Dwarrelen

Vroeger had ik vaak weinig begrip voor mensen met psychische problemen, zoals depressies. Een paar maanden geleden heb ik nog over een vriendin die al geruime tijd thuis is met allerlei vage klachten, maar wel nog haar hobby’s beoefent, gedacht dat ze zich aanstelde. En dat ik, als ik haar baas was en zou ontdekken dat de danscursus wel kan en het werk niet, dat ik het dan wel zou weten.

Niet erg aardig van mij.

[Vooral niet dat ik dat haar ook gezegd heb, toen ze me erg gekwetst had in de periode rond de doop van Babyzoon. En dat ze altijd met zichzelf bezig is, dat heb ik ook gezegd. Deze week heb ik haar een kaart gestuurd, om me te excuseren.]

Vandaag gingen Kleuterzoon en ik Babybroer ophalen. We hadden een tas in de bakfiets met ons vieruurtje. En luiers. En doekjes. En wat je nog meer nodig hebt als je met kinderen op stap gaat. We gingen namelijk op bezoek bij een vriend. Voor we vertrokken maakte ik al snel wat voorbereidingen voor het avondeten. En toen stapte ik op de bakfiets, en ergens onderweg dacht ik weer eens dat ik echt niet meer kon. Mentaal en fysiek niet. We haalden Babybroer op, die bij het aandoen van zijn sokken op zijn achterhoofd viel en in een luid huilen uitbarstte. Ik gaf Kleuterzoon bijna een tik omdat hij er doorheen ging schreeuwen. Ik zette ze beiden in de bakfiets, reed het bos in, en daar ergens strandden we. Het ging niet meer.
Dus kwamen we naar huis, liet ik de te bezoeken vriend weten dat we niet kwamen omdat het niet meer ging. Hij stapte gelukkig op zijn fiets en kwam onze richting uit. Hij heeft me de rest van de dag geholpen. Door er gewoon te zijn.

Wat is het moeilijk om iemand uit te leggen dat iets eenvoudigs, zoals met je kinderen op bezoek komen, gewoon niet gaat. Dat er een kortsluiting in je hoofd is, waardoor je het niet voor elkaar krijgt.

En wat is het moeilijk te aanvaarden dat je wanhopig bent als je denkt aan al die dagen met de kinderen die volgen, aan al die uren die je moet vullen, moet doorkomen. Dat je een goede moeder moet zijn, je geduld niet mag verliezen. Niet mag weglopen, niet in bed mag kruipen, moet proberen er iets van te maken.

Wat is het moeilijk een vriend die op bezoek zou komen, af te zeggen, omdat je alleen maar wil slapen. En als hij dan smst dat hij er wil zijn voor je, toch nog steeds te zeggen dat het niet gaat, dat je het gewoon niet kan. Terwijl je tegelijk denkt: wat is daar nu moeilijk aan, iemand die op bezoek komt?

Wat is het moeilijk om voor jezelf te snappen dat kleine dingen, die normaal altijd wel gaan, niet meer lukken. Zoals mails beantwoorden. Naar het ziekenhuis bellen om een afspraak te maken. Rekeningen betalen. Melk halen voor Babyzoon.

En allerlei dingen die je van jezelf, en misschien ook van anderen, moet, dwarrelen door je hoofd. Plannen maken. Moed bij elkaar schrapen. Drastische besluiten nemen. Afstand doen van wat niet goed voor je is. Veranderen. Therapie. Analyse. Onder de mensen komen. Flink zijn. Er allemaal niet zo zwaar aan tillen. Wachten tot het beter gaat. Het dag per dag bekijken. Een tijd vrij nemen en thuis blijven. Niet te lang vrij nemen en niet thuis blijven. Terug aanhaken bij de structuren van het leven. Je huishouden blijven doen. De was uithalen. Je niet laten gaan. Je wel laten gaan. Even alles loslaten. Aanvaarden. Accepteren. Vechten. Mediteren. Iets leuks doen. Slapen. Niet overdag slapen. Bidden. Kaarsjes branden. Je gedachten verzetten. Nadenken. Je huis herinrichten. Een nieuwe start maken. Een hobby zoeken. Praten. Zwijgen. Rusten. Doen. Een eigen bedrijf opstarten. Een nieuwe baan zoeken. Je oude baan niet opgeven. Open kaart spelen. Strategisch denken. Niet smeken dat Dirk terug komt. Eerlijk zeggen tegen Dirk dat je nog van hem houdt. Dirk buiten houden. Dirk betrekken. Het huis opruimen. Rust nemen en alles laten liggen waar het ligt. Een paar uur voor jezelf nemen door een babysit te vragen. Tijd met je kinderen doorbrengen. Strak budgetteren. Jezelf verwennen. Daten. Alleen blijven en helen. Zelfhulpboeken lezen. Zelfhulpboeken weggooien. Focussen op wat niet gaat en er aan werken. Doen alsof het allemaal wel gaat. Verder gaan. Stilstaan. […]

En intussen dwarrelen er jammer genoeg ook wat namen van aandoeningen door mijn hoofd, die de spier- en gewrichtspijnen, de haaruitval, vermoeidheid, bekkenpijn, … kunnen verklaren. Zoals de ziekte van Bechterew. Of lupus. Ik dacht al dat het niet psychosomatisch was. Maar nu is er een soort medische mallemolen met scans en onderzoeken, en ook dat kost me te veel energie.

Als ik de afwas gedaan krijg, mag ik de was in de machine laten zitten. Zullen we dat afspreken?

Advertenties

2 gedachtes over “Dwarrelen

  1. kdenk dat je een depressie inderdaad maar ten volle kunt begrijpen als je het zelf hebt meegemaakt. Het energieverlies dat je vermeldt kan ik me bijv. zelf nog goed herinneren. Opeens zie je iets totaal niet meer zitten en dan wil je alleen nog maar slapen. Het sleutelwoord zal zijn: doseren en mildheid voor jezelf als iets niet lukt. Heel tof dat die vriend van je je zo goed heeft aangevoeld en zelf gekomen is.Je omringen door begripvolle mensen kan je ook een heel eind op weg helpen (en tegelijk ook aanvaarden dat niet iedereen begripvol reageert, juist omwille van het feit dat ze het niet kennen of niet zelf hebben doorgemaakt) Ik duim voor je en volg je mee online!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s