Vlak

Alles is een beetje vlak vanbinnen. Fietsend in het bos, vanochtend, dacht ik dat de mechanismen van onze ziel, onze psyche, wat het ook is, toch wel schitterend afgestemd staan: krijg je een klap, voel je even niets. Dan ga je even in je nest zitten schuilen en wat rommelen, en krijg je de dingen weer wat op orde (ok, in die fase zit ik nog niet bepaald) en waarschijnlijk – als je het weer wat redt – wordt het gevoel gedoseerd los gelaten, zodat je er nog een tijdje mee zit, maar je het rustig aan kan verteren. Zoiets.

Ik lees de reacties hier, haal er veel dingen uit voor mezelf. Schrijf dingen op. Probeer ook praktische oplossingen te vinden. Voor vandaag, voor morgen, misschien zelfs voor volgende week. En de langere termijn ook ja, maar dat is nu even moeilijk.
Ik bedenk dat het een luxe zou zijn mijn werk gewoon rustig en relax te kunnen gaan doen, zodat mijn mentale capaciteit kan gaan naar kwaliteit van werk, niet naar me zorgen maken.
Verder probeer ik gewoon grip te krijgen. Op werk, op huishouden, op kinderen.

Ik denk even aan de efficiënte tot in de puntjes georganiseerde persoon die ik kan zijn, staar naar de lijstjes die ik maak en waarop ik het bos door de bomen niet meer kan zien en vooral niet zie waar te beginnen. Ik kan me niet echt goed voorstellen dat ik bergen kan verzetten, wat werk betreft, op de meeste dagen als ik gewoon wat beter in mijn vel zit. Maar ik ben vastbesloten weer in die modus te geraken.

Ik vertelde aan twee vriendinnen wat over de afgelopen dagen. Moest zelf bijna huilen van het lachen toen ik vertelde dat hij, o ja, we noemen hem Dirk, dat Dirk dus voor me kwam koken, en dat ik alleen maar naar het tafelkleed kon staren en dat ik dacht ‘kom terug, gewoon terugkomen, dan is het opgelost’ en dat hij met een dramatisch gebaar nog een zoen op mijn hoofd drukte voor het gaan. Hij is altijd goed geweest in redden. Eén van de vriendinnen zei: ‘Het is wel door hem dat je in deze situatie zit, hé’. Ja, dat was ik niet vergeten. Of misschien even wel. En wat absurd dat ik dan zit te smachten naar een terugkeer van iemand die niet deugt voor mij. Jeetje. En dat ik hem laat koken en me laat redden en zo’n dramatische kus op mijn voorhoofd laat drukken, terwijl ik ook wel zelf kan koken, mezelf kan redden en die kus strikt gezien niet nodig had.

… Op een manier is het soms dus wel heel grappig.

Toch?

Advertenties

2 gedachtes over “Vlak

  1. Ik denk inderdaad dat dat vlakke gevoel een functie heeft. Het is wat te veel en je gaat in verweer door je af te schermen en even ‘niets’ te voelen.

    Je schrijft: ‘Ik ben vastbesloten weer in die modus te geraken’. Ik begrijp wat je bedoelt: je wil het gevoel hebben dat er vooruitgang is, dat je veel gedaan krijgt. Het zou ook goed zijn dat je dat gevoel terug krijgt, omdat het een positief gevoel is. Aan de andere kant lees ik tussen de lijnen dat je misschien te vaak op dat gevoel een beroep hebt gedaan, en misschien wat voorbijgelopen bent aan andere dingen? Ik weet niet of het klopt, misschien denk je nu meteen ‘neen, zeker niet’ en je kent jezelf beter dan ik dat doe. Maar zou het niet kunnen dat je te veel eigenwarde hebt gehaald uit de bergen die je kon verzetten, en dat het gevaar nu dreigt dat die eigenwaarde ondermijnd wordt omdat je die bergen niet meer KAN verzetten? Je bent meer dan een vrouw die bergen werk kan verzetten. Je bent ook iemand die graag en goed reflecteert op dingen, die bewust leeft, die er wil zijn voor haar kinderen, die kan genieten van rust, van eenvoud. Of zo kom je toch over op mij. Ik denk dat het goed is dat je niet enkel denkt ‘binnenkort ga ik weer bergen werk verzetten’ maar eerder ‘ook als ik geen bergen werk kan verzetten, is er nog genoeg waar ik mezelf in kan zijn’. Ik weet niet of je daar iets mee bent?

    • Ja, daar ben ik iets mee. En vandaag heb ik toegegeven aan mezelf dat er voorlopig geen bergen verzet zullen worden. Wat ik wel ga doen, weet ik niet. Nu alleszins in bed lezen, met een warme kruik, hopen dat de gewrichtspijn wat luwt en dat de slaap komt…
      Dank voor fijne woorden. Misschien is gewoon ‘zijn’ soms genoeg, moet het niet altijd ‘doen’ zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s