Nog een wat-nu-moment

Soms moet het blijkbaar nog net een beetje erger worden.

Vanochtend kreeg ik te horen dat een vriendin was bevallen. Even kon ik er tegen vechten. Ik gun ieder zijn geluk en hoop het beste voor hun en hun kindje. Maar toen ben ik in huilen uitgebarsten. Omdat ik vorig jaar in dezelfde periode Babybroer heb gekregen en alles er anders uit zag. Omdat ik ook graag een gezin wil en nog een kindje. Of nog kindjes. Omdat ik wil dat hij terug komt. …

Blijkbaar werkt mijn verdriet als een rode lap bij een stier (is dat een uitdrukking?) bij mijn ouders. Mijn vader begon onmiddellijk woest te roepen dat ik ondankbaar ben, en ik riep dat ik niet ondankbaar ben, alleen maar verdrietig. Maar toen ontspoorde de situatie en werden er lelijke dingen gezegd. Nou ja, ga ik ze herhalen? Mijn moeder verweet me in een slachtofferrol te zitten. Wat ik eigenlijk echt verbijsterend vind, omdat ik net het gevoel heb zo hard mijn best te doen. Mijn vader riep me dingen toe dat ik mijn kinderen in het ongeluk stort als ik ‘zo doorga’. Ik weet eigenlijk niet juist wat hij ermee bedoelde.
Maar toen besloot ik dat we beter naar huis gingen. En we gingen.

Het was een lange reis, ik voel me net een uitgewrongen dweil na een hele dag huilen. Er is niets om te eten in huis, maar ik kan wel in een warm bad dadelijk.

Alles lijkt nu net nog meer op los zand te staan dan voorheen. Mijn ouders hielpen me als ik naar het buitenland moest voor mijn werk, maar ik denk eerlijkgezegd dat ik te veel van hen gevraagd heb. Dat het allemaal wat te onmogelijk is, dus dat ik andere oplossingen moet zoeken voor de opvang van mijn kinderen, en best ook zo snel mogelijk een andere baan.

Maar ik ben zo moe. En ik heb verdriet. En ik wou dit helemaal niet. Ik besef dat ik het inderdaad maar niet kan aanvaarden, en dat ik gewoon wil dat hij terug komt. En eerlijk, ik probeer, ik doe mijn best, ik lees boeken over rouw en ik doe mindfullnessoefeningen en ik denk na en reflecteer en huil ’s nachts zo stil mogelijk en ik probeer de boel draaiende te houden.

En ik heb hem gevraagd terug te komen. Ons nog een kans te geven. Er over na te denken. Maar het antwoord was alvast drie keer nee.

Zo. Weer eens een wat-nu-moment. Eerst maar eens een warm bad.

Advertenties

12 gedachtes over “Nog een wat-nu-moment

  1. Ach, meid toch!
    Ik ken je niet, maar ik zou je toch eens wreed goed willen vastpakken…

    En dan zou ik je vragen: wil je écht dat hij terug komt? Denk je dat je écht nog gelukkig met hem zou kunnen worden? Zou je de afgelopen maanden achter je kunnen laten en met een gerust hart vooruit kunnen kijken? Samen met de kinderen?

    Ik word soms zo kwaad van wat mensen elkaar aandoen, van hoe je ex jou en daarmee ook jullie kinderen behandelt (het is mij niet helemaal duidelijk uit je blogs, maar hebben je kinderen nog contact? Kijkt hij nog naar hen om?).

    En ouders zijn en blijven altijd ouders, hoe oud wij – hun kinderen – ook worden. Er blijft altijd die bezorgdheid, dat gevoel van verantwoordelijkheid, dat waken over. Het knalt hier ook soms met mijn ouders (vooral met mijn moeder), maar… Ik vraag mij dan soms af hoe ik zou handelen als Zoon dergelijke kwesties gaat voorschotelen en eerlijk: ik denk vaak dat ik min of meer gelijkaardig zou reageren als mijn ouders.

    Waarmee ik niet wil zeggen dat je ouders gelijk hebben in hun reacties en hun bewoordingen. Ze willen waarschijnlijk gewoon hun dochter gelukkig zien.

