Rauw

De laatste weken ben ik intensief op zoek gegaan naar handleidingen voor rouw. Manieren om er mee om te gaan dat mijn leven veranderd is op een manier die ik zelf niet heb gekozen, en waarvan ik best wel ingrijpende gevolgen draag.

Ik heb dingen gelezen over fases van rouw (aarghl, ik lijk tegelijk in de protestfase, vechtfase en depressie te zitten), ik lees boeken over meditatietechnieken, ik lees verhalen van anderen (en dan valt alles bij mij best mee), ik kijk heel dankbaar naar gedachten en schrijfsels hier op de blog en probeer de aangereikte alternatieve denkmethoden te integreren in mijn eigen denken. Ik probeer met mensen te praten, niet veel, soms. Ik probeer plannen te maken om mezelf vast te klikken aan de realiteit en lichtpuntjes te creëren, dingen om naar uit te kijken.

Steeds meer echter besef ik dat ik me hier alleen maar aan kan overgeven. Dat rouwen geen stappenplan is waarvan je de fases kan afhaspelen of dat je het kan transformeren met een meditatietechniekje. Dat rouwen zijn eigen logica heeft en zijn eigen tempo en dat ik het niet in de hand heb.

Dat ik het niet in de hand heb, blijkt uit de minder mooie dingen (understatement!) die ik doe, zoals boze en heel wanhopige mailtjes sturen aan de Onwillige, ook al heb ik met mezelf afgesproken dat NOOIT te doen, jamais. Elke dag heb ik het gevoel dat ik liefst om 18u wil gaan slapen, en er staat even totaal geen rem meer op het eten van rommel (lees: kitkat en kinderbueno uit de automaat op het werk en verschrikkelijke schepsnoep waarvan ik al ziek word voor ik er aan begin). Ik heb gisteren Kleuterbroer een tik op zijn billen gegeven omdat hij me lag te schoppen bij het aandoen van de nachtpamper. Ik merk dat ik zo in mezelf zit dat ik het contact met de kinderen amper nog ervaar. Alsof ik ze op automatische piloot verzorg, maar geen echte verbinding kan leggen. En dan is er nog de pijn in mijn botten die door mijn lijf sluipt en het werk waarvan ik me godganse dagen zit af te vragen wat voor zin het heeft (waarna ik maar weer eens naar de snoepautomaat wandel). Om over het dagdromen nog maar te zwijgen, over de lotto winnen (ik doe niet eens mee), een berouwvolle terugkeer van de Onwillige en het ten gevolge daarvan uitbreiden van het gezin en dat hij dan natuurlijk uit schuld en schaamte voor het door mij doorstane leed aan al zijn tekortkomingen gaat werken en elke dag koffie en taart op bed brengt nadat hij de Babyzoon heeft leren lopen en Kleuterzoon heeft leren lezen tussen 5 en 9u ’s ochtends, terwijl hij ook even de was en de strijk weg gewerkt heeft. (Ok, hier moet ik zelf om lachen.) O, en ik snauw ook wel eens naar mijn ouders die me keihard proberen helpen.

Het is best confronterend het zo op te schrijven. De realiteit is dat ik moe ben, me heel vlak voel in mijn gedachten en gevoelens en dat het niet zo best gaat.

Ik probeer lichtpuntjes te benoemen voor mezelf. Vrienden. Boeken. Hulp van mijn ouders. Schepsnoep, kinderbueno’s en kitkat (zo maar even een grapje). Een eindje fietsen (waarbij ik meestal niets zie omdat ik te hard in mijn gedachten zit). Witte veertjes die ik elke dag zie en die me gek genoeg troosten (en die ik vast alleen maar plots overal zie opduiken omdat ik meestal naar de grond loop te kijken).

Maar ook: het schrijven van jullie hier op de blog. Bij de reacties die komen, verwonder ik me vaak over wat voor interessante, intelligente, fijngevoelige en diepzinnige mensen meelezen. En soms denk ik dan dat ik jullie wel eens zou willen ontmoeten bij thee en taart en een gesprek over de dingen des levens.

Heb een mooi weekend, jullie. Ik ga mijn jongens eens in de ogen proberen kijken.

 

 

Advertenties

8 gedachtes over “Rauw

  1. Goh, ik weet niet heel goed wat ik kan zeggen. Je probeert zo hard, en dat verdient bewondering. (Ook bewondering omdat jij volgens mij ongelooflijk snel denkt en schrijft ;)) Weet je wat ik dacht terwijl ik las? Je schrijft zoveel herkenbare dingen.

