Mist

En daar zit ik dan weer eens, een rondje te mailen. Omdat ik weer eens oplossingen moet vinden. Na de zoveelste nacht waarin ik ’s nacht om 1u wakker word en niet meer in slaap kom.
Alles lijkt weer eens onmogelijk. Werken, een oplossing vinden voor als ik weg moet. Beslissingen nemen. Straks maar weer eens naar de dokter, maar zelfs dat lijkt nu zo een onmogelijke puzzel, omdat de enige plek die vrij was op het moment is dat Babyzoon eet en naar zijn bedje gaat. Dus zoek ik babysit, vind ik niemand, de bus rijdt niet, dus we moeten met de fiets. Eten op voorhand geven of meenemen? … Allemaal zo’n onnozele dingen, maar ik kan nu even geen enkel besluit nemen en niets logisch aanpakken.
En wat doe ik bij de dokter? Vertellen hoe slecht het gaat? En wat als ik dan moet thuis blijven? Het zou een oplossing zijn. Maar wat vertel ik dan op het werk? En wat doe ik met afspraken die ik heb? Dingen die af moeten? …
Mijn achterstand in e-mails en voorbereidingen en alles groeit ook zo, omdat ik bij veel simpele dingen niet weet hoe ik er aan moet beginnen of gewoon geen moed heb, of een besluit moet nemen (ga ik bijvoorbeeld in op een uitnodiging of niet) en daar niet toe in staat lijk.

Ik heb even geen flauw idee meer.
En wat doe ik met mijn ouders? Ze reageren niet meer. Ik ken mijn moeder en weet dat ze aanvankelijk geneigd is tot een rondje ruzie maken, de dingen nog even wat erger maken. Maar ik kan daar niet aan meedoen. Ik ga geen ruzie maken.

En wanneer buigt deze negatieve spiraal een keer om? Het lijkt alsof ik een vraagstuk moet oplossen en de opdracht elke keer moeilijker wordt gemaakt, terwijl ik al moe ben en al niet meer zo goed kan nadenken. Elke keer denk ik terug aan de vorige opdracht die ik al onmogelijk vond, en zie ik dan dat het toen nog best meeviel.