    Hou moed…

    • Dank voor wat je schrijft.

      Zou ik echt willen dat hij terug komt? Op dit moment? Ja. Het leven met hem was onmogelijk, het leven zonder hem is nog veel onmogelijker. Ik snap ook maar niet waarom hij weg gegaan is. Hij legt het elke keer anders uit, en ik wil het waarschijnlijk zelfs niet snappen.
      Maar ik weet ook dat het geen goed idee is. Dat weet ik. Dat we weer in hetzelfde straatje belanden en dat het na een maand, een half jaar, een jaar, weer mis gaat.
      Maar alleen zijn is niet zo fijn. Nu. En graagzien is hardnekkig. En hij is de papa …

      Zijn rol als papa. Hij richt zijn leven niet zo in dat hij verantwoordelijkheid kan nemen, en is zeer onregelmatig in zijn wensen/contacten. Dus het is inderdaad zoeken. Soms 3,5 week geen contact, dan weer de vraag om foto’s en nieuws. Moeizaam.

      En ik kan begrip opbrengen voor mijn ouders, heb hen ook gemaild dat mijn verdriet niet hetzelfde is als ondankbaarheid. Maar het lijkt even zo’n kluwen dat niet ontward kan worden nu.

      Dank voor je lieve reactie.

  2. Ik begrijp dat dit echt zwaar is. Misschien helpt het om te beseffen dat je ouders ook kwaad zijn, net als jij, op de situatie. Ze zoeken allicht ook een uitlaapklep. Dan zeggen ze dingen die ze niet zouden zeggen op rustigere momenten, of op een andere manier.

    Dat je in een slachtofferrol zit, lijkt me vrij normaal, want je BENT een slachtoffer. Dat mag je niet vergeten. Dat wil niet zeggen dat je altijd een slachtoffer zal zijn. En misschien ben je minder dankbaar dan je ouders zouden willen, maar is ook dat niet menselijk? Je bent moe, zoekt oplossingen, een manier om ermee om te gaan … dat vreet energie.

    Ik denk dat je moet aanvaarden dat je fouten maakt, dat dat gezien de situatie heel normaal is. Je moet ook inzien dat je heel veel dingen goed doet. Misschien helpt het om die laatste dingen op te schrijven, elke avond voor je gaat slapen? Dingen die je ondanks je verdriet goed deed, waar je trots op bent?

    Hopelijk deed het warme bad deugd en is er morgen een betere dag.

    • Dank voor je empathie, Veerle. En voor de nuances die de afstand met zich meebrengen.

      Ik heb geprobeerd hen te mailen, het uit te leggen, te zeggen dat verdriet niet hetzelfde is als ondankbaarheid en dat ik heus wel zie wat zij doen.
      Maar tegelijk denk ik dat het te veel is voor hen. Het is hun idee om te helpen en zij doen allerlei voorstellen voor weken samen etc. Maar misschien mag ik die niet zomaar aannemen, moet ik me realiseren dat het te veel is. Voor iedereen.

      En dat dit dan gebeurt…

      En over slachtoffer zijn. Ik heb zelf zo’n hekel aan slachtoffergedrag, dus komt zo’n opmerking hard aan. Ik vind dat ik best nog hard probeer ondanks alles om er iets van te maken. Maar verdriet en boos gaan niet zomaar weg, al zou ik ze vandaag nog willen inruilen voor wat-dan-ook.

      En verder is het zo’n dag van terugplooien op mezelf. Tot rust proberen komen en afstand nemen. Nieuwe oplossingen verzinnen…

  3. O toch.
    ‘Ik begrijp dat dit echt zwaar is’ – dat drukt precies uit wat ik zelf voel als ik deze post lees. Ik begrijp dat je het anders gedacht had, vorig jaar rond deze tijd en al de afgelopen maanden. Ik begrijp ook maar al te goed dat het moeilijk is het geluk van anderen niet aan te grijpen als kans om over jezelf na te denken. Dat je bang ben, en onzeker over de toekomst, en veel verdriet voelt, en niet weet hoe je de dingen praktisch aan moet en kan pakken.

