Scherf, dolk, zwaard

En dan komt er een mailtje, van je ouders. De kern is dat ze je niet meer gaan helpen. Wat er omheen staat is geformuleerd om te kwetsen.
… Intussen heb je iets geleerd. Namelijk: maak het niet nog erger. Ga niet schoppen en slaan en roepen. Klap rustig de computer dicht, zet je kind op de fiets, ga tegen de wind in fietsen. Uren. Tot je moe bent en alles vlak voelt vanbinnen. Pak dan dat kleine handje achter je. Wrijf het warm. Ga naar huis.

Er zijn berichtjes en mailtjes van mensen die meedenken en meevoelen. Dat warmt. Maar zelf kan je even niet denken. Alles is vlak vanbinnen.

Je vraagt je af waarom dit gebeurt. Welke les het leven je probeert te leren. Wat je moet doen om het te doen ophouden. Wanneer het beter zal gaan. Of het nog erger kan worden. (Ja, vast wel. Als je ziek wordt. Of één van de kinderen.)

Hij komt. Voor het eerst in tijden is het contact minder destructief. Hij kookt. Je zit aan tafel, kijkt naar het tafelkleed. Eten is lastig. Voor hij weg gaat, geeft hij een zoen op je haar. Je haat die zoen, want het is zo afstandelijk. En tegelijk zaait het wat hoop. Als hij weg is, blijf je zitten. Starend naar het tafelkleed besef je dat je hem niet aangekeken hebt.

Je denkt terug aan de doktersafspraak. Twee dagen ziekteverlof. En: ‘soms moet je tot de bodem gaan voor je weer iets kan opbouwen’. Ja. Blijkbaar.

Je vlucht in een boek. Vonne van der Meer alweer. ‘Ik verbind u door’. Een verhaal over een lichte wrevel die doorgegeven wordt van mens tot mens. Een onredelijkheid, een krenking. Iedere krenking geeft aanleiding tot een nieuwe, met desastreuze gevolgen. Een tweede lijn door het verhaal is er één van liefdevolle gebaren, die ook doorgegeven worden en ook hun gevolgen dragen.
‘Waarom is het toch zo moeilijk om van de scherf in je hart geen dolk te maken?’, lees je. Ja, waarom? Je besluit dat je wil dat de ketting van pijn en verdriet ophoudt, dat je het niet wil doorgeven. Dus je probeert gewoon te verdragen, lief te zijn voor de kinderen, naar het tafelkleed te staren. Je probeert van de dolk in je hart geen zwaard te maken.

En dan zit je aan tafel. Alleen. En je kijkt naar het tafelkleed en je zegt luidop
laat
het
ophouden
laat
het
ophouden
laat
het
nu
even ophouden.
En je weet niet tegen wie. Dan zwijg je, sta je op en ga je doen wat moet.

En je denkt aan de weken met de ouders. Goed bedoelde, door hen verzonnen hulp. Hun plan, hun plek. En het hielp, natuurlijk hielp het. Maar het heelde de wonde niet die er is, want dat is een andere wonde die los staat van hun goede bedoelingen en hun hulp. En toen bleek dat het niet heelde, bleek er ook een geheime rekening te zijn die bijgehouden was, van alles wat ze voor je gedaan hadden. En die krijg je in je gezicht. Ze ontploft. Met verwijten erbij. Waardoor je besloot te gaan. En je realiseerde dat het een lief plan was, en een goede plek, maar niet jouw plan en jouw plek. Dat het je op een manier ook verder van je kinderen heeft verwijderd. En van jezelf.
En dan plots kan je hem een klein beetje begrijpen. Het is niet omdat je heel hard je best hebt gedaan, plannen hebt gemaakt en een thuis hebt proberen in stand houden, dat het zijn plannen waren, zijn oplossingen, zijn thuis. Misschien is hij wel helemaal verwijderd geraakt van zichzelf doordat jij zo hard je best hebt gedaan.
Dat realiseer je je. En dan vraag je je af of dat nu de les was die er te leren is. En of het dan nu mag ophouden.

