Impressies van het weekend

Het weekend was pittig met Kleuterzoon. Vermoeidheid en honger kunnen twee triggers zijn tot enorme boosheid met bijhorend drama. Jullie mogen het weten: hij is mijn vriend niet meer, hij is niemands’ vriend meer. (Vanochtend kreeg ik gelukkig weer een kus met hagelslag. Lekker. En onderweg naar het werk ontdekte ik een afzichtelijke onbestemde vlek op mijn kraagje, het gevolg van afscheid nemen van Babyzoon, I presume.)

Mijn post van vrijdag schrijven deed me deugd. Schrijven ordent het hoofd. De reacties duwden mijn denken en voelen een beetje verder en gaven me ook het gevoel begrepen en niet alleen te zijn. Maar vooral: het was even staakt-het-vuren met mezelf. Gewoon maar even aanvaarden dat het niet goed gaat, helpt blijkbaar soms al.

Impressies van het weekend.

Kleuterzoon die me vraagt waarvoor we eigenlijk een papa nodig hebben. Mond vol tanden. Ik flap er uit: nergens voor, alleen als je nog een baby wil (in mijn hoofd gaat onmiddellijk de sirene: FOUT antwoord, FOUT antwoord, FOUT antwoord!). En dan vraagt hij natuurlijk weer hoe papa’s babies in buiken van moeders doen. Verdorie, ook dat nog.

Met opa en oma naar speeltuin met dieren, Babyzoon lacht hardop, met zo een subliem babygrinnikje, als hij de ezels kan aanraken. Dat vindt hij echt geniaal, en dat is leuk om te zien. Kleuterzoon overtreft zich met een reuzeglijbaan (waar ik slappe benen van krijg) terwijl ik met Babyzoon op de schommel zit, en ik kijk met verbazing toe hoe mijn ouders achter mijn twee kinderen aan rennen om hen alles te laten proberen. Hm, zaten die vroeger niet altijd op een bankje als wij in de speeltuin waren als kind?

Kleuterzoon en ik gaan mee op een traktorhuifkarrentochtje. Zijn knokeltjes zijn wit van het heel goed vasthouden (de weg is nogal hobbelig) en zijn lipjes zijn op elkaar geperst. Hij vindt het spannend, bedenk ik, en moet dan in mezelf lachen. Hij kan zo teer zijn, ondanks zijn vier jaartjes en stoere taal.

Oma en ik gaan nog even de supermarkt in. Opa en kinderen wachten in de auto. Bij terugkeer vinden we drie slapende mannen, met opengezakte monden en de twee kleinste met blozende wangetjes. Magnifiek! Zo vind ik mijn kinderen het mooist ;).

Babyzoon heeft een hangerige ochtend. Ondanks zijn bijna-1-jaar en bijhorende ontdekkingsdrift, wil hij alleen maar op mijn heup gedragen worden. Even ergert het me, want hoe moet ik dan in de douche en stofzuigen en het eten voorbereiden? Dan kijk ik naar zijn innig tevreden koppie dicht bij me, en geef ik me er aan over. Ik probeer mee de wereld met zijn babyhoofd te bekijken, en we gaan dingetjes ontdekken en bevoelen.

Zo simpel is het ook soms een keer. Oef!

 

 

Advertenties

10 gedachtes over “Impressies van het weekend

  1. Het doet deugd te lezen dat het soms ook beter gaat, ook al betekent dat niet dat alle zorgen van de baan zijn. Maar die kleine impressies zijn vaak genoeg om dat diepzwarte denken te doorbreken. Hopelijk kan je er nog veel bijeensprokkelen …

  2. Hahaha: ‘FOUT antwoord’.

    Elk gezin is anders. (dat van twee volwassenen die altijd samen blijven met hun tweeën de kinderen opvoeden is ook weer een westers idee, kijk maar eens naar ‘Moederschap’ van Sarah Blaffer Hrdy) Jullie gezin is niet minder en ook niet meer omdat er iemand is vertrokken.

