Raak

IMG_2471

Een rake kaart (waarvoor zo veel dank).

Een dag. Een dag met twee jongens, waarvan ik denk dat ze beter verdienen.
Een dag waarop ik denk dat ik plannen moet maken om terug grip te krijgen op de dingen.
Een dag waarop ik denk dat Dirk een nieuwe vriendin heeft en ik bijna knettergek word. En dat ik me realiseer dat als het nu niet zo is, de dag dat het zo is alleszins wel eens komt. Dirk is geen man die lang alleen is.
Een dag waarop ik besef dat iedereen een vierkante centimeter van zichzelf zou moeten hebben. Liefst meer, maar zeker die vierkante centimeter. En dat die er niet meer is, dat alles vol zit met wat moet en die jongens die zo weinig zelf kunnen en onderaan de trap staan te huilen als ik langer dan 30 seconden op toilet ben en die zelfs niet kunnen zwijgen als ik smeek om vijf minuutjes even niets zeggen want moeke wil iets schrijven.
En dan denk ik dat ik mijn vierkante centimeter opgegeven heb toen ik gestopt ben met werken en dat het misschien daarom sindsdien zo afschuwelijk slecht gaat dat ik ’s nachts naar teleonthaal moet bellen omdat ik mijn kinderen weer eens wakker gehuild heb.
Of ben ik net op tijd gestopt voor het zo erg werd?

En ik wil graag dat het beter gaat. Ik wil niet zo boos zijn en zo verdrietig en zo moe en zo moedeloos. Ik wil niet de uren aftellen tot mijn kinderen gaan slapen en tot ikzelf naar bed mag. Ik wil geen tien keer naar Dirk bellen ’s avonds omdat hij na de eerste keer niet meer opneemt en ik hem écht wil vertellen hoe boos en verdrietig ik ben. Ik wil niet al een week geleden mijn benen geëpileerd moeten hebben en mijn haar gekleurd. …
Maar soms heb je blijkbaar niet te kiezen.

Advertenties

4 gedachtes over “Raak

  1. Maar meid toch, het gaat echt niet he. Hoe zien je dagen eruit nu je thuis bent en hoe komt het dat je het gevoel hebt dat je die vierkante centimeter voor jezelf kwijt bent? Je zou juist meer tijd moeten hebben voor jezelf en daarvan profiteren om op kracht te komen.
    Zou het kunnen helpen om eens met iemand te gaan praten over je situatie en je gevoel daarbij? Want het lijkt erop dat je op een depressie afstevent. Ik ga sinds een half jaar regelmatig praten met een psychologe en dat helpt om door te gaan, om me niet (of minder) schuldig te voelen over het feit dat ik voortdurend moe ben, weinig werk kan verzetten en voortdurend op anderen moet rekenen. Misschien vind jij in zo’n gesprekken ook het houvast dat je nodig hebt en de kracht om te blijven zoeken naar een nieuw evenwicht.
    Ik blijf je moed toewensen, en hopelijk keert het tij binnenkort voor jou …

  2. Als ik het lees, dan denk ik: de kinderen vreten energie. Jouw energie, die je nu nodig hebt voor jezelf. Dat is het gevecht dat je dagelijks levert, het gevecht ook dat je niet kan winnen omdat de kinderen niet zonder jou kunnen. Als ze thuis zijn, zal dat voorlopig dus de situatie blijven, denk ik.

    Volgende week zal het er anders uitzien. Dan heb je tijd en ruimte voor jezelf. Dan heb je meer kansen om te realiseren wat je graag wil doen, ook al zijn het maar kleine dingen. Ik denk dat dat belangrijk is: dat je ziet dat niet alles wat je je voorneemt te doen, gedoemd is te mislukken.

    Ik zou het zo aanpakken dat als de kinderen niet thuis zijn (school, opvang), je elke dag iets volledig voor jezelf probeert te doen (de kapper is daar een goed voorbeeld van) én iets wat je helpt op de momenten dat ze er wel zijn (zoals opruimen, alvast eten maken, was plooien). Die twee dingen, en voor de rest kan je zien hoe het loopt. Is dat haalbaar, denk je?

    Dat Dirk vroeg of laat een vriendin zal hebben, is iets wat niet uit te sluiten is. Dat je daar erg verdrietig van wordt, is meer dan normaal. Zoiets doet verschrikkelijk veel pijn, en er zijn zo weinig remedies tegen. Maar vergeet nooit dat een relatie met Dirk op termijn ook verschrikkelijk veel pijn met zich mee kan brengen. Elke dag waarop je je pijn nu voelt, is een dag die niet meer terugkomt. Pijn slijt. Dat inzicht verhelpt de pijn niet, maar het lijkt me goed er nu en dan aan herinnerd te worden.

    Ik duim voor een rustige nacht.

  3. Och, je posts kunnen me zo bij de keel grijpen. Je laatste posts doen dan nog meer dan anders. Juist bij zoveel herkenning blijven de woorden me in de keel steken.

    Die vierkante centimeter.
    Die angst dat diegene die je liefhebt, zich aan iemand anders wél zou willen tonen.
    De uren aftellen.
    Niet meer uit je hoofd raken.

    Maar ik zie ook die andere kant. Die posts waarin je veel veerkrachtiger bent dan je zelf ziet. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Je lijkt me iemand die zowel vreugde als verdriet intens en echt ervaart. Niet makkelijk, dat die twee naast elkaar staan. Dat er zo weinig houvast is. Dat je verdriet zo op zwier gaat met jou. Maar toch, ergens daaronder blijft de echte jij staande. En bij elke gelegenheid waarin er een tikje meer ademruimte is, zelfs al is het maar één keer een rustige nacht, een avond met vrienden, een goed gesprek, een mooie boswandeling, schijnt er iets door van. Dat zegt niet iéts over jou, dat zegt verschrikkelijk veel.

    Als de mensen van tele-onthaal niet bestonden, was de wereld oprecht een slechtere plek trouwens.

    Ik denk dat ik in naam van vrij veel medelezers mag praten voor het volgende. We denken aan je. We wisten niet dat er een blog bestond die ons zo zou raken, omdat het zo eerlijk is, zo in het moment, zo stap voor stap. Ik denk dat ik niet de enige ben in wiens gedachten je ook op onverwachte, internetloze momenten bent. We hopen dat je volgende dag een betere is. We zouden zo graag iets voor je doen. Ik, en met mij vele anderen vermoed ik, wou dat je je niet zo rot, zo eenzaam, zo hulpeloos en zo uitzichtloos moest voelen in deze nazomerdagen.

    Bel Tele-onthaal zo vaak als je er iets aan hebt. Zoek zoveel mogelijk oplossingen voor dagopvang voor je kinderen, juist nu jij thuis bent. Blog, ook al moet je knokken voor die vijf minuten.

    (het gedicht is trouwens heel mooi)

  4. Heel erg eens met wat Medemama schrijft over hoe je blog raakt en hoe ik op internetloze momenten aan je denk en uit alle macht hoop dat de goede momenten mogen groeien en uiteindelijk weer de overhand mogen nemen.

    In een vorige blog schreef je iets als ‘op de plooi raken’ en dat vond ik zo mooi: je bent u te ver uitgerekt (‘overspannen’) en moet weer terug je rek en je plooi vinden. Dat kost tijd. En dat het tijd kost, is frusterend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s