Advertenties

12 gedachtes over “Scherf, dolk, zwaard

  1. Coetzee – Dagboek van een slecht jaar.

    Ik weet niet wat ik kan zeggen, want alles zou het futiel doen schijnen, wat het allesbehalve is.

    in elke ruzie en ik elke breuk is er altijd een gedeelde verantwoordelijkheid. Dat mag je niet vergeten. Het is normaal dat je vooral je eigen deel ziet. Het lijkt me menselijk te focussen op deel waar je controle over hebt of, positiever geformuleerd, waar je aan kan werken en in verbeteren.

    Dat je ouders het je zo kwalijk nemen dat je even niet sterk genoeg was, zegt minstens evenveel over hen dan over jou. Jullie delen ongetwijfeld een aantal waarden, en op een aantal andere zal jij je eigen weg aan het zoeken zijn. Dat mag je. Maar ik begrijp ook dat het wel erg hard aankomt op dit punt in je leven én je eigen weg te moeten zoeken én de boel praktisch draaiende te houden. Ik zou je een schare vrienden willen toewensen met wie je je verbonden voelt, bij wie je thuis kan zijn, die je, hoe kortstondig ook, energie kunnen geven om daarna weer een paar pasjes verder te kunnen stappen.

    Ik had en heb ze ook, die dagen dat ik geen kant op kan, dat elke verandering alleen maar verslechtering kan betekenen. Dat ik mezelf niet eens kon toestaan verdriet te voelen, want dan zou het nog erger worden, als ik mezelf er helemaal in liet wegzinken. Dat ik mezelf eindeloos afvroeg: waarom ik? Waar word ik voor gestraft? Dagen dat ik wist dat ik het nooit zou kunnen uitleggen aan iemand die het niet zelf meegemaakt heeft (de gekmakende afstand die het schepte met de mensen rond me heen). Dagen dat het was alsof het allemaal niet echt gebeurde, dat het gewoon maar een droom was, dat ik wel weer wakker zou worden en weer mezelf zou kunnen zijn.

    Het hielp toen ik mezelf als flexibel begon voor te stellen en te ervaren. Het hielp niet om het minder erg te maken, wel om opnieuw te beseffen welke waardes ik belangrijk vind, en van daaruit beslissingen te maken en prioriteiten te stellen. De eerste keren dat ik dat kon doen, waren ongekend luxueus – ik kon terug controle nemen over de dingen, hoe onvolledig ook. Ik werd weer minder geleefd. Op goede dagen voel ik me nu veel minder opgesloten in een rol dan een paar maanden geleden. ‘Flexibiliteit’ voor ogen houden gaf me ook moed, omdat het dynamiek inhoudt, in mijn persoon, maar ook in de manier waarop ik met mijn persoon de situatie weer kan veranderen.

    Ik moet er wel bij zeggen dat ik het financieel niet zo zwaar heb als jij. De zorg die constant doorsijpelt in je verhalen herinneren me er akelig levendig aan hoe zwaar dat was. Ik denk dat ik minstens even links was (en misschien wel ben) als ‘Dirk’, dus ja, ik weet dat dat niet samengaat met geld.
    (hoe lastig om dit toe te geven – dat ik in een positie zit dat ik in een aantal dingen investeer die absoluut gesproken niet nodig zijn – hoe gevoelig ligt geld altijd en overal, hoe wordt het erin gepompt ons vooral daarin zorgen te maken, meer dan onze eigen gezondheid, laat staan welzijn – tenzij het misschien status oplevert)

    • Dank voor wat je schrijft, Medemama. Vooral wat je zegt over je de vraag stellen waarvoor je gestraft wordt, het gevoel dat je wakker gaat worden uit een droom en de afstand ten opzichte van andere mensen… Als ik dat lees, weet ik dat jij weet wat het is.

      Ik vraag me godganse dagen af: waarom ik, waarom dit, waarom nu, hoeveel nog, wat heb ik gedaan? En wat kan ik doen om het te doen ophouden?
      Alsof ik genadeloos hard gestraft wordt voor iets. Of een hardleers kind ben dat een lesje moet leren. In nederigheid ofzo. En dat ik niet in staat ben die les te leren, en dat ik daarom maar blijft stuiteren op die bodem tot de verlichting zich eens aandient.

