Mist

En daar zit ik dan weer eens, een rondje te mailen. Omdat ik weer eens oplossingen moet vinden. Na de zoveelste nacht waarin ik ’s nacht om 1u wakker word en niet meer in slaap kom.
Alles lijkt weer eens onmogelijk. Werken, een oplossing vinden voor als ik weg moet. Beslissingen nemen. Straks maar weer eens naar de dokter, maar zelfs dat lijkt nu zo een onmogelijke puzzel, omdat de enige plek die vrij was op het moment is dat Babyzoon eet en naar zijn bedje gaat. Dus zoek ik babysit, vind ik niemand, de bus rijdt niet, dus we moeten met de fiets. Eten op voorhand geven of meenemen? … Allemaal zo’n onnozele dingen, maar ik kan nu even geen enkel besluit nemen en niets logisch aanpakken.
En wat doe ik bij de dokter? Vertellen hoe slecht het gaat? En wat als ik dan moet thuis blijven? Het zou een oplossing zijn. Maar wat vertel ik dan op het werk? En wat doe ik met afspraken die ik heb? Dingen die af moeten? …
Mijn achterstand in e-mails en voorbereidingen en alles groeit ook zo, omdat ik bij veel simpele dingen niet weet hoe ik er aan moet beginnen of gewoon geen moed heb, of een besluit moet nemen (ga ik bijvoorbeeld in op een uitnodiging of niet) en daar niet toe in staat lijk.

Ik heb even geen flauw idee meer.
En wat doe ik met mijn ouders? Ze reageren niet meer. Ik ken mijn moeder en weet dat ze aanvankelijk geneigd is tot een rondje ruzie maken, de dingen nog even wat erger maken. Maar ik kan daar niet aan meedoen. Ik ga geen ruzie maken.

En wanneer buigt deze negatieve spiraal een keer om? Het lijkt alsof ik een vraagstuk moet oplossen en de opdracht elke keer moeilijker wordt gemaakt, terwijl ik al moe ben en al niet meer zo goed kan nadenken. Elke keer denk ik terug aan de vorige opdracht die ik al onmogelijk vond, en zie ik dan dat het toen nog best meeviel.

Advertenties

5 gedachtes over “Mist

  1. Hoi Prinses, ik voel met je mee … Vertel maar gewoon aan de huisarts wat er speelt en hoe je je voelt, en laat hem/haar maar even de beslissingen nemen wat het onderbreken van je werk betreftetc. Laat je daar maar meevoeren op de stroom; je hebt je energie voor andere dingen nodig. Wat je ouders betreft: goed dat je weet hoe ze zijn en bestaan. Laat het ook maar even zo; dat komt wel in orde … Zij moeten net als jij met deze moeilijke situatie om leren gaan. Ze worstelen vermoedelijk ook met gevoelens van kwaadheid, verdriet en onmacht. Zo goed als het gaat vandaag: Let it be …

  2. En wat als je een au-pair zocht? Het kost vrij veel (zo’n 500 euro per maand). Maar er zijn ook voordelen: je zou opvang hebben, je zou meer tijd voor jezelf hebben, ze (of hij) zou een stuk van het huishouden kunnen doen (koken bvb), en als je aan een auto kan raken (las ik in een van je posts nu niet dat je die had, een oude?) zou ze ook dingen kunnen doen als de kinderen wegbrengen.

    Ik weet wel dat het veel geld is. Maar als je de balans maakt voor jezelf: zou je financieel in een andere job erop achteruit gaan of stabiel blijven? Want stel dat het een verschil zou maken, behalve de stress iets te vinden, dan kan je misschien toch eens in die richting denken…?

    Het gaat ombuigen. Echt. Ik heb je oude blogs gelezen, en je bent echt sterk.

    • Ik heb eerder 500 euro te kort in de maand dan 500 euro over jammer genoeg. Ik zit voortdurend te puzzelen en te besparen en dan haal ik het einde van de maand nog niet.

  3. Het is moeilijk om raad te geven, want ik ken je financiële situatie niet. Dingen waaraan ik nu denk, zonder enig aanknopingspunt dus: verhuizen (minder afbetalen?), met de bank praten over een andere afbetalingsplan, ervoor kiezen tijdelijk thuis te zitten (+ geen crèche of onthaalmoeder betalen), een bedrag lenen bij je ouders of andere mensen … Ik denk dat je nu vooral een oplossing moet zoeken die goed is, zodat jullie allemaal wat op adem kunnen komen. Misschien is die oplossing niet goedkoop, maar als dat betekent dat je een paar jaar extra schulden moet afbetalen, is het dat misschien wel waard? Ik kan het zelf niet goed inschatten.

  4. Lieve prinses,
    ik hoop echt dat de dokter je een tijdje ziekenverlof heeft voorgeschreven. Even bezinnen zal goed voor je zijn. Het is ook allemaal zo oneerlijk,
    Dat je zo hard hebt gewerkt en zo veel hebt gegeven en veel te weinig terug hebt gekregen. Ik weet niet welke job je doet maar heb je ooit al eens overwogen om beroepsmatig te gaan schrijven? Ik vind dat je echt een talent hebt om dingen te verwoorden. Je zou echt een hele goede columniste zijn. En wie weet, ik hoop het zo, breken dan de zeven vette jaren aan. Succes en blijf schrijven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s