Koffie met confrontatie

Een collega die ik al een tijdje niet gezien had, kwam langs. Een collega waarmee ik een goed gesprek kan voeren, iemand die me inspireert.

Ik vertelde hem over de laatste maanden. Het onvermogen van de scherven weer een vaas te maken, mijn leven te doen kloppen. Het gesprek aan perspectief. De wanhoop die soms woekert.

Hij vroeg me of ik kwaad ben. Ja. Op wie dan? Op de situatie, waarin ik muurvast lijk te zitten. Op wie? Op de situatie. Op wie? Nee, niet op hem, want. Want. Want. Zijn foto staat nog steeds op mijn bureau. Nog geen jaar geleden. Hij en babybroer. Babybroer toen enkele dagen oud en knus in een dekentje, slapend, met een mutsje op en te lange mouwen. Ik snif en lach en zeg dat ik het echt heel stom vind van mezelf dat ik niet kwaad ben. En nog steeds om hem geef. Ok, van hem houd, zeg maar. 

De collega daagde wat uit, zei dat ik niet kwaad moest zijn want dat ik zelf voor de situatie gekozen heb. Niet waar, schreeuwde iets in me. Niet waar, zei hij ook. Maar wel dat ik in mijn leven keuzes heb gemaakt die er mee toe geleid hebben.

Op het einde vroeg ik hem wat hij echt dacht.
Hij zei me dat ik sterk ben. Dat ik het lastig heb, maar dat er geen twijfel mogelijk is dat ik dit kan. In alle onmogelijkheid. Dat hij vertrouwen heeft. Dat ik hier wel uit geraak. Maar dat het taai is.

En ook dat ik sterk ben. En of ik een partner naast me zou kunnen toelaten die ook sterk is. 

En toen dacht ik zelf plots aan een vriend van me die lang met een vrouw samen was die erg labiel was. Dat ik aanvankelijk medelijden met hem had, omdat hij telkens maar begrip en geduld moest hebben voor allerlei dingen, offers moest brengen in de relatie en zelf weinig terug kreeg. Maar dat ik na een tijd ook wat kwaad werd op hem. Omdat hij de held was omdat zij labiel was. Dat het zo werkte. En dat ik er niet aan twijfelde dat hij met oprechte goede bedoelingen voor haar gezorgd heeft, maar dat het wel een patroon was wat niet alleen haar schuld was. (De relatie is intussen trouwens voorbij, en tegen alle verwachtingen in heeft het haar niet doen instorten en is hij intussen samen met een – ogenschijnlijk – sterke madam.)

En toen dacht ik aan mezelf en de onwillige. Dat hij het steeds meer ging verknallen, en ik het steeds harder ging proberen oplossen. Steeds wanhopiger. Dat hij het steeds meer liet afweten, en ik als reactie daarop de touwtjes steeds krampachtiger in handen nam, de teugels erg strak trok. Niet de zijne, de mijne. Dat ik het heel oprecht deed, en er onder leed want ik had te veel op mijn schouders. Maar dat ik daarmee misschien wel een bepaald patroon in de hand heb gewerkt. Of dat ik het niet doorbroken heb. Dat ik het misschien gewoon eens in het honderd had moeten laten lopen, en hem het laten oplossen. En dat er geen evenwicht en herstel meer mogelijk was, omdat ik zo hard mijn best deed dat het pijn deed, en hij geen vinger uitstak. En dat ik zo hard mijn best deed omdat hij geen vinger uitstak, en dat hij geen vinger meer uitstak omdat ik zo hard mijn best deed.

 

Aaauw.

 

 

Advertenties

10 gedachtes over “Koffie met confrontatie

  1. Ik denk dat dit klopt. Ik heb het zelf ook zien gebeuren, bij ons, vroeger.
    Eerst was ik enkel kwaad op mijn moeder. Toen werd ik ook kwaad op mijn vader, omdat die het geen halt toeriep.

    Ik vind het sterk dat je het zo snel kan inzien en benoemen.