      Bij momenten heb ik ook nog steeds het gevoel dat er een reporter uit een keukenkast gaat stappen, en zegt dat het allemaal maar een grapje was om te kijken hoe ik zou reageren. Dat ik dan een feestje krijg met Dirk die taart serveert en me speels in een tik op de billen geeft, terwijl mijn ouders lachend taart eten aan tafel ofzo. Zoiets. Niet echt, grap, verborgen camera.

      En zo vaak ben ik ergens en lijkt het alsof ik in een glazen doos zit. Alsof ik er niet echt ben, alsof ik in een andere werkelijkheid leef en alsof ik wel weet hoe de mensen aan de andere kant van het glas leven (gewoon blij, alledaagse zorgen, …) maar zij niet weten hoe het aan mijn kant van het glas is.

      Flexibel. Ja, misschien moet ik niet zo wanhopig proberen structureel alles te bepalen en oplossingen te zoeken die werken, maar gewoon te aanvaarden dat alles elke dag anders kan. …
      Weer iets om naar te streven.

      • Waarom jij? Waarom nu? Waarom?

        Ik heb je het al zo vaak lezen schrijven. Maar die vragen lossen niks op. Integendeel. Ze dwingen je nog verder in de modder te gaan wentelen. Door die vragen keer op keer te stellen, blijft er telkens weer een beetje meer modder aan je plakken. Wordt het ploeteren weer iets zwaarder.

        Laat dat schuld-en-boete-schema los!

        Er is geen schuld. Want nee: JE HEBT DIT NIET VERDIEND. Je kinderen hebben dit niet verdiend. Je ouders hebben dit niet verdiend. Dirk heeft het niet verdiend. Niemand heeft het verdiend. Want iedereen in je entourage doet zijn best. Op hun manier, weliswaar. Maar ik geloof niet dat er ook maar iemand van alle betrokkenen intrinsieke slechte intenties heeft. Daarom verdienen jullie dan ook geen straf. Punt aan de lijn.
        Parkeer die vragen als zo snel als ze opkomen. Daar zijn technieken voor.
        (Dingen als: sta jezelf 2*/dag 10min piekertijd toe. Schrijf die zwarte vragen/gedachten/bezorgdheden op. Buiten die twee toegestane sessies ga je niet in op dat soort gedachten. Dwing jezelf om ze onmiddellijk op een papiertje te schrijven en dat papiertje in een doos te stoppen. En daarna: basta. Tot aan je volgende toegestane 10min. Ik weet dat het stom klinkt. Maar het helpt. Want: minder modder die aan je botten blijft kleven.)

        Je schreef heel wat posts geleden over je baas die riep dat je de dingen meer moet nemen zoals ze komen. Ik denk dat je baas een wijs man is. (Ook al heeft hij net zoals ik makkelijk spreken en weet hij begot niet hoe het echt voor je is nu.)
        Maar hij heeft een punt: je verzet je de hele tijd. Je vecht – keihard. Damage control, uit alle macht. Je kinderen, je werk, je centen, je ouders, je principes, je structuren. En je vecht maar, en je regelt maar.
        En ondertussen duw je de reusachtige strandbal vol verdriet en teleurstelling met alle macht onder water. Wat ook weer energie vreet.
        Ik denk dat je nog niet half weet hoe verdrietig je bent, hoeveel pijn je hebt. Wordt het niet stilaan tijd om die bal naar boven te laten floepen? Om je emoties toe te laten? Om te genezen van de afgelopen maanden? Om alleen nog met jezelf en je kinderen bezig te zijn?

        Plooi even op jezelf terug. Ga naar de essentie – jij, je kinderen. Neem de tijd om te helen – zoals een fysiek kapotte mens. Kom op krachten.
        Ik denk dat je een tijdje afstand moet nemen van je werk. Een maand, of twee. In alles wat ik lees, lijkt het me dat je werk de dingen alleen maar complexer maakt, praktisch, dan. Dat is een reuzebeslissing, maar ik denk dat een baas die gezegd heeft wat hij gezegd heeft (hierboven) je zal verstaan.

