niet kon opbrengen ze te gaan kopen en op te hangen. Ik wil niet meer van dat soort crisissen dat ik jankend sta te schreeuwen tegen Dirk dat hij niet weg mag gaan (ik was totaal in paniek omdat zijn vertrek meteen betekende dat mijn oplossing om te kunnen gaan werken weer eens weg is, moet dus weer op zoek) met een kind op mijn heup. Ik wil geen huis waarin een berg afwas staat en drie bergen strijk liggen en ik wil niet dat ik me niet meer kan herinneren wanneer ik voor het laatst iets gegeten of gedronken heb.

Dus is het klaar. Ik moet besluiten dat ik afstand neem van Dirk, niet meer mee ga in zijn manipulaties en dat ik stop met terug verlangen naar onze relatie.
Ik moet ophouden met hem te bellen. Ik mag hem niet meer die ruimte geven me verdriet te doen. Ik moet mijn innerlijk afschermen. De open wonde moet toe.

En dat betekent dat ik goed voor mezelf en mijn kinderen moet leren zorgen, dat ik moet helen. En dat er eindelijk oplossingen moeten komen. Zodat op de tweede verjaardag van Babybroer het huis vol vlaggetjes zal hangen!

Een eerste element: ik ben bij de buurvrouw langs geweest om te kijken of zij iemand kent die één nacht per week hier wil oppassen. Dat zal me geld kosten dat ik nu niet heb. Heeft iemand van jullie een idee voor een bijverdienste? Iets dat ik liefst ’s avonds hier thuis kan doen als de kindjes slapen?

Advertenties

8 gedachtes over “Een dag zonder vlaggetjes

  1. Blijf hier alsjeblieft niet alleen mee zitten.

    Het goedkoopste voor iemand die blijft slapen, blijft De Gezinsbond, maar je moet het geluk hebben een ouder (niet-schoolgaand) iemand te treffen. Iets gelijkaardig is Sloebersit, ook zij werken met een vast tarief (allebei iets van een twintig euro, tot acht uur). Verder kan je de jobdienst contacteren van de dichtsbijzijnde universiteit, nogal wat (buitenlandse) studenten zoeken echt iets als dit (een vaste bijverdienste, maar ook niet té veel).

    Als dat financieel niet lukt én je denkt dat een bijverdienste je psychisch meer goed dan slecht zou doen, zou je eventueel toch heel voorzichtig kunnen beginnen na te denken over hulp-hulp: je laten helpen. Maar daar zit, heel begrijpelijk, wellicht een (te) grote drempel op. Maar toch wil ik je meegeven: er bestaan diensten waar kindjes ook ’s nachts terecht kunnen . een cgk bijvoorbeeld – voor de duidelijkheid: dat blijft volledig vrijwillig, en de bedoeling daar is ook echt werken mét de ouder(s), niét de zorg overnemen, sanctioneren of doorverwijzen.
    Er zijn ook nog andere dingen. Pleegzorg – ja, dat bestaat heel zeker ook voor één nacht per week. Voor zo’n korte periodes kan dat zelfs twee jaar zonder dat er ook maar één rechtbank van op de hoogte gebracht moet worden. Je ouderlijk gezag behoud je volledig, evenals kindergeld en natuurlijk rekent iedereen er op dat het om een korte overbruggingsperiode gaat. Zo’n vorm is in feite bijna niet te vergelijken met het cliché van pleegzorg, van kinderen die geplaatst moeten worden door een jeugdrechtbank, en het perspectief vaak geen terugkeer is. Je zou veeleer kunnen zeggen dat het iets is voor mensen die toevallig geen ouders of oudere broers/zussen hebben die willen en kunnen ‘bijspringen’.
    Daarnaast: er zijn matchen met mensen die je op voorhand niet kent, maar er zijn ook ‘netwerken’ – als je kinderen terecht zouden kunnen bij mensen uit jullie omgeving. Ik begeef me nu op glad ijs, maar volgens mij wordt ook hier een vergoeding voorzien (en dat mag ook, kinderen brengen nu eenmaal kosten met zich mee), ik ben daar zelfs redelijk zeker van. Ik weet absoluut niet of je zelf aan iemand zou kunnen denken, maar misschien is het toch iets heel anders als je deze regeling kan voorstellen dan als je om een wel heel zware vriendendienst moet vragen.

