Jaloers

Een vriendin van me bevalt binnen enkele weken. Confronterend is dat, omdat ik in dezelfde periode vorig jaar hoogzwanger was en elke dag hoopte dat Babybroer zou komen. Als ik haar zie, zie ik mezelf vorig jaar. Hoogzwanger en totaal in verwachting. In verwachting van een klein mensje, een kraamperiode (wat telkens toch zo wonderlijk is: je wordt verwend, de wereld krijgt de grootte van je slaapkamer, of zelfs maar je bed, je leert dat kleine mensje kennen, roze en grijze wolken wisselen zich af, de melk stroomt uit je borsten als je geluk hebt, je mag weer schimmelkaas eten, je bent dag en nacht wakker door de pijn van de hechtingen en toch red je het, en je drijft op die heerlijke oxytocine die een miraculeuze band tussen jou en dat wezentje teweeg brengt, zodat je borsten bijvoorbeeld melk gaan spuiten net voor dat kleintje wakker wordt…), een hoop blijdschap in de familie en de vriendenkring door dat kleine wezentje dat je op de wereld zet, een berg cadeautjes, en een bevalling, wat zo een oergebeuren is en je zo in je vrouw-zijn plaatst. Als ik mocht en kon, ik zou het nog 30 keer willen meemaken, ondanks het niet zo wenselijke verloop bij Babybroer.

Het is dus confronterend, omdat het me doet denken aan mezelf, vorig jaar, deze tijd. En dat alles toen nog goed leek (wat natuurlijk niet helemaal zo was) en de hoop van toen in schril contrast staat met de wanhoop die ik nu zo vaak voel.

Maar het is ook confronterend omdat ik jaloers ben. Ik vind het heel lelijk van mezelf jaloers te zijn, en ik ga op innerlijk onderzoek uit. Ik heb nog wel zwangere vriendinnen waarbij ik dat gevoel minder heb. (Is ze trouwens wel een vriendin als ik jaloers ben? Je vrienden wens je toch het beste toe? Ik zou toch blij moeten zijn voor haar?)

Wat maakt dat ik jaloers ben? Dat ik het gevoel heb dat zij nog nooit met moeilijkheden geconfronteerd is in haar leven? Dat ze alles lijkt te hebben: een leuke man, een goed inkomen, een kind en nog één op komst, een groot huis en familieleden die elkaar bijna vertrappelen om te mogen helpen? Dat ze naar mijn gevoel ‘alles’ heeft en toch telkens doet alsof ze te weinig heeft, of in paniek is omdat ze bang is dat ze te weinig gaat hebben? Hoe vaak heb ik haar al niet gerust proberen stellen? Dat het normaal is dat het geld soms op is op het einde van de maand bij een jong gezin. Dat het niet altijd leuk is dat je zus anders met je kinderen omgaat dan jijzelf, maar dat dat ook niet erg is. Dat niet onmiddellijk zwanger worden niet betekent dat je naar de dokter moet rennen, maar dat je gewoon ook even vertrouwen kan hebben. Dat twee vakanties per jaar me echt wel genoeg lijken te zijn. (…) Misschien heb ik het gevoel te vaak dat ze alles heeft maar dat ze dat zelf niet beseft én er geen vertrouwen uit put in het leven dat haar zo gul bedeelt. En stiekem vind ik het ook wel een beetje ergerlijk dat alles bij hen nieuw en goed en duur moet zijn, terwijl tweedehands en hergebruiken de kinderen op zich niet schaadt en beter is voor het milieu. Dan denk ik dat je uit dankbaarheid voor het leven dat je alles geeft dat je zou kunnen verlangen, ook wel een zeker bewustzijn aan de dag zou kunnen leggen en er bijvoorbeeld voor zou kunnen kiezen geen of minder vlees te eten, of het vliegtuig niet zo vaak te nemen.

Wat ook meespeelt, is dat zij zich totaal niet kan inleven in mijn situatie, maar dat ze zelf denkt van wel. Als de financiële beperkingen van het leven als alleenstaande moeder ter sprake komen, zegt ze bijvoorbeeld dat zij het financieel ook lastig hebben door de afbetaling van de tweede auto. Zo’n dingen. Grmbl.

Hoe dan ook, ik vind het ellendig. Het is niet mooi van mezelf, ik schaam me voor mijn jaloezie en niemand wordt er beter van. Het is niet omdat zij alles heeft (man, kinderen, groot huis, …) dat ik het allemaal niet heb. Zo werkt dat niet. Het had ook perfect zo kunnen zijn dat we allebei ‘alles’ hadden gehad. Of ik wel en zij niet. Er zit geen enkel oorzakelijk verband tussen haar weelde en mijn ‘tekort’. Maar het gevoel gaat niet weg van deze bespiegelingen, dus zit er nog maar even een knoop in mijn maag.