        Ik weet dat je zal zeggen dat het niet kan. Vanwege je financiën. Maar daarvoor zijn er oplossingen.
        Desnoods leen ik je 5000 euro.

        En dat is geen grap.

      • Hoi,

        ik bedoelde met flexibel eigenlijk niet echt ‘go with the flow’ – ik zou niet echt over mezelf durven te zeggen dat ik daar ver in sta. (ik weet vaak ook niet of dat wel wenselijk is) Ik bedoelde meer iets terugvinden van controle, van een soort reserve om op terug te veren, van terug voorzichtig geloven dat ik als mens in staat tot ontwikkeling ben. Hmm, vaag, ik vind geen betere woorden vrees ik.

      • @ Hanne en anderen.
        Heb net mijn baas gemaild, nadat ik twee uur zat na te denken hoe ik mijn kinderen zou gaan ophalen vanavond.
        Heb vriendin gebeld. Die is onderweg.
        Het lukt inderdaad niet meer, maar ik vind het erg moeilijk om te beslissen wat ik nu moet doen.

  2. Hier zijn zo weinig woorden voor. Behalve: ik begrijp het. Misschien niet je situatie, misschien niet het geheel, misschien niet tot in detail, misschien niet … Maar wel het kerngevoel. Medemama spreekt over de afstand die je verdriet schept ten opzichte van andere mensen. In principe is dat ook zo: wij, niemand kan ooit in jouw schoenen lopen. Maar weet dat er mensen rondlopen, vele mensen, die ook al eens één of meerdere zware crisissen hebben doorgemaakt en zich nog goed herinneren wat dat van een mens vraagt en die zich de wanhoop en wanorde nog goed kunnen herinneren. En dat je erdoor kunt komen, dat er echt licht aan het einde van de tunnel kan zijn, doorheen alle chaos heen, hoezeer je dit nu niet kunt geloven.
    Ik wens ze je dan ook toe, Zijdezin, die cruciale lichtpuntjes om je situatie te (ver)dragen, die lichtpuntjes in de vorm van vrienden, thee, bad, blogposts, … Neem elk lichtpuntje, hoe klein ook, en koester het. Zoek het op, pak het vast. Desnoods van lichtpuntje naar lichtpuntje leven totdat de puntjes groter en groter worden en ze je meer en meer zullen omvatten … Alle goeds gewenst!

    • Dankjewel. Ik neem je raad ter harte. Het beeld van een snoer maken van lichtpuntjes waar ik me aan vast houd en aan verder wandel, is trouwens wel een mooie beeld om mee te nemen. En het gekke is dat die lichtpuntjes er inderdaad altijd zijn, dat je ze gewoon moet weten te vinden…

  3. Hier kreeg ik echt koude rillingen van. Geen wrok koesteren (kost energie en maakt het uiteindelijk alleen erger) en elke dag opnieuw proberen er het beste van te maken. Niet te ver vooruit kijken, tijd brengt raad. Makkelijk gezegd allemaal, I know.
    Net als Medemama hoop ik dat je inderdaad mensen vindt die een beetje kunnen helpen met praktische dingen.
    Misschien dat een tijdje ziekenverlof niet zo slecht zou zijn om één en ander te kunnen bekijken, regelen, …? Je hecht duidelijk veel belang aan je werk, maar als dingen niet kunnen wachten, hoe belangrijk zijn ze dan echt? Is er op het werk iemand die je kunt vertrouwen en die kan helpen brainstormen naar oplossingen hoe je het werk tijdelijk op een lager pitje kunt zetten?

    • Geen wrok koesteren. Ik ben blij dat het me inderdaad lukt dat niet te doen, want ik ken het gevoel van wrok en weet hoeveel pijn het doet, maar ook hoe veel dieper het je in de situatie kan doen wentelen en verstrikt geraken als je handelt naar die wrok…
      Heb wat dingen gelezen over ‘bodhicitta’ etc, het opbouwen van een vorm van mededogen, in je pijn gaan staan zonder ego, verbonden met iedereen die pijn heeft. Op een gegeven moment werd ik er opstandig van, vond ik het te hoog gegrepen. Maar blijkbaar sijpelt er wel iets van die gedachten en dat ideaal door in me, en lukt het me om zonder wrok te zijn, en tegelijkertijd wel recht te doen aan die pijn.

