Een doorgehakte knoop

Deze blog begint een ander verhaal te worden dan ik dacht. Of hoopte.

Ik hoopte dat het een verhaal van veerkracht zou worden. Eén van een nieuwe weg vinden in een nieuwe situatie. Toen Dirk net weg gegaan was bij me/ons, stond er dan ook een enorme kracht in me op. Het was bevrijdend om alleen te zijn en verlost te zijn van de relationele en andere zorgen. Ik hervond het contact met mezelf, was dichter bij de kindjes dan ooit en dacht dat alles ten goede zou evolueren.

Gisteren las ik de reactie van Hanne op mijn voorlaatste post. En dat bleef in mijn hoofd spoken. Vandaag had ik een lang gesprek met mijn huisarts. En daarna zat ik op de bank. Ik had besloten om 15u30 te vertrekken om de kinderen op te halen. Het werd 15u45. 15u5O. 16u00. 16u15. 16u35. En ik zat daar nog steeds. Alsof ik verlamd was, alsof ik niet meer wist hoe ik daar aan moest beginnen, aan de kinderen ophalen.

Vriendin gebeld (die kinderen ophaalde), baas gemaild en later ook gesproken. De permanente gewrichts- en bottenpijnen die ik voel en waarvoor ik nu doorverwezen ben naar het ziekenhuis heb ik de druppel genoemd die de emmer deed overlopen. Blijkbaar lijken fysieke klachten toch altijd net iets legitiemer. Hij maakte de beslissing in mijn plaats, en dat was goed, want als er één ellendig symptoom mijn huidige staat typeert, is het besluiteloosheid. En ook een soort passiviteit die ik niet van mezelf ken. Vandaag maakte ik een lijstje met vijf dingen die ik wou doen, en ik heb er geen enkel doorstreept.

En nu. En nu?
Wat ga ik nu doen? Alleszins in behandeling voor die fysieke klachten, want het is alsof er voortdurend iets door mij heen sluipt dat metalen pinnen in mijn botten en gewrichten ploft (weet iemand of dit psychosomatisch kan zijn?).
En verder weet ik het niet. Dat is even niets voor mij, en het voelt heel raar en ongeordend. En ik voel me ook wel een beetje alsof ik me aanstel. Maar de beslissing is gemaakt: ik blijf even thuis. Dat kan een week zijn. Of een maand. Liefst geen jaar. Maar dat hoefde ik gelukkig niet te beslissen.

Eén overwinning geboekt vandaag. Ik heb Dirk gezegd dat ik het niet meende, toen ik hem zondag meermaals smeekte om terug te komen. Oef :). Er is geen enkele reden om weer aan onze destructieve verhouding te beginnen. Toch?

Advertenties

6 gedachtes over “Een doorgehakte knoop

  1. Wat je meemaakt is niet niks. Zeker genoeg reden om even gas terug te nemen! Je ouders kunnen vinden dat je sterk moet zijn maar zij hebben elkaar wél nog he! Ik denk dat sommigen niet goed beseffen hoe erg een relatiebreuk kan zijn. Iemand waarvan de partner overlijdt, daarvan verdraagt de samenleving wél dat hij of zij tijd nodig heeft… Ik hoop dat je goed slaapt vannacht. Mooiere tijden komen eraan, sowieso!!

  2. Neen, er is geen reden om opnieuw met Dirk iets te beginnen. Dat zou ik ja afraden. Dat zou je iemand anders, in een gelijkaardige situatie, ook afraden. Op termijn is het beter zonder Dirk.

    Toen ik las dat er een knoop is doorgehakt, ook al is het tijdelijk, dacht ik: een stap vooruit. Even tijd om met andere dingen bezig te zijn dan het werk. Mischien volgen er nog knopen, nu er eentje is doorgehakt. Misschien gaat dat traag, maar dan is het zo. Je hoeft niets te overhaasten. Het komt wel.

    Hopelijk zijn je fysieke klachten snel beter. Die zouden inderdaad psychosomatisch kunnen zijn. Maar dat maakt ze uiteraard niet minder reëel en erg.

    Ik wens je een rustige nacht toe en een zaterdag met veel lichtpuntjes.

  3. Dit vind ik een “wijs” besluit. Ik herken het verlammende gevoel. En zie me terug in de zetel zitten, uren staren en niet eens kunnen bedenken wat ik zou koken voor het avondeten.
    Ik had altijd ingestaan voor het gezin, maar kon op dat moment niet meer bedenken wat ik al die jaren ervoor automatisch deed. En weet je, dat mag. Het dak is op je hoofd neergekomen (zo voelde het voor mij toch) en je moet tijd krijgen om de scherven op te rapen en een nieuw stevig dak te kunnen bouwen waar je je terug veilig onder voelt. En dat komt, met vallen en opstaan. Met 1 stap vooruit en 2 achteruit in het begin. Maar plots ga je beseffen dat de stappen vooruit groter en talrijker worden dan de andere. Zorg goed voor jezelf!

  4. het klinkt misschien raar, maar ik ben blij deze blog te lezen en volgens mij bewijst het net je veerkracht: focus je de komende weken enkel op je zelf en je twee zoontjes, en je zal zien dat de puzzelstukjes steeds meer lijken te passen… ik hoop dat ook je lichaam snel laat voelen dat je een wijze knoop doorhakte, want ja, ook ik hoop voor jou dat je pijnen psychosomatisch zijn: niet omdat het dan minder erg is (integendeel!), maar wel omdat je dan nu al een belangrijke stap zette in de genezing ervan…
    veel liefs.

  5. Wat het andere verhaal betreft. Het is er allebei. Die sterke posts, waarin opluchting en kracht klinkt, die zijn niet opeens ongeldig . Ik herinner me de eerste keer dat ik (god wie hoe) op je blog terecht kwam. Ik heb tot een gat in de nacht zitten lezen. Wow, dacht ik. Het was bijna ontzagwekkend. Je kwam zo praktisch over. Zo sterk.

    De posts van de laatste weken zijn voor mij als lezer een andere kant, geen tegenstelling of een mislukking, wel integendeel.

    En o ja, maak je maar geen zorgen – met de verjaardag van het babyzoontje weet je ongetwijfeld beter dan wie dan ook hoe lang een jaar duurt en hoe ontzettend veel er kan veranderen. Het gaat echt, echt geen jaar duren.

    En tot slot: het is echt ontzettend goed dat je je lichaam serieus neemt – of het nu psychosomatisch of fysiek of allebei is, het is hoe dan ook niet niets.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s