 

 

Advertenties

6 gedachtes over “Jaloers

  1. Hoi,

    ik heb het gevoel dat je best wel streng voor jezelf bent. Maar het is wel menselijk denk ik, jezelf verwijten dat je jaloers bent.
    In mijn ervaring zijn er twee soorten jaloezie: afgunst (waarbij je hetgeen wat de ander heeft, stiekem zou willen afpakken om het jezelf te geven) en iets waar ik niet echt een naam voor heb, maar dat ik in grote mate heb. Een soort vaag verdriet, maar dan wel een stuk gemener. Een ultiem hoog bewustzijn van het feit dat die andere/vele anderen zoveel hebben en jij…

    Wat ik interessant vind, is dat je zegt dat je niet hetzelfde voelt bij je andere vriendinnen, of niet zo fel. Dat doet me denken dat het iets is waar toch een zekere wisselwerking in zit. Snap je? Dat het niet alleen jouw kant is, maar dat er kennelijk iets in deze vriendin is dat bepaalde gevoelens van jouw kant opwekt. De rest van je post gaat daar ook een beetje over: dat ze een nogal vanzelfsprekende levensstijl heeft, dat ze zich naar jouw gevoel niet echt steunt, dat ze zo te horen nogal veel energie vraagt maar omgekeerd niet evenveel wil of kan teruggeven.

    Alles bij elkaar lijkt het me een vrij normale reactie dat je, waarschijnlijk behalve blijdschap voor haar dat ze een kindje krijgt, er ook bepaalde bedenkingen bij voelt. Wat ik zelf goed vind aan gevoelens, is dat die los van de werkelijkheid staan. In die zin moet je je niet schuldig voelen dat je haar niet alleen onverdeeld tegemoet ziet. Het feit dat je ook jaloers bent, of een oordeel hebt over bepaald gedrag van haar (want eigenlijk lijkt het meer dat – ik hoor uit je verhaal niet echt dat je graag zou veranderen in haar), zal haar zwangerschap niet anders doen verlopen, haar rekening niet doen verhogen of verlagen, haar weelde niet veranderen. Het is denk ik vooral vervelend voor jou. Maar misschien is het ook een bepaald signaal voor jezelf? Misschien hoef je jezelf niet te verplichten deze vriendschap op deze punten in jullie levens even intensief te houden als op andere momenten? Een goede, volwassen vriendschap kan volgens mij pauzes aan.

    • Dank medemama. Stof tot nadenken. Ik denk dat het inderdaad de tweede soort is :). En wat je zegt over die pauze: mezelf pushen om blij te zijn voor haar en haar veel te gunnen, werkt op dit moment blijkbaar iets in de hand in mezelf dat ik echt niet mooi vind, namelijk die jaloezie/afgunst. Ik vind het niet fijn me zo te voelen en wil niet een persoon zijn met dat soort gevoelens. Ligt het aan mij of aan haar? Ik weet het niet, maar misschien mag ik mezelf inderdaad een beetje afstand toestaan om me niet te voelen zoals ik me niet wil voelen en niet te zijn zoals ik niet wil zijn.

      • Je kent waarschijnlijk de principes van attachment parenting? Stel bijvoorbeeld dat je kind boos of lastig is, dan kan je daarop reageren door dat gedrag te veroordelen, er boos om te worden, ervoor te straffen. Of je kan kijken – in de mate van het mogelijke natuurlijk – wat er eigenlijk is. Feit is, want de praktijk is (veel) weerbarstiger, dat je er in die laatste benadering zoveel mogelijk vanuit gaat dat kinderen van nature eigenlijk coöperatief zijn, maar dat er wel vele stoorfactoren op kunnen treden. Als volwassene probeer je die dan te achterhalen – je gaat er dus van uit dat het lastige, ‘verkeerde’ gedrag het symptoom is, niet de ‘ziekte’. Je kan er niet altijd iets aan doen, maar het helpt ook als je het kan erkennen, en er geen oordeel of straf over uitspreekt.

