Mild

De dagen gaan voorbij. Ik laveer tussen verdriet en verzet, en enige innerlijke mildheid bij momenten. Mildheid naar de onwillige vader toe. Dan probeer ik me voor te stellen hoe het moet geweest zijn om misschien wel te willen maar niet te kunnen. Om het besluit te nemen weg te gaan. Om misschien een tijdje lang wel te proberen, maar dat op een gegeven moment op te geven. Ik stel me vragen. Waarom, waartoe, wanneer? Heeft hij het opgegeven voor de komst van Babybroer? Heeft hij misschien altijd al geweten dat hij dit zou doen? Of is er een tijd geweest dat hij dit gezin ook gewoon echt helemaal wou? Als ik zo kan denken, ben ik wat minder boos en verdrietig en hou ik wat meer energie over.

En mildheid ten opzichte van mezelf. Ik merk dat ik moeilijk ‘in het moment’ blijf. Dat vervelende momenten, zoals vroege ochtenden met de kinderen, mij tot wanhoop drijven en me boos maken, omdat ik niet stil sta bij wat ik op dat moment voel, maar omdat ik vooral angstig en paniekerig ben door de gedachte dat ik het zo niet kan volhouden, dat het zo niet mag doorgaan. Terwijl het van de ene op de andere dag natuurlijk kan veranderen. Wie weet. Ook met betrekking tot het in elkaar passen van de puzzelstukjes van mijn leven, heb ik een zeker ongeduld. Ik wil de puzzel maken, het moet kloppen. Steeds driftiger begin ik dan mogelijkheden uit te proberen, maar ik loop steeds vast in mijn denken met frustratie en wanhoop tot gevolg. Misschien moet ik gewoon maar eens leren te blijven zitten bij die stukjes die niet in elkaar passen, het wat tijd geven en er op vertrouwen dat er iets gaat veranderen. (Maar vertrouwen is wel heel moeilijk nu.) Het uithouden. Misschien moet ik het maar eens proberen uithouden zoals het nu is.

En terwijl ik het probeer uit te houden, wordt er me inkijk gegund in het leven van vriendinnen en mensen die reageren op deze schrijfsels, elk met hun eigen moeilijkheden en strubbelingen. Ik realiseer me weer eens dat het nergens perfect gaat, ook al lijkt het voor een buitenstaander vaak wel zo. 

En terwijl ik het probeer uit te houden, zijn er momenten van zorg, door mijn ouders. Mijn ouders die dagen doorbrengen met de kinderen zodat ik kan werken. Mijn ouders die het eten hebben klaar staan als ik thuis kom, die koffie inschenken en de tijd nemen om met me te eten en praten. Die me overtuigen om na het avondmaal, als volgens de structuur bedtijd al lang gepasseerd is, nog ijs te gaan halen met de kinderen. Die laten merken dat ze genieten van de jongens. Soms moet ik de gedachte onderdrukken dat het zo toch niet verder kan, dat dit allemaal geen structurele oplossingen zijn. Maar dan keer ik terug naar hier en nu, en bedenk ik dat het wel een oplossing is. Voor vandaag. Of misschien zelfs meer dan een oplossing, want ik zie dat grootouders en kleinkinderen van elkaar genieten en dat er gegeven wordt waar ik soms te moe voor ben.

En door het ontvangen van die zorg, flakkert er soms weer wat in me op. Dan voel ik dat ik af en toe weer eens wat te geven heb. Enkele keren ben ik er de laatste maanden op gewezen dat ik in mezelf zat, dat ik zelfs in een gesprek mijn blik op de grond richtte en er niet in slaagde om echt contact te maken. Bij momenten, nu, voel ik dat ik weer even zin heb in echt contact. Dan lijkt het me leuk om met een vriendin af te spreken of bedenk ik wat nieuwe dingen om te gaan doen of durf ik een mailtje beantwoorden van iemand die reageert op wat ik hier schrijf.

Wat bijdraagt aan de gemoedstoestand, is beweging. Door de ouderlijke hulp ben ik op dit moment in staat twee keer een half uur te fietsen per dag. In beweging zijn, helpt om even te ontsnappen aan kringetjes die ik in mijn hoofd draai. Het maakt me moe op een gezonde manier. En als ik zoals gisterenavond door velden fiets terwijl mist en duisternis uit de grond lijken op te stijgen, voel ik me zelfs weer even dankbaar.

 

 

 

 

 

 

Advertenties

3 gedachtes over “Mild

  1. Dat is iets waar we het allemaal moeilijk mee hebben, denk ik: leven in het moment. We zijn continu in de weer met herinneringen, voorspellingen, angsten, dromen. Die verhinderen soms dat we aanwezig zijn in wat hier & nu gebeurt.
    Dat wat je beschrijft over de ochtendspits, herken ik heel goed. Ik ben verschrikkelijk slecht in ochtenden. Er moet zoveel gebeuren: zelf iets eten (en ik haast me niet graag tijdens het eten, ik eet ook graag een behoorlijke portie zodat ik twee uur later niet opnieuw honger heb), me klaarmaken, de kindjes klaarmaken, de kindjes eten geven, hun tasjes maken, alles opruimen. Als ze meewerken, lukt dat, maar meestal werken ze niet over de hele lijn mee. 🙂 Hun getreuzel, pijntjes (mama, mijn teen!) en voorkeuren (ik wil de rode beker) zijn op zich nooit zo erg dat het problematisch wordt om overal op tijd te geraken, maar ik betrap mezelf erop dat ik voortdurend denk ‘als er eens een ochtend komt waarop én E niet wil eten én T zich 5 vijf keer verstopt alvorens zijn sandalen aan te doen én hij heeft een ongelukje als we net vertrekkensklaar zijn, dan geraken we er nooit op tijd!’ Wat op zich niet eens zo verschrikkelijk zou zijn, maar in mijn hoofd wordt 1 maal te laat al gauw 7 maal te laat. Zulke gedachten zijn totaal niet constructief en verhinderen me te genieten van wat wel leuk is aan die ochtenden: E die enthousiast is over wat haar te doen staat, T die een nieuw woordje gebruikt. Ik vind het zonde. Ik probeer eraan te werken maar wat is dat soms moeilijk. In jouw geval moet het allemaal nog veel moeilijker zijn, dus ik denk dat het ‘leren genieten’ ook echt een opgave is, iets wat je stapsgewijs zal moeten leren.

    Het is toch gek, denk ik vaak. Onze hersenen hebben ons zo ver gebracht, maar ze staan ons geluk ook zo vaak in de weg. Een dag eens niet hoeven na te denken, niet te piekeren, wie zou dat niet willen?

    Veel goeie moed!

    • Hoi Veerle! Fijn te lezen dat je dit herkent. Ik vind het zo een vreemd besef vooral te lijden te hebben onder wat ons hoofd van dingen maakt (en waar het bang voor is), niet zozeer onder de situatie zelf.
      Mindfull ouderschap. Zouden daar cursussen voor bestaan ;)?

      • Als ik me niet vergis heeft een vriendin van mij een boekje over moederschap en boeddhisme, en volgens haar gaat dat eigenlijk over mindfulness (boeddhisme en mindfulness zijn verwant). Ik zal eens informeren. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s