Raak

IMG_2471

Een rake kaart (waarvoor zo veel dank).

Een dag. Een dag met twee jongens, waarvan ik denk dat ze beter verdienen.
Een dag waarop ik denk dat ik plannen moet maken om terug grip te krijgen op de dingen.
Een dag waarop ik denk dat Dirk een nieuwe vriendin heeft en ik bijna knettergek word. En dat ik me realiseer dat als het nu niet zo is, de dag dat het zo is alleszins wel eens komt. Dirk is geen man die lang alleen is.
Een dag waarop ik besef dat iedereen een vierkante centimeter van zichzelf zou moeten hebben. Liefst meer, maar zeker die vierkante centimeter. En dat die er niet meer is, dat alles vol zit met wat moet en die jongens die zo weinig zelf kunnen en onderaan de trap staan te huilen als ik langer dan 30 seconden op toilet ben en die zelfs niet kunnen zwijgen als ik smeek om vijf minuutjes even niets zeggen want moeke wil iets schrijven.
En dan denk ik dat ik mijn vierkante centimeter opgegeven heb toen ik gestopt ben met werken en dat het misschien daarom sindsdien zo afschuwelijk slecht gaat dat ik ’s nachts naar teleonthaal moet bellen omdat ik mijn kinderen weer eens wakker gehuild heb.
Of ben ik net op tijd gestopt voor het zo erg werd?

En ik wil graag dat het beter gaat. Ik wil niet zo boos zijn en zo verdrietig en zo moe en zo moedeloos. Ik wil niet de uren aftellen tot mijn kinderen gaan slapen en tot ikzelf naar bed mag. Ik wil geen tien keer naar Dirk bellen ’s avonds omdat hij na de eerste keer niet meer opneemt en ik hem écht wil vertellen hoe boos en verdrietig ik ben. Ik wil niet al een week geleden mijn benen geëpileerd moeten hebben en mijn haar gekleurd. …
Maar soms heb je blijkbaar niet te kiezen.