  4. Ik kan geen oplossingen aanreiken, maar wel net als de anderen enkele suggesties doen. Wat is er bespreekbaar op je werk? Zou je het zo kunnen regelen dat je een poosje gas terug kan nemen, even wat ondersteunend werk doen en niet meer naar het buitenland gaan? Of is ziekteverlof voor een wat langere periode voor jou een optie, zodat je wat tijd hebt om alles op een rijtje te zetten en oplossingen te zoeken? Wat zie je momenteel als ideaal scenario met je ouders? Hoe zou je je relatie met hen in de toekomst het liefst zien en welke stappen kan je zetten om daar een aanzet toe te geven? Kunnen er praktische zaken geregeld worden met Dirk zodat hij toch ook af en toe op de kinderen let, of is dat een plaats die je hem liever niet wil geven in jullie levens?
    Ik kan geen oplossingen aanreiken, maar ik wens je wel alle moed toe om door te gaan, het hoofd niet te laten hangen en te blijven geloven dat het beter kan en zal. Veel succes, meid, ik hoop dat dit de bodem van de bodem voor je was!

    • Hee Hannelore. Op mijn werk zitten we al een tijdje in een onzekere situatie, reorganisatie. En met een contract dat afloopt in december en een vast contract dat daar al dan niet op volgt, wil ik daar liefst zo goed mogelijk blijven functioneren (ook al omdat ik daar energie uit haal).

      Wat mijn ouders betreft, wil ik het even laten rusten. Er zijn harde woorden gevallen waar ik niet zomaar overheen wil en kan stappen, maar ik wil ook niet boos zijn. Dus maar even ‘rust’. Ik zit wel een beetje in mijn maag met de eerste verjaardag van Babybroer, volgende week. Ik zou een feestje geven, maar het is zo raar de grootouders niet te vragen. Dus dan maar geen feestje? … Geen idee.

      En wat Dirk betreft. Hem laten helpen is inderdaad een optie. Maar tegelijkertijd haal ik hem dan in de rol van ‘redder’ binnen op de rode loper (tja, zo werkt dat in zijn hoofd nu eenmaal), terwijl ik dankzij hem in deze situatie zit. Dat wringt. En natuurlijk: kan ik hem vertrouwen, is hij standvastig, en aangezien hij nu geen plek heeft van zichzelf, moet het dan in mijn huis, maar dat heb ik net ‘heroverd’ als eigen ruimte. Aarghl.

      Dank voor je lieve wens en het meedenken!

      • Wat fijn dat sommige mensen zo’n nuchtere vragen weten te stellen.

        Je zou een klein feestje met vrienden kunnen doen, en het ‘familiefeest’ over een paar weken doen. Maar alleen als je er energie van krijgt, ik vind echt dat je sowieso geen sociale verplichtingen op verjaardagen moet doen. Misschien kan je afspreken met vrienden dat iedereen één gerecht meeneemt en zo jezelf veel werk besparen en gezelligheid cadeau doen aan jezelf en je kinderen?

        Toen ik in je vorige post las van Dirk die bij jullie thuis kwam eten, vond ik dat ook al vrij gastvrij, en ik weet niet of ik daar niet erg overstuur van geraakt zou zijn. In elk geval. Dat van die redder hé. Dat is best wel erg. Voor jou. Maar ook voor jullie kinderen – dat de zorg daarvoor opnemen dus blijkbaar gelinkt wordt met actief werk (wat het uiteraard is) en niet met: yes, ik ga tijd met mijn kinderen spenderen. Waarom beginnen ze niet gewoon een keer met ergens iets gaan drinken, naar een speeltuin gaan, dat soort dingen?
        Hoe staan je kinderen (en dan wrs vooral je kleutertje) hier eigenlijk tegenover? Hoe verliep dat laatste bezoekje voor hem? En kan hij een beetje plaatsen dat zijn mama en haar mama en papa nu even ruzie hebben? Kan je het opbrengen over zo’n soort dingen te praten of is dat te gevoelig?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s