    Weet je nog, die andere post? Waarin je schreef dat je jezelf recht in de ogen kan kijken, geen verborgen agenda hebt en deed en doet wat je op dat moment het beste leek en lijkt? Bewonder dat. In jezelf. Zoek die rust en die basis zo vaak mogelijk op. Besef: vele mensen zullen dat nooit bereiken, dat ze keuzes durven te maken en daar ook achter durven te blijven staan.

    Uit je verhalen maak ik op dat de situatie waarin je nu zit, er een is die zo zwaar is net omdat het niét jouw keuze was. En toch mag je jezelf ook hierin recht in de ogen kijken.
    Je kon zeggen vandaag dat je verdriet voelde. Je verborg ook hier geen emoties. Het leidde tot een conflict dat er onbewust misschien wel al zat aan te komen – je hoeft jezelf niet te verwijten dat je dit concrete zei.
    Je kon op tijd weggaan voor de emoties nog hoger opliepen.
    Je kon reflecteren in een blogpost.

    Ik vind dat je verdrietig mag zijn. Die ene persoon die over een jaar rouw schreef, en dat dat vandaag nog maar zelden ruimte krijgt – die heeft misschien wel gelijk. Je leven mag een hele tijd op stand-by staan, noem het een jaar, noem het een periode die zichzelf zal invullen, noem het een uitzichtloze put, noem het ‘als je zo verdergaat’ – – wat er is, is er, en ik weet niet of een mens zich tegen alles kan verzetten.

    En die periode, van rouw, van onzekerheid, van chaos, van dagen-zonder-ritme, maar dan zonder een zomerse bries, dat die ook dingen mogen brengen:

    Dat je lijf rustig mag worden.
    Dat je van daaruit mag voelen wat je nodig hebt, nu, in deze situatie.
    Dat je mag leren dat het oké is, dat je ouders en jij anders over de dingen denken. Dat er altijd andere meningen zullen zijn. Dat alleen jij er bij was. Dat alleen jij weet waar je mee zit en waar je tegen strijdt.
    Dat je mag vertrouwen op jezelf, en op jezelf als moeder, en op jezelf als dochter.
    Dat je verdriet draaglijk wordt, zodat het er mag en kan zijn.

    Dat je durft te geloven dat jouw tijd nog zal komen.
    Met wie ook, hoe ook, wanneer ook.

  4. Ik was ook nog aan concrete dingen aan het denken.

    Het lijkt alsof je veel aan je job hebt, dat graag doet, fijne collega’s hebt, er zelfwaarde aan ontleent, dat je er iets kwijt in kan. Als dat allemaal zo is, zou het echt heel jammer zijn als je alleen om praktische redenen echt overweegt weg te gaan. Nu ja, ongetwijfeld besef je dat ook zelf maar al te goed, ik wil het dilemma zeker niet aanwakkeren.
    Wat ik zo dacht: hoe vaak ga je eigenlijk weg? En hoe lang en ver? En: altijd naar dezelfde plek of wisselt het? Ik zou zotte dingen willen suggereren: kunnen Baby en Kleuter misschien op een of andere manier mee? (ik denk: stel dat het een land is waar kinderopvang goedkoper is dan hier…?) Zou er geld en ruimte zijn een betere regeling hier uit te werken? Ik zou graag met je meedenken, maar ik begrijp ook dat je liever vaag blijft over je job.

    Ik wilde ook nog reageren op je laatste zin, dat je ‘maar niet kan aanvaarden dat hij weg is’. Ik denk echt dat dat normaal is, dat weinig anderen er sneller mee weg zijn. Het is geen rationele beslissing. Daarnaast vermoed ik ook dat je in je huidige situatie eigenlijk gewoon geen tijd hebt om hier echt verdriet over te doorvoelen. De zorg voor twee kinderen, je job, de relatie met je ouders, met vriendinnen – je gaat door en door en door – ik kan me heel goed voorstellen dat je eigenlijk gewoon geen tijd hebt de balans op te maken van de relatie tussen jou en hem, wat er gebeurd is, hoe het voor jou voelde, toen, nu, wat er toen goed en fout zat, wie je geworden bent in de relatie, of dat overeenstemde met wat je toekomstplannen waren voor jezelf voor jullie elkaar leerden kennen… wat en hoe de relatie was vanuit jouw standpunt. Daarvoor moet je tijd en ruimte kunnen en mogen nemen, om abstractie te kunnen maken van je huidige verdriet.