        Ik was gisteren aan het denken dat je de jaloezie die je in dit geval beschrijft, ook zo zou kunnen bekijken. Je kan denken: dit is verkeerd gedrag, dat mag niet, ik moet me hiertegen verzetten. Of je kan eerder kijken: blijkbaar is er iets dat onaangename dingen in me triggert. Iets in dit contact biedt me geen veiligheid en zekerheid, maar doet me competitief, jaloers, vervelend voelen (of… vul zelf maar aan).

        Ik wil daarmee niet suggereren wat je al dan niet moet doen hoor. Maar eerder: zou je verder raken als je milder kan kijken naar jezelf? Als je niet alleen schaamte voelt en de drang/plicht/wens dat gevoel te bannen, maar ook een bepaald soort nieuwsgierigheid, iets als ‘wat betekent dit eigenlijk’? De oorzaak ervan zoeken? Waarbij je er, net als bij kinderen, vanuit durft te gaan dat je van nature géén jaloerse, hebberige, afgunstige vriendin bent, maar dat het een bepaalde reactie op een niet-ideale situatie is.

        Ik ben daar zelf zeker niet altijd goed in, maar het lijkt me toepasbaar op bijna alles. Een ander voorbeeld: je lijkt je vrij vaak bijna schuldig te voelen om de slechte buien die je hebt. (‘er is ten slotte niemand gestorven’) Maar je zou ook kunnen kijken: het gedrag op zichzelf zegt niet zoveel over mezelf, het is een bepaalde reactie op iets anders. Een soort van aanvaarding, dat wel echt een andere toestand is (denk ik) dan berusting. Het lijkt klein, maar het ‘gewoon’ aanvaarden van gevoelens en/of de angst over de onzekere toekomst (‘wat als ik me altijd zo ga blijven voelen?’) verandert soms écht iets in het perspectief. Soms werkt het des te overweldigender, maar soms denk ik dat het ook kan helpen. Want stel dat je je niet meer schuldig voelt om hoe je je voelt, geen verantwoording meer hoeft te vinden voor jezelf, niet stiekem vinden dat je sterker moet zijn, maar kan proberen te denken dat het iets anders toont – zou je dan misschien voorzichtig kunnen denken aan wat je helpt om het slechte gevoel iets beter te kunnen dragen? Ik denk dan vbv aan het fietsen dat je deed/doet, dat soort dingen.

        (na enig nadenken)
        Ik vermoed dat het ‘aanvaarden’ met name lukt als je je zelfwaarde en het beeld van jezelf op een of andere manier kan loskoppelen van je gemoedstoestand. Ik denk dat dat bij een groot verschil maakt. Pas op de momenten dat ik me niet meer verwijt of diep afvraag waarom… wat dit over mij zegt… hoe dat al dan niet met mijn verwachtingen over mezelf strookt… kan ik beter zorgen voor mezelf. Denk ik.

        @ Veerle: Zou het kunnen dat wat jij ‘klagen’ noemt op een bepaalde manier net toont dat je in een gezonde situatie zit? In die zin dan dat je ‘klaagt’, maar wel voortbouwend op de basis van een zekere tevredenheid, een vertrouwen in jezelf, je omgeving, je huidige leven. Maar net omdat dat er is: dat je je ook veilig genoeg voelt om te mogen toegeven wat er niet goed gaat, welke dingen je anders zou willen zien. Dat je niet het gevoel hebt de schijn op te moeten houden. Maar dat je er ook niet in verdrinkt. Enfin, zo heb ik je reactie toch een beetje begrepen.

  2. Wat schrijf je het weer helder en treffend.

    Toen ik het las, dacht ik: ik ben bang om die vriendin te zijn. In mijn omgeving zijn er ook mensen die het lastiger hebben dan ik. Dat is op zich ook niet raar, want ik heb een relatie die globaal gezien ok is, een goed inkomen, twee gezonde kinderen, tijd genoeg voor mezelf. En ik klaag ook soms. Ik ben mij er dan van bewust dat het om futiliteiten gaat, die zeer zelden opwegen tegen waar anderen vaak voor staan. Ik ben er mij van bewust, en toch is het blijkbaar moeilijk om niet te klagen.

    Ik denk dat het ook te maken heeft met een dieperliggend idee: als je nooit klaagt, gaan de mensen ervanuit dat je erg gelukkig bent, en dat kan op zich ook weer afgunst oproepen. Ik denk soms dat ik klaag omdat ik aan anderen wil tonen dat ik ook niet 100% gelukkig ben. Het is een absurd idee, maar ik denk dat er toch iets van klopt.