    Het leven als ‘volwassene’ is zo vertakt. Daarmee bedoel ik: als een volwassene in de problemen komt, speelt dat op alle vlakken door. In de relaties met familie, vrienden, op het werk, in liefdesrelaties, wat je zelfbeeld betreft, wat je zelfzekerheid betreft, of je open of gesloten bent tegenover wat en wie je tegenkomt. Het is denk ik onder meer daarom zo confronterend, omdat het zo vérreikend is. Je hebt als volwassene zoveel banden met je omgeving, die alles samen draaiende houden. Dat je schrijft dat je het contact met je kinderen verliest, niet reageert op je ouders zoals je zou willen, op of over je werk piekert… ik denk dat dat ‘normaal’ is, maar ik kan me echt goed inbeelden dat het des te confronterend is. Maar het toont ook dat je een belangrijke rol speelt in vele levens. Ik kan me goed voorstellen dat dat op dit moment alleen maar, of vooral, druk en verplichtingen legt. Maar je doet het wel. Je bent er.

    Ik dacht ook aan iets dat ik eens gelezen heb. Ik weet niet of je er iets aan hebt. Blijkbaar is de omgeving van een persoon de laatste om iemand zijn depressie op te merken maar de eerste om te merken dat er iets beter gaat. Meestal voelt de persoon het anders aan, gaat het al veel langer slecht voor iemand iets merkt en voelt hij zich nog rot als mensen beginnen te polsen of het beter gaat. Maar blijkbaar komt dat doordat iemand pas als het heel slecht gaat bvb totaal geen aandacht meer begint te besteden aan zijn kleding, dat soort dingen, terwijl het wel al langer slecht gaat in zijn hoofd. Maar dat is vaak ook het eerste waar hij terug mee begint, met er goed uitzien, kleine extraatjes. Ook al gaat het op dat moment lang niet zo goed als zou moeten.
    Ik dacht: misschien heb je er iets aan – je zal waarschijnlijk sneller dan je je kan voorstellen wel langzaam weer meer ‘echte’ aandacht kunnen opbrengen aan je kinderen of de weg waar je langskomt, … zelfs al gaat je gevoel trager. Ik hoop het voor jou.

    Ik heb ook eens gehoord dat het eigenlijk echt niet zo problematisch is als ouders hun geduld verliezen en boos worden op hun kinderen – als ze evengoed kunnen toegeven dat het hun emoties waren waardoor ze zich lieten meeslepen, en dat ze het niet zo bedoelden. Als ze kunnen tonen dat er felle emoties kunnen zijn, en dat ze later evengoed in staat zijn te duiden wat er eigenlijk gebeurde. (‘ik was kwaad, maar eigenlijk niet op jou. Ik maak me de laatste tijd erg veel zorgen, maar dat is niet jouw schuld. En er zijn gelukkig veel mensen die me helpen, zodat jij je geen zorgen moet maken, maar toch was ik gisterenavond verdrietig. Dan is het moeilijk om rustig te blijven als jij eigenlijk geen pamper aan wil. Ik vind het zo erg voor jou als jij niet gelukkig bent, en dan is het moeilijk je rustig uit te leggen dat het maar even duurt. Maar eigenlijk was ik dus niet boos op jou, want ik weet wel dat het voor kleutertjes niet makkelijk is te begrijpen hoe lang iets duurt.’) Zolang je zelf vindt dat het niet oké is om zo standaard met elkaar om te gaan, voelt een kind dat ook vrij goed aan, en is het niet zo erg om, net als je kind zelf, niet altijd helemaal controle over je emoties te hebben. Maar als volwassene kan je daar ook weer reflectief over zijn, later.

    Blijkbaar is dat laatste (en ik kan daar wel in meegaan) juist superbelangrijk. De gedachte is iets als: ‘mensen (en dus ook kinderen) worden in het leven hoe dan ook geconfronteerd met oplaaiende emoties, of het nu van henzelf of anderen is. Dan is het beter dat ze daar ervaring mee opdoen en juist ouders zijn daar veilige plekken voor.’ ik las ook een keer ergens iets over een moeder die haar kinderen gewoon zei (ze waren wel al ouder): ‘dit is de eerste keer dat ik moeder ben, en ik heb geen idee hoe ik dit het beste aanpak. Zonder twijfel maak ik fouten, maar daarom denk ik er graag samen met jullie over.’

