Ouders & kinderen

We zijn al een tijdje samen met mijn ouders, de kinderen en ik. De opvang is namelijk toe, en ik moest eigenlijk eens een tijdje goed kunnen doorwerken aan een groot project.

Babyzoon is wakker. Ik strompel de kamer uit, ga een flesje maken. Als een volmaakte spion sluipt mijn vader de kamer in, en als ik terug kom is Babyzoon gekidnapt, ligt ie te draaien tussen oma en opa (bijna één, dat ligt niet stil) en mag ik het flesje aanleveren en terug naar bed vertrekken.

Oma en ik gaan naar IKEA. Ik laat Babyzoon in alle bedden spelen, hij heeft de grootste lol. Ik speel poppenkast met de knuffels, en hij krijgt een stukje van een kaneelbroodje terwijl we koffie drinken. Als we na uren thuis komen, staat opa op de oprit op uitkijk. Zo gauw de auto stil staat, rent hij naar Babyzoon om hem te pakken.

Ochtend. Kleuterzoon en Babyzoon hangen vol hagelslag, net als de grond. Verrukte gezichtjes, dat wel. Op het werk krijg ik mailtjes met foto’s, van hoe Kleuterzoon een lego-auto gemaakt heeft met een plannetje, samen met oma. Hij krijgt elke dag iets dat ze samen maken.

Avond. Ik kom terug van het werk, ben tamelijk kapot. Op kinderbedtijd besluiten mijn ouders nog ijs te gaan eten. Ik sputter tegen: ze eten elke dag ijs, Babyzoon mag dat helemaal niet en thuis komt er geen koemelkproduct binnen (op koffiemelk na, diegene die daar een veganistisch alternatief voor kent?). En het is bedtijd. Even later bevinden we ons toch weer in een speeltuin met drie springkastelen en een trampoline, waar ik schommel met het kleintje en op de trampoline spring met de grote. En kleuterzoon krijgt een softijsje met godbetert blauwe spikkels: smurfenijs! (Thuis eten we bio, vegetarisch en ik heb een voorkeur voor macrobiotiek, dus smurfenijs is vergif in mijn ogen.) En Babyzoon krijgt uit de ijscoupe van opa grote scheppen slagroom aangereikt.

Ik kom thuis. Kleuterzoon komt aangelopen en verklikt dat opa hem ‘kleine’ en Babyzoon ‘dikke’ heeft genoemd. Dikke tranen.

Opa en oma komen thuis. Opa zegt: ‘Bedankt om voor de kinderen te zorgen.’ Ik frons. Euh, ze zijn wel van mij. Toch?

Woensdag is de lol voorbij. Dat zijn we weer thuis, is bedtijd gewoon bedtijd en na een tijdje vergeten we allemaal dat er hagelslag en blauwe ijsjes bestaan. Dan moet ik het weer alleen doen. ’s Ochtends, en ’s avonds, en overdag met oma en opa als stand-by natuurlijk. Ik kijk met de mannekes terug op weken waarin ze gekregen hebben wat ik ze niet altijd kan geven. Ze zijn opgevoed en vertroeteld. Ze hebben nieuwe dingen geleerd en ze zijn verdikt ;). En ik ben een wat relaxere moeder geweest omdat ik niet tegelijk moeder, kok, politievrouw, schoonmaakster en werkende moest zijn. Mooi. Blij. Dankbaar. En je raadt het nooit… Uitgeslapen!