  2. Ik ben niet meer kwaad. Maar ik ben het wel geweest, heel hard en heel lang.
    Nu sta ik zo neutraal mogelijk tegenover mijn moeder. Ik probeer haar zo weinig mogelijk in de weg te leggen binnen bepaalde grenzen. Maar ik kan niet zeggen dat ik echt met haar meevoel, daarvoor is het allicht te ver gekomen.
    Ik heb kunnen aanvaarden dat mijn vader is zoals hij is en ik neem het hem niet meer kwalijk.

    Maar ik zeg heel vaak tegen mijn eigen man: als je vindt dat ik gedrag vertoon dat niet goed is, zeg het me dan en blijf het ook zeggen.

    • En doet hij dat?

      Ik vond het een moment van inzicht vanochtend, maar tegelijk weet ik nog steeds niet hoe ik het anders had kunnen doen. De problemen van financiële aard etc had ik niet zomaar kunnen laten gaan zonder de boel enorm te laten escaleren, Ik heb gedaan wat ik dacht te moeten doen om voor de kindjes enorme stress-situaties en problemen te vermijden. Als een partner schulden maakt en niet werkt, kan de andere maar beter zorgen dat er eten op tafel komt… Of niet? :/

      • Ja, het gaat niet om schuld. Er treft jou geen schuld. Je kan je trouwens de vraag stellen of je partner schuld treft. Ik heb geen zicht op zijn problemen of motieven om weg te gaan, maar ik kan me voorstellen dat hij vond dat hij geen keuze had omwille van wat hij voelde. Het is trouwens niet omdat hem geen schuld treft, dat hij niet verantwoordelijk is voor wat hij deed. Maar dat is een moeilijke discussie.
        In elk geval: de dingen zijn gelopen zoals ze zijn gelopen. Misschien was je partner niet weggegaan als jij iemand anders was geweest, misschien was hij al vroeger weggegaan, enzovoort. Je zal daar nooit zekerheid over hebben en het heeft ook geen zin daarover je hoofd te breken. Het omgekeerde geldt ook: misschien was jij gelukkiger geweest met een andere partner, of misschien was je ongelukkiger geweest. De kans is uiteraard reëel dat je gelukkiger was geweest, gezien de problemen waar je nu voor staat, en waar hij een groter aandeel in heeft gehad dan jijzelf (zo lees ik je blog toch). Maar opnieuw: het brengt weinig op om je die dingen af te vragen.

        Je hebt gedaan wat je kon, ik denk dat dat klopt. Ik denk dat je daarbij vooral aan je kinderen hebt gedacht, zoals (neem ik aan) de meeste mama’s zouden doen. Dat je het gedrag van je partnet daarmee in de hand hebt gewerkt, zou kunnen. Maar dan nog: als je het anders had gedaan, waren de kinderen er misschien meer het slachtoffer van geweest. Je kan jezelf dus niks kwalijk nemen.

        Ik denk dat je voor ogen moet houden dat je uiteindelijk moet geraken op een punt waarop je kan aanvaarden dat de dingen zo gelopen zijn. Dat wil niet zeggen dat je er nooit over mag klagen. Je situatie is verschrikkelijk moeilijk. Je mag ook gerust zeggen dat je jaloers bent op mensen bij wie het makkelijker loopt. Dat zijn menselijke gevoelens en je mag die gerust uiten. Maar je kan je niet blijven verzetten tegen je eigen situatie, omdat dat verloren energie is. Zoiets kan je niet van vandaag op morgen, uiteraard, maar misschien helpt het om er af en toe aan te denken, aan hoe het later zou kunnen zijn, als je het hebt aanvaard en weer kan genieten van de dingen zoals ze dan zijn. Ik wens het je van harte toe.

        Mijn man zegt me gewoon ‘dat gedrag, die dag en dat uur (ik heb graag dat hij specifiek is) vind ik niet kunnen, daar moet je harder je best voor doen’. Ik weet meestal direct dat hij gelijk heeft. Er iets aan doen is helaas moeilijker.