    (ook dat is trouwens attachment parenting. Het is geen wedstrijd, of zo begrijp ik het toch niet. Ik ken maar weinig huishoudens waar ze niet kwaad worden) Ik lees het meer als een bewust omgaan met (met je kinderen maar minstens evenzeer met jezelf en de grenzen die jij nodig hebt), voelen wat je zelf wil en kan, en vooral veel ruimte voor verandering. Ik vind dat geruststellend, dat dingen bijna altijd kunnen en mogen aangepast worden.

    Een fijn weekend gewenst!!

  2. Het is allemaal zo heel menselijk, zo heel moeilijk en zo ‘rauw’ als rouwen is. En zoals zo vaak wanneer ik jou lees, denk ik aan een uitspraak van één of andere Chinese wijze: ‘ Verzet je niet, ga mee met de stroom van het leven, en je zal jezelf terug vinden één met de universele eenheid van het universum.’
    Ook al lijkt je leven bij momenten een draaikolk, verzet je niet, ga erin mee, zo kom je er ook uit! Of zoals ik zojuist las in het boek dat ik aan het lezen ben :’It won’t hurt forever.’ Ik wens het je zo toe dat het vlug allemaal wat zachter en gemakkelijker wordt.

  3. Je schrijft ‘ik lijk tegelijk in de protestfase, vechtfase en depressie te zitten’ en dat verbaast me eigenlijk niet. Ik denk dat het logisch is dat je in verschillende fasen tegelijk zit, omdat je zo vaak reflecteert op wat je voelt. Volgens mij voel je voor een stuk nog wat die de eerste fase typeert, maar sta je op andere gebieden al wat ‘verder’ (het ging hiervoor ook al eens over dat woord ‘verder’; ik bedoel ermee dat je deels ook al in een fase zit die chronologisch gezien meestal nadien komt). Of anders: misschien is er een breuk tussen wat je voelt (kwaadheid, verdriet, het verlangen dat alles weer goedkomt) en wat je denkt (ik zou het moeten aanvaarden, ik schiet met kwaadheid weinig op, ik moet in het nu leren leven). Ik denk dat wat je voelt en denkt uiteindelijk wel zullen samenvallen, maar dat je nu keihard op de breuklijn van die twee leeft.

    Medemama schrijft: ‘Ik heb ook eens gehoord dat het eigenlijk echt niet zo problematisch is als ouders hun geduld verliezen en boos worden op hun kinderen – als ze evengoed kunnen toegeven dat het hun emoties waren waardoor ze zich lieten meeslepen, en dat ze het niet zo bedoelden’. Ik denk dat dat klopt. Toen mijn zoon nog klein was en niet goed sliep (echt niet goed) ben ik een paar keer zo oververmoeid geweest dat ik mezelf echt niet meer onder controle had. Telkens hij me wakker maakte in mijn diepe slaap, voelde ik zoveel kwaadheid dat ik er agresief van werd. Ik heb hem nooit pijn gedaan, maar heb wel een paar keer gezegd aan mijn man dat ik in een andere kamer wou blijven. Ik was kapot van moeheid, maar evengoed voelde ik me de allerslechtste moeder ooit. Ik kon hem vaak ook niet troosten omdat ik er zelf volledig doorzat. Ik had toen vaak het gevoel dat ik hem voor de rest van zijn leven beschadigde, tot mijn man zei dat hij daar allicht niet veel van zou merken en dat ik ook overdreef in het belang dat ik toekende aan de opvoeding die ik gaf. Zonder het belang te willen minimaliseren, denk ik dat we ook wat bescheiden moeten zijn daarin: een kind wordt geboren met een bepaald karakter, bepaalde voorkeuren, en je opvoeding kan die uiteraard wel bijsturen (godzijdank 😉 ) maar denken dat je van nul af alles kan opbouwen, klopt niet. Of je een kind echt kan beschadigen door tijdens een bepaalde periode wat minder affectie te tonen (en ik neem daarbij aan dat er nog ruim voldoende affectie overblijft), weet ik dus niet. Zeker als je toegeeft dat je niet perfect bent, zoals Medemama schrijft, denk ik dat het meevalt.