    Daarnaast denk ik echt dat mensen van nature op zoek gaan naar dingen in hun leven die beter kunnen. Wie grote problemen heeft, zal die grote problemen snel vinden. Wie minder problemen heeft, zal misschien moeten zoeken, maar uiteindelijk vindt iedereen wel iets. Het belang dat we aan onze problemen hechten staat ook niet in de verhouding tot wat ze echt van belang hebben. Mensen met zware problemen, doen vaak redelijk luchtig over iets wat ergens anders enorm opgeblazen wordt. Het is alsof we van nature neigen tot een soort ‘gemiddeld geluk’: wie veel reden heeft om ongelukkig te zijn, zal vaak heel wat veerkracht en moed aan de dag leggen om er toch iets van te maken, en iemand die eigenlijk objectief geen reden tot klagen heeft, zal toch iets vinden om zijn beklag over te doen.

    Natuurlijk stel ik het nu ongenuanceerd voor – het is in relatiteit ook niet zo dat we allemaal ongeveer even gelukkig zijn. Maar als je bijvoorbeeld kijkt naar hoe gelukkig mensen in verschillende landen zijn, dan zie je dat daar ook minder rek opzit dan wat je zou mogen verwachten rekening houdend met het feit dat bv. de levenstandaarden over de landen heen zo sterk verschillen.

    Wat de afgunst betreft: die is menselijk. We zijn allemaal afgunstig, alleen toont de ene het meer dan de andere. Ik denk ook dat het normaal is dat je eens jaloers bent op een vriendin, dat hoeft de vriendschap niet te ondermijnen. Ik vind het al heel wat dat je het openlijk zo benoemt, want velen geraken zo ver niet.

    Als je voelt dat het je vriendschap met haar wél ondermijnt, kan je wel overwegen om er haar eens over aan te spreken, op een voorzichtige manier?

    • Dag Veerle. Misschien is ‘het verschil’ wat maakt dat jij niet dat soort vriendin bent, dat jij een duidelijk bewustzijn en een reflectie hierover vertoont, samen met (wat ik uit je reacties lees) een groot empathisch vermogen? Bovendien heb ik uit je reacties ook al kunnen opmaken dat er ook pijnpunten in je leven zijn geweest. Ik heb het gevoel dat jij ‘wat je hebt’ niet helemaal vanzelfsprekend vindt, en dat is mooi.

      Ik wil ook nog even zeggen dat het feit dat alles ogenschijnlijk, objectief ‘goed’ gaat, niet hoeft te betekenen dat je altijd happy moet zijn. Het is niet omdat je een stabiele relatie met een leuke man hebt, dat het elke dat romantisch is. Het is niet omdat je twee gezonde kindjes hebt, dat ze niet af en toe stinkend vervelend kunnen zijn. Het is niet omdat je een goed inkomen hebt, dat je alles kan kopen of hebben dat je wil. (…) Dat besef ik ook wel. Soms kan ik in die gedachte ook rust vinden. Alleen zijn is niet leuk, denk ik dan over mijzelf, maar in een slechte relatie zitten is nog minder leuk. Die gedachten. Wat objectief beter is of slechter, is het dus niet altijd op gevoelsvlak, dus ik kan me ook heel goed voorstellen dat jij ondanks al het objectieve geluk, soms baaldagen hebt.

      Ik denk dat de verschillen tussen mensen meer bepalend zijn voor geluksgevoel, dan objectieve standaarden. Als iedereen arm is en je bent ook arm, dan is het ongemak van arm zijn niet minder maar het bepaalt het geluksgevoel op een andere manier dan wanneer iedereen rijk is en jij als enige arm. Denk ik.

      • Ja, dat laatste denk ik absoluut ook. Er was ooit een experiment waarin ze aan mensen vroegen we ze zouden kiezen:
        1. Jijzelf krijgt 100 euro en de anderen in je straat krijgen 150 euro.
        2. Jijzelf krijgt 50 euro en de anderen in je straat ook.

        De meesten kiezen voor de tweede optie, ook al krijgen ze dan zelf minder dan in optie 1. Ze legden hun keuze uit door te zeggen dat ze de eerste optie onrechtvaardig vonden. (Nochtans is het niet moeilijk in te denken dat de meesten wél gekozen zouden hebben voor een optie waarin ze zelf 150 euro kregen en de anderen maar 100 euro.) Kortom: we vergelijken onszelf continu met wie ons omringt, en het is die vergelijking die voor een heel groot bepaalt hoe we ons voelen – niet wat we werkelijk hebben. Overigens vergelijken we onszelf vooral met mensen die in veel opzichten op ons lijken en minder met wie sowieso een totaal ander leven leidt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s