Een dag zonder vlaggetjes

Vanochtend zat Kleuterbroer me met grote ogen aan tafel aan te kijken. Waarom we Babybroer zijn stoel niet versierd hadden? Waarom we geen vlaggetjes hadden opgehangen?
Mijn hart brak.
Eerlijk? Ik kon het niet meer opbrengen, net zoals ik het niet kan opbrengen de was uit de machine te halen en de afwas te doen.

De verdere evolutie van de dag was van die aard dat ik ’s middags vrienden heb opgebeld omdat ik het echt nodig had dat er mensen kwamen. (Dat klinkt heel kalm, maar ik was totaal over de rooie zeg maar.) Omdat ik niet alleen wou/kon zijn met de kinderen. Omdat ik te wanhopig was en al een tijdje ben. Omdat ik bang ben dat er erge dingen gaan gebeuren, dat ik mijn geduld ga verliezen, dat ik in wanhoop stomme dingen ga doen.

Net voorafgaand aan dat noodtelefoontje, was er een conflict met Dirk. Dirk die kwaad was omdat ik mijn verdriet uit, die het manipuleren noemt, die het feit dat ik verdriet heb tegen mij gebruikt, die zegt dat ik na vier maand en half er maar eens over moet zijn, die vindt dat ik er voor kies om er in te blijven hangen.

En toen dreigde hij met een advocaat. Waar ik erg gevoelig voor ben, want ik denk dat hij niet de stabiliteit kan genereren in zijn leven die kinderen nodig hebben. Toen we net uit elkaar waren, heb ik het boek ‘Destructieve relaties op de schop – Psychopathie herkennen en hanteren’ van Jan Storms meerdere keren gelezen. Op elke bladzijde kon ik dingen aankruisen die ik herkende uit onze relatie. Het manipuleren, mijn zielspijn, het onbetrouwbare, het feit dat hij niets plande, afwerkte, volhield, het financiële en emotionele parasiteren, het weglopen als bepaalde dingen aan het licht kwamen, het feit dat hij geen contact meer had met familie, weinig vrienden had, een hele rits vriendinnetjes achter de kiezen, maar nooit iets stabiels. Het übercharmante en zorgende, dat hij als het hem uitkwam tegen mij gebruikte. Het voortdurende omdraaien van dingen. Als bijvoorbeeld net uitgekomen was dat hij veel schulden had gemaakt en er over had gelogen en ik emotioneel reageerde, wou hij niet bij mij slapen omdat ik hem had gekwetst door mijn reactie. Zo’n dingen. Geen soort persoonlijkheid waar je kinderen aan wil toevertrouwen. Dus als hij op dat vlak gaat eisen, doe ik letterlijk bijna in mijn broek.

Ik realiseerde me weer, o.a. door in gesprek te gaan met de vrienden die vanmiddag kwamen, dat ik me moet wapenen tegen Dirk. Ik ben de laatste weken een soort open wonde geweest, heb mijn pijn en mijn verdriet getoond en geuit, in de overtuiging dat dat mij zou helpen het een plek te geven. Door de situatie met mijn ouders ben ik te afhankelijk van hem geworden, heb ik hem toegelaten de redder te komen spelen en dat is vandaag weer eens in mijn gezicht ontploft.

Alweer een verdieping onder een verdieping onder een verdieping onder een verdieping onder een verdieping onder de bodem.
Maar ergens is het me wel plots heel duidelijk dat ik dit niet meer wil. Ik wil niet op de ochtend van de verjaardag van Babybroer geen vlaggetjes hebben omdat ik het niet kon opbrengen ze te gaan kopen en op te hangen. Ik wil niet meer van dat soort crisissen dat ik jankend sta te schreeuwen tegen Dirk dat hij niet weg mag gaan (ik was totaal in paniek omdat zijn vertrek meteen betekende dat mijn oplossing om te kunnen gaan werken weer eens weg is, moet dus weer op zoek) met een kind op mijn heup. Ik wil geen huis waarin een berg afwas staat en drie bergen strijk liggen en ik wil niet dat ik me niet meer kan herinneren wanneer ik voor het laatst iets gegeten of gedronken heb.

Dus is het klaar. Ik moet besluiten dat ik afstand neem van Dirk, niet meer mee ga in zijn manipulaties en dat ik stop met terug verlangen naar onze relatie.
Ik moet ophouden met hem te bellen. Ik mag hem niet meer die ruimte geven me verdriet te doen. Ik moet mijn innerlijk afschermen. De open wonde moet toe.

En dat betekent dat ik goed voor mezelf en mijn kinderen moet leren zorgen, dat ik moet helen. En dat er eindelijk oplossingen moeten komen. Zodat op de tweede verjaardag van Babybroer het huis vol vlaggetjes zal hangen!

Een eerste element: ik ben bij de buurvrouw langs geweest om te kijken of zij iemand kent die één nacht per week hier wil oppassen. Dat zal me geld kosten dat ik nu niet heb. Heeft iemand van jullie een idee voor een bijverdienste? Iets dat ik liefst ’s avonds hier thuis kan doen als de kindjes slapen?