    Verder : 🙂

      • Ik denk dat je gerust kan zeggen dat de meeste kinderen een papa en mama hebben, maar dat er ook kinderen zijn die één mama hebben, of één papa, of twee van elk. Misschien kan je hem als hij wat ouder is, uitleggen dat die rolverdeling in ieder gezin anders is en dat iedereen dat voor zichzelf (of als koppel) kan beslissen.
        Dat is natuurlijk wat anders dan een kindje maken, daar heb je er van elk één nodig. 🙂 Ik zou dat verschil wel duidelijk maken. Mijn dochter is bijna 5 en ik leg haar dat ook zo uit: om een kindje te maken heb je een papa en mama nodig, om een kindje op te voeden maakt het eigenlijk niet uit zolang het kindje graag wordt gezien.

      • Hmm, ik heb inderdaad vooral op het positieve gefocust, en wat buiten zicht gelaten dat het inderdaad een (echt) moeilijke en confronterende vraag is. Het is zeker niet mijn bedoeling te doen alsof je je van zo’n vragen lacherig vanaf moet of zelfs maar kan afmaken. Zou noch jou noch je kinderen recht aandoen. Jij hebt de vader van je kinderen gekozen, je hield en ergens houdt van hem, en je kinderen moeten dat ongetwijfeld ten dele voelen. Ik geloof niet dat hij snel uit ieders gedachten zal verdwijnen.

        Wat Veerle zegt, sluit wel vrij goed aan bij hoe ik er zelf naar kijk, al ben ik er nog lang niet over uit. Maar ik vind het wel fijn te benadrukken dat elke situatie anders is. Ik denk ook wel dat je, als je daartoe in staat bent, een kind de ruimte mag geven daar iets van te vinden. Dat is niet makkelijk, maar ik denk dat het uiteindelijk de beste basis is voor langere termijn, als jij als volwassene de baas bent en net vanuit die autoriteit (de beslissing ligt bij jou en de papa – oké, al krijgen wij als volwassenen best mee hoe machteloos jouw deel erin is op dit moment) ruimte kunt geven voor het verdriet of verzet van een kind (het idee is dan een beetje: ze mogen boos zijn, net omdat de verantwoordelijkheid (én de vrijheid tot verandering) voor de loop van de dingen niet bij hen ligt. Paradoxaal genoeg denk ik dat dat op langere termijn meer vrijheid voor kinderen creëert.)
        Een makkelijker voorbeeld is, ik zeg maar wat, de geografische plek waar kinderen opgroeien. Jij beslist, zij mogen kwaad zijn, maar wel binnen grenzen. Zoiets.

        PS Ik denk dat als je zoon ooit papa wil worden, ook het voorbeeld van zijn mama hem veel kan dienen. Je mag best wel trots zijn op jezelf.

        PS2: Als je ooit tijd hebt voor een jeugdboek: Mahalia (Joanne Horniman): over een tienerjongen die alleenstaande vader wordt. Het is zo mooi, zo rustig, zo positief zonder week te worden. Zo vanzelfsprekend ook, dat jongens ook voor hun kinderen kunnen zorgen en daar identiteit in vinden. Neemt misschien heel wat van je zorgen weg?

  3. Mooie mix. En om maar een open deur in te trappen: vermoeidheid is niet altijd te voorkomen, maar een met een koek of banaan of ander iets permanent in de buurt valt de honger wellicht een beetje te dempen bij Kleuterzoon?

    Ik ken het van mijzelf en mijn oma en mijn neefje en mijn vader: als onze bloedsuiker te veel zakt, valt er geen land meer met ons te bezeilen. Voor mijn zus, die kan leven van de wind bij tijden, was dat even wennen. Maar die ene krentenbol, door mijn kleuterneefje uit de hand gegeten onderweg van school naar huis, maakte een wereld van verschil voor de rest van de middag.

    Zoals gezegd: open deur 🙂

  4. Dank voor de tips…. Gisterenavond helaas een crisis van Kleuterbroer waarvan mijn ouders zo schrokken dat ze over de psychiatrie begonnen. Aanleiding was weer eens pyama aandoen, dwars liggen, ik die hem dan in time-out zette en toen is hij totaal hysterisch geraakt :(. Honger was zeker niet in het spel, vermoeidheid mogelijk ook niet want hij had een middagdutje van twee uren gedaan… Hij had met wel een ijsje met blauwe spikkels gegeten: kleurstoffen? … *zucht* …

    • Dat is inderdaad echt niet leuk. Ik weet niet of voeding zo’n grote rol kan spelen, maar ik sluit het ook niet uit. Als je echt twijfelt of zijn gedrag misschien bepaalde oorzaken heeft, kan je er uiteraard altijd eens met je huisarts over praten, en die verwijst je dan misschien door naar iemand die er echt veel vanaf weet? Ik heb op het punt gestaan dat te doen met mijn eigen zoon (niet alleen omwille van bepaalde gedrag – hij was niet lastig maar heel hard op zichzelf – maar ook omwille van zijn slechte spraak), maar toen ineens begon alles te keren en nu zie ik dat het gewoon een fase was.