  3. Dank, Veerle. O.a. voor het onderscheid tussen schuld en verantwoordelijkheid.
    En wat het aanvaarden van de situatie betreft: ik ben daar bewust mee bezig, maar merk dat het voor sommige dingen nog te vroeg is.
    Wat fijn dat jouw man wil bijdragen aan jouw zijn door je te wijzen op dingen. Het zal niet altijd makkelijk zijn, maar ik vind het wel een mooi idee dat je in een partnerrelatie kan proberen elkaar af en toe de spiegel voor te houden, uit betrokkenheid en liefde, en dat je zo in staat bent aan jezelf te werken, voor en door die andere. Maar misschien zie ik het te rooskleurig :).

    • Tja, het is niet dat het altijd zo makkelijk gaat als ik het hier schrijf 🙂
      Maar ik denk dat het een voorwaarde is voor een goede relatie: bereid zijn om kritisch naar jezelf te kijken.

      Ik denk inderdaad het het nog erg vroeg is om te verwachten dat je dit allemaal ineens kan aanvaarden. Zoiets neemt tijd en gaat stapsgewijs. Maar voor ogen houden waar je naartoe wil, kan wel helpen (denk ik toch).

  4. Het valt me in je laatste posts op dat je steeds meer een eigen stem krijgt. En dat bedoel ik heel positief. Jouw verhaal vertoont dingen die vrij veel van ‘ons’ lijken te herkennen: worstelingen, onzekerheid over de toekomst, een verleden dat zoveel beslag op het heden legt, dat het gevoelsmatig uitzichtloos lijkt te worden wat die toekomst betreft. Maar ook: een band met iemand waar de buitenwereld (jouw ouders, je vrienden, collega’s, mede-lezers) nooit vat op zullen krijgen. Dat hoeft ook niet natuurlijk, meer nog: kan niet, mag niet (want wat is intimiteit dan nog waard?).

    Het mooie aan jou en je blogs is dat je er wel over kan vertellen, waardoor wij (als lezers) iets in onszelf kunnen voelen, of iets kunnen betrekken op onszelf, maar ook jij, hoop ik, over een tijdje meer vat zal kunnen krijgen op wat er gebeurd is. Jullie delen een verleden, een plek en een tijd waarin keuzes gemaakt zijn van twee kanten, uiteraard zonder volledig overzicht en opgesloten in een beperkt nu-moment – maar je verhalen zijn van jou.

    Ik merk de laatste blogs ook dat ik eigenlijk gewoon stil luister. Ik merk namelijk dat je verder in het leven staat dan ik (en dat is goed, dat mag, dat niet iedereen al even ver staat). Dat bewonder ik. De manier waarop je omgaat met verdriet, zorgen, vragen, de openheid die je daarover aanneemt, je openheid ook om te analyseren wat er gebeurd is. Ik merk het ook aan de manier waarop je kan praten over relaties, of over hoe je tegelijk een verlangen beschrijft naar wat gedaan is én naar nieuwe horizonten.

    Een tijdje geleden schreef je dat je niet goed weet of je hulp wil en kan aanvaarden. Ik weet niet hoe je daar nu over denkt, maar ik wil dit zeggen: hoe moeilijk je het ook hebt in deze fase van je leven – ik geloof niet dat je iemand bent die alleen maar hulp nodig zou hebben, die (sorry voor het lelijke woord) ‘hulpbehoevend’ zou zijn. Ik kan je geen ‘tips’ geven, want jij leert mij, niet omgekeerd.

  5. Je hierna volgende blog heb ik nog niet gelezen. Wat ik graag wil zeggen na dit blog: als er kindjes in het spel zijn, maak je andere keuzes. Moet je andere keuzes maken.

    Twee volwassenen onderling, dan kun je eens testen wat er gebeurt als jij geen eten haalt en hij doet het ook niet. Met kindjes kan dat niet (nu ja, alles kan, maar je snapt me denk ik).

    Daarnaast: bewondering voor jouw vermogen om naar jezelf te kijken en te zien en daarbij (meestal) liefdevol te blijven en jezelf niet op de kop te zitten.

    • Dank Doris. Je reactie lijkt heel nuchter, maar het is heel goed voor me om het even inderdaad zo te bekijken, om niet verstrikt te geraken in denken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s