    • Dank voor je lieve empathische reactie, Medemama. Dank ook voor je mooie wensen. Het doet me zo veel deugd.
      En het brengt ook rust het te lezen. Er zat inderdaad al wel een onderhuids conflict, ik voelde dat ik het moeilijk vond steeds maar hulp te aanvaarden, ook dat mijn ouders de kinderen steeds meer uit mijn handen namen, letterlijk en figuurlijk, maar ook dat zij een soort stress hadden door de hulp die ze bieden. Misschien is het beter zo, en kan ik een meer duurzame oplossing vinden. Maar dat zoeken is soms zo… Tja.

      Hen meenemen heb ik al een keer bedacht. Maar met het openbaar vervoer is dat niet zo vanzelfsprekend (lange reizen) en kinderopvang was 10x duurder daar dan hier voor één dag. TIEN MAAL! Heb even een thuisblijfmama gezocht aan wie ik hen daar zou kunnen toevertrouwen tegen betaling, maar ook geen succes gehad.

      Ik ga gemiddeld één keer per week twee à drie dagen weg. Heb o.a. nachtopvanginitiatieven gezocht, maar die bleken dan een slecht rapport van K&G gekregen te hebben etc. Plus dat ik het schrijnend vond om mijn kindjes bij een ‘vreemde’ te laten ’s nachts. Een andere baan lijkt de beste optie, alleen moet ik die nog vinden en moet ik de tijd tot dan overbruggen.

  5. Een welgemeende dikke knuffel. Hopelijk heeft het warme bad je wat troost kunnen bieden. Zulke kleine dingen heb je nodig om die zware dagen draaglijker te maken. Weet dat de dagen niet zo zwaar blijven, ze worden lichter. Ik heb ze beleefd die dagen waarop lijkt alsof er onder de bodem nog een verdieping is waarvan je het bestaan niet wist, de dagen dat elke vezel in je lichaam pijn doet en je toch moet opstaan omdat een kind op je rekent, de job wacht,….
    Het begint met een uur waarin je je iets menselijker voelt, daarna een halve dag, misschien eens een volledige dag en plots zijn er dagen voorbij waarvan je denkt hé dat ging niet zo moeilijk, er waren zelfs leuke momenten bij. Dit geeft moed op dagen waarin alles een gevecht lijkt. Ze komen eraan, ze zijn er zelfs al geweest als ik je blog lees. Het aanvaarden kan je niet forceren, het komt wanneer het komt. Je ouders voelen zich machteloos want niemand wil zijn kind ongelukkig zien. Hopelijk vinden jullie de weg naar elkaar snel terug. Sterkte!

    • Dankjewel voor wat je schrijft. Ik lees tussen de regels dat je weet wat het is. Ik vind het alleen vaak zo oneerlijk dat ik soms het gevoel heb dat het beter gaat, en dat er dan altijd weer een terugval is of dat er een nieuw probleem opduikt. En dat er zo weinig ruimte lijkt te zijn voor verdriet. Bv mijn zus komt wel eens langs, maar vraagt dan nooit hoe het gaat. We bespreken het gewoon niet. Zo vreemd eigenlijk, want ik weet dat ze langskomt omwille van mijn alleen zijn met de kindjes, en ik apprecieer dat keihard. En toch is het allemaal zo moeilijk benoembaar.

      Mensen in rouw zijn moeilijk te verdragen soms denk ik. Ik heb het zelf wel gehad, in het verleden. Mijn best gedaan om er voor iemand te zijn en dan het gevoel hebben dat hij of zij het niet genoeg apprecieerde of zag. Maar het is blijkbaar gewoon een heel weerbarstig proces wat enorm inhakt op je persoon, en met alle goede bedoelingen van de wereld kunnen bijvoorbeeld mijn ouders niet goed maken wat ‘hij’ stuk heeft gemaakt. Wat complex allemaal…

      Hoe gaat het intussen met jou, 1Oa? Worden die erge dagen minder? Verdwijnen ze?