    Sowieso doe je je best. Meer kan je niet doen. Schuldgevoel helpt echt niet. Ik moet mezelf dat ook nog regelmatig inprenten, als ik ’s avonds vind dat ik overdag een keer te veel kwaad ben geweest. Je moet jezelf dat leren vergeven. Je moet echt inzien dat je kinderen nog altijd heel veel aan je hebben, ook al is het niet wat je hen dacht te kunnen geven bij hun geboorte. Het zal volstaan.

    Ik wens je ook een goed weekend toe; zo goed als het nu kan zijn, beter dan je misschien vreest …

  4. Weet je, ik heb het zoveel minder zwaar, maar door de zwaardere wissel die het leven nu op mij trekt, schiet ik ook soms ineens uit de bocht.

    Woensdag nog, toen ik eindelijk dan toch was afgereisd naar de verjaardag van mijn vriend, 2 1/2 uur ver weg per trein en bus. Ik kwam aan, zijn vader opende de deur en zei (als grap!) ‘Te laat, je mag je er niet meer in’. Ik heb geantwoord: ‘Dan ga ik weer’, me omgedraaid en ben weggelopen. ‘Doei’ zei hij nog.

    En dan ben je een paar meter verder. Ik had met liefde terug naar de bus gegaan, maar snapte ook wel dat dat niet handig was. Om het huis heenlopen en naar de achterdeur gaan was ook niet handig, want de poort naar de tuin zit op slot. Dus heb ik maar diep ademgehaald en ben teruggelopen naar de nog openstaande deur, waar mijn vriend net kwam kijken waar ik bleef.

    Maar dat moment, dat ik me met moeite naar die deur had geduwd omdat ik niet wilde reizen en niet tussen de mensen wilde en dat iemand me zei: je mag er niet in. Toen knapte het dus en keerde ik om. En dat voelde alsof iemand me oppakte en omdraaide, niet alsof ik daarvoor koos.

    Die momenten, daar schrik ik van. Dus ik snap heel goed dat jij er ook van schrikt, soms.

  5. O ja, misschien een kleine troost: jij bent niet de enige die nu in het leven van je kinderen is. Je ouders zijn er ook. En zij hebben wel verdriet en mogelijk zorgen om jouw verdriet, maar waarschijnlijk niet die tijdelijke verdoving.

    Ik heb dat gezien toen mijn zus in haar depressie zakte, hoe heerlijk het toen voor mijn neefjes was dat opa en oma er ook waren.

    En ik heb dan ook weer gezien hoe ingewikkeld dat voor mijn zus was, dat mijn ouders haar kinderen iets konden geven, wat zij op dat moment niet te geven had. Alles heeft meerdere kanten, maar toch: ze zijn niet helemaal alleen van jou afhankelijk voor hun porties aandacht en liefde. En hopelijk geeft dat een beetje troost.

  6. Wat ik me meer en meer afvraag is of er in deze wereld wel genoeg plaats is voor rouw. Mogen we ons nog slecht voelen langer dan een paar dagen?
    Ik heb ook altijd slechtere periodes van me afgeduwd en gezegd kop op er is maar 1 weg en dat is vooruit. Ik wil niet zeggen dat we moeten blijven hangen in verdriet en rouw maar de tijd krijgen om te verwerken lijkt voor mij meer en meer een luxe die niet veel mensen zich mogen veroorloven. Je moet blijven meedraaien, verdrietig zijn doe je maar in je eigen tijd.
    Met alle gevolgen van dien want het moet eruit, het moet verwerkt worden. Je kan het uitstellen maar het komt terug kloppen aan je deur daar ben ik van overtuigd.
    Dus laat het maar rauw zijn zolang je het nodig hebt. Dat is ook een voorbeeld voor je kinderen.
    Hoe je uit moeilijke situaties ook weer kan rechtkomen. En dat sommige dingen hard zijn en niet vanzelfsprekend. Zorg ondertussen goed voor jezelf.

  7. Hoi, ik lees regelmatig je blog. Ook ik heb al een paar stormen meegemaakt in mijn leven. Eén van de dingen die mij door heftige emoties heen helpt is mindfulness. Bijv. het geluidsfragment “Bestaansrecht” ingesproken door Edel Maex. Je kan deze gratis downloaden op de site van lannoo: http://www.lannoo.be/mindfulness. Het helpt je emoties toe te laten en een plaats te geven.
    Veel moed en veel mooie kleine momenten verder toegewenst …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s