      Ik denk dat het sowieso moeilijker is om die beslissingen alleen te nemen, dus vind ik het goed dat je er veel over praat met mensen die hem ook kennen. Wat zeggen ze op school?

      Veel goeie moed gewenst …

    • En denk je dat er meer aan de hand zou zijn met kleuterbroertje dan het ook moeilijk hebben met de situatie? Me zowiezo al afgevraagd hoe je in hemelsnaam aan een vierjarig kind uitlegt dat papa en mama uit elkaar maar
      dat dat niet zijn fout is (wat jonge kinderen nogal eens neigen te denken omdat ze zo ‘magisch’ denken – welk kind is niet eens boos op mama of papa en als die dan plots weg blijkt te zijn, hebben ze soms/vaak de schrik en overtuiging dat dat omwille van hen is.) En hoe leg je zo’n kind dan ook nog eens uit dat papa ook hem niet meer wil/wenst /kan zien en dat dat ook niet zijn fout is maar aan papa ligt die nog niet rijp is voor het vaderschap/met zichzelf in de knoop ligt of wat dan ook maar dit zijn toch allemaal dingen die een kleutertje echt nog niet kan snappen??? En hoe leg je dat dan uit zonder aan zijn loyaliteit tov zijn papa te schaden en zonder dat hij – om het beeld van een liefhebbende papa te bewaren – dan maar (onbewust) besluit dat hij een ‘slecht’ kind is en zich ook zo gaat gedragen??? En hoe leg je dat allemaal uit zonder ook nog eens de schrik aan te wakkeren die zo’n kleuter wellicht ook heeft dat ook mama misschien wel eens opeens zou kunnen weggaan. Want als papa misschien weggegaan is omdat jij, kleuter, boos op hem was en nu is mama boos op jou omdat jij dit of dat niet wil… wie weet laat ze jou dan niet in de steek??? Of als papa niet weggegaan is omdat jij boos was op hem maar wel omdat hij mama niet meer graag zag, en jou niet meer wil zien omdat hij het moeilijk heeft met zichzelf en je ziet dan dat ook mama het moeilijk heeft (met de situatie /met zichzelf door de situatie), wie weet gaat ze jou dan ook in de steek laten zoals papa deed??? Ik denk dat je niet mag onderschatten wat er in het hoofdje van een jong kind kan omgaan aan vragen en angsten en overtuigingen die allemaal dienen om hoogte te krijgen van en vat te krijgen op de situatie.
      Het is absoluut een loodzware opdracht voor diegene die met de gebroken potten achterblijft om dat ook nog eens allemaal te lijmen. Om, terwijl je zelf davert op je grondvesten, ook nog eens het gewankel van je kind op te vangen en in goede banen te leiden, en op één of andere manier genoeg stevigheid en zekerheid uit te stralen dat hij zijn gewankel durft tonen (want je hebt ook kinderen die de rollen omkeren en krampachtig voor hun mama beginnen zorgen opdat ze hen toch maar niet in de steek zou laten)… Pfff, allemaal niet eenvoudig. Hoed af voor jou die daar allemaal zo door moet!

  5. Wat Nathalie zegt, daar dacht ik ook aan. Het is ook wel heel veel, voor jullie alle drie. Jij kunt het in je hoofd en in gesprek met anderen een beetje plaatsen, ik schat in dat je baby nog te klein is om er in zijn hoofdje iets mee te kunnen. Maar je kleuter zit er middenin.

    Wat niet wegneemt dat het misschien alsnog kan helpen als iemand anders met hem praat, waar hij misschien dingen tegen durft te zeggen die hij thuis moeilijker onder woorden krijgt.

    Sterkte. Ik sta aan de zijlijn en roep ‘hup’ en ‘goed zo’ en ‘je kunt het!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s