    Het zijn allemaal drempels. Juist daarom denk ik echt dat je hierover met iemand moet gaan praten, zodat je deze keuzes niet alleen moet maken, maar ook weet welke keuzes er zijn, en wat ze allemaal betekenen.

    Hou vooral voor ogen dat je jezelf flexibiliteit mag en moet gunnen. Probeer te bedenken wat er nu, vanavond, morgen, volgende maand bij je past. Soms denk ik dat volwassenheid gewoon betekent jezelf durven te kennen, leven in harmonie met je noden van dat moment, en manieren vinden om te herkennen wanneer die veranderen.

    En wees niet harder voor jezelf dan nodig is. Je bent een hardwerkende, moederende én moedige vrouw die op dit moment niet op heel veel steun kan rekenen. Dapper dat je naast het werk nog een bijverdienste wil zoeken, maar wat voel je er bij? Geeft die gedachte je energie of vraagt ze gevaarlijk veel energie?

    Verder wil ik toch benadrukken dat de gedachten die je vandaag hebt, het zelfrespect dat uit je opgeschreven inzichten spreekt, me overigens behoorlijk geruststellen. Als ik de bovenstaande dingen opschrijf, is dat niet omdat ik denk dat het fout gaat lopen. Wel omdat jij de enige bent die kan inschatten wat jou (als mens, en daarna pas als moeder) hier uit gaat helpen. Wat ik zeg, zijn louter dingen waarvan ik weet dat ze bestaan, maar of ze op dit moment bij jou en bij jullie passen – daar heb ik oprecht geen flauw idee van.

    PS en ondanks alles: proficiat voor je kleine jongen énnn voor jou. Een jaar moeder van twee jongens!!

  2. Bij de mooie reactie van Medemama wil ik nog aanvullen: kinderen vergeten snel en ouders kunnen op ongelofelijk veel krediet rekenen. Neem het dus niet te persoonlijk als Kleuterzoon sip kijkt bij het feit dat er geen vlaggetjes zijn. Ik durf wedden dat hij 5 minuten later al vrolijk aan het spelen was, maar dat jij er nog lang mee hebt gezeten. Hetzelfde voor Babyzoon: op zijn 1 jaar gaat hij daar echt niets van herinneren. Gun jezelf dus krediet.
    En wat bijverdienste betreft: iemand heeft het al gezegd, maar je kunt heel mooi schrijven. Misschien een column ergens? Misschien zelfs een column in een tijdschrift voor alleenstaande ouders of zo? Ook hier sluit ik me echter aan bij Medemama: enkel en alleen als je denkt dat het je energie zou kunnen geven. Het is absoluut geen schande als je (financiële of oppas) hulp zoekt bij een instantie zoals hierboven beschreven, wel integendeel, die instanties zullen maar wat blij zijn dat ze hulp kunnen bieden aan iemand die zo bewust met haar kinderen wil omgaan.

  3. Eens met Elisabeth: Babyzoon snapt het nog niet.

    En misschien komt er een moment de komende weken dat je alsnog vlaggetjes op kunt hangen? En dan samen met Kleuterzoon een klein gebakje of iets anders feestelijks eten om alsnog een piepklein feestje te vieren ter ere van het feit dat Babyzoon er is? Zo niet: ook prima!!!!

    Het leest goed, dat jij heel zeker weet dat je DEZE situatie niet meer wilt. Sterkte met het vinden van manieren om die te keren.

  4. Wat zou ik graag oplossingen kunnen bieden. Maar ik heb ze helaas ook niet.

    Alleen een kleine opmerking: kan en moet Dirk eigenlijk niet financieel bijspringen? Ik neem aan dat hij de kinderen erkend heeft?

    En verder: je doet het echt goed. Echt. De resultaten zijn misschien niet wat je zou willen, maar je doet er wel alles aan. Die vlaggetjes komen later wel. Als er meer feeststemming is.

  5. Pingback: Gemasterpland | En ze leefden nog groen en gelukkig

  6. Pingback: Brief aan mezelf van één jaar geleden | En ze leefden nog groen en gelukkig

  7. Pingback: Een dag met vlaggetjes (proloog) | En ze leefden nog groen en gelukkig

  8. Pingback: Een dag met vlaggetjes | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s