      • Ik ben inderdaad ook “verlaten” geweest, al zijn geen 2 situaties dezelfde, het gevoel lijkt me toch universeel. Het aanvaardingsproces komt niet ineens maar in stukjes. Ikzelf wou ook heel graag dat hij terugkwam ondanks alles. Tot het moment eindelijk was aangebroken en hij het “licht” had gezien was het voor mij niet meer mogelijk. Raar want had hij het een week eerder gevraagd had ik de deur terug opengezet. Niet dat er in die week iets wezenlijk was veranderd toch kon het niet meer.
        De dagen worden zeker beter daar mag je op vertrouwen. Gun jezelf de tijd om te helen. En je mag het best oneerlijk vinden want dat is het ook.

  6. Er is hier al heel wat geschreven wat je hopelijk een beetje vooruit helpt, maar ik wil daar nog iets aan toevoegen. Ik heb namelijk het gevoel dat je nu heel radicaal op zoek wil gaan naar een oplossing voor je kindjes als je weg bent voor je werk, zodat je je ouders niet meer ‘tot last’ hoeft te zijn. Ik denk echter dat het helemaal niet zo radicaal hoeft te zijn en dat je je ouders ook zou kwetsen als je plots niet meer op hen zou willen rekenen. Het kan kloppen dat het zwaar is voor hen, en dat ze je soms dingen kwalijk nemen of je niet altijd begrijpen, maar volgens mij willen ze je wel blijven helpen en is het voor hen en de kindjes leuk om tijd samen door te brengen. Ik begrijp dat je niet compleet afhankelijk wil zijn van hen en dat je dus op zoek wil gaan naar alternatieven. Maar dat hoeft niet direct en niet voor de volle 100 procent. Kleine oplossingen kunnen ook helpen, zowel voor hen als voor jou. Probeer het gesprek nog eens te voeren met hen en te weten te komen wat zij eigenlijk willen in deze situatie. Volgens mij zal je vaststellen dat het allemaal wel meevalt en dat ze je willen blijven steunen. Misschien kan dat al een opluchting zijn en kan je vervolgens nadenken over geleidelijke aanpassingen waar iedereen zich op terrmijn goed bij kan voelen? Veel succes in je zoektocht, ik hoop dat je oplossingen zal vinden.

  7. ouders… je verwacht dat ze er zijn voor JOU, je er niet dieper induwen. Want jij zou dat nooit bij je eigen kinderen doen. Als je je kindjes op een zwak moment ziet en dan allerlei kwetsende dingen er bovenop gooien: out of the question, dat zou je nu es nooit never ever doen. Niet naar je kinderen, naar je partner misschien, als je je erg gekwetst voelt. Ergens in het opgroeien zijn je ouders gestopt met jou als hùn kleintje te zien. Toen je kinderen geboren waren waarschijnlijk. Al die ouderlijke energie en lief zijn gaat naar hèn toe. Bezorgdheid, lieve woordjes, knuffels. En de messcherpe opmerkingen komen jouw kant op als zij het even niet meer weten, als zij in crisis gaan. Ook dat is oneerlijk. Ook dat voelt aan als verlies, eerst je man verliezen en dan je ouders er bovenop? Niet nu, niet op het laagste moment van je leven.
    Been there.
    Ik aanvaard nog wel de hulp van mijn ouders, ook al nemen ze even mijn kinderen over. Proberen ze mijn leven over te nemen met hun raadgeving slash kritiek slash bevelen. Het is even niet zoals ik het wil, maar ik denk dat mijn kinderen er geen permanente schade aan overhouden, een beetje verwennerij, een beetje teveel ijsjes… die kindjes zijn gelukkig. Ik soms niet, als ze weer iets zeggen wat me kwetst, als ik even terug op de schoot van mijn ouders wil kruipen maar er geen plaats meer op vind. Ik zoek even mezelf terug, en laat me helpen… ook al is dat niet de beste oplossing.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s