Hopeloos

Zondagochtend. Mijn ochtendhumeur trekt langzaam op. Ik ruim de keuken op en kies wat Babybroer als middagmaal gaat eten. Kleuterzoon zit aan tafel, te spelen. Hij wil drinken, ik waarschuw hem niet te morsen. Dan plots zegt hij: ‘Moeke, jij bent echt hopeloos!’. Ik kijk hem verbluft aan, en samen schieten we in de lach. Het wordt ons grapje.

Babybroer zit in de buggy. Hij slaapt. Ik ruik aan zijn haartjes en zijn gezichtje. Babygeur. Een vleugje Zwitsal. Ik ruik aan zijn handje. Peperkoek. Er zitten nog kruimeltjes in zijn handpalmpje. Ik ruik aan zijn kleine babystinkteentjes. Wat heerlijk.

Grote broer heeft een aantal keer een drama gemaakt bij het naar bed gaan. Het begon telkens met tijd rekken (ik wil nog even drinken, mijn pyama zit niet goed, ik wil nog iets vragen, …) en mondde uit in hysterische huilbuiten, éénmaal hebben we afgeklokt op 66 minuten brullen. En in plaats van medelijden te voelen, word ik daar alleen maar woest van (en geraak ik zelf zo overstuur dat ik uren nodig heb om er zelf wat van op mijn plooi te komen). Nu hebben we een nieuwe regel: als hij niet huilt, kom ik nog drie keer kijken: een keer snel, twee keer als hij al slaapt. Ik kom zijn kamertje binnen, hij ligt te wachten, kijkt me glunderend aan en zegt: ‘Goed, he?‘. En bepaalt dan meteen maar zelf dat hij morgen een lolly verdient.

Babybroer eet banaan. Hij steekt zijn handje uit, en probeert de banaan ook in mijn mond te stoppen. Eigenlijk is het een beetje vies, zo’n natte, slijmerige, voorgeproefde banaan, maar hij moet luidop lachen als hij mij eten geeft en ziet er zo verheugd uit, dat de banaan het lekkerste hapje van de dag wordt. Nog beter dan die pot choco die ik ’s avonds met een lepeltje leeg eet als troostvoer. En waarvan Grote Broer trouwens dacht dat die uit de poep van een olifant kwam (cote d’or) :). Weet ik meteen weer waarom hij zo moeilijk deed over zijn boterhammen de laatste tijd.

Zo vaak grijp ik naar mijn telefoon, om de Onwillige te smsen over de nieuwe kunstjes of leuke gebeurtenissen. Het besef dat dat niet kan, is altijd weer even een koude douche. Ik sta er niet enkel meestal alleen voor om vijf uur ’s ochtends of als ik ziek ben, maar ook als het gewoon leuk is of als ze zo ongelooflijk vertederend lief zijn.

Ik denk dan maar dat hij hopeloos is, en dat ik al die lekkere babylachjes en kleuterstreken fijn voor me alleen heb.

 

 

 

 

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “Hopeloos

  1. Je bent een ongelooflijk sterke madame! Niet evident, er plots alleen voor staan… En je hebt gelijk dat het niet te vatten is dat hun vader al deze kleine momentjes van geluk zomaar kan missen.

    Ik ben er trouwens zeker van dat er makkelijkere tijden op komst zijn. Die met minder slaaptekort 🙂 en meer tijd voor jezelf! Voel je vooral niet schuldig als je de kindjes eens een dagje bij familie afzet of zo. Ik kon dat vroeger niet goed maar ik heb gemerkt dat ik daarna meer kan verdragen. Want die huilbuien voor het slapen gaan…. niet simpel he! Hier deze week afgeklokt op 90 minuten.

    Fijn weekend!

    PS: Je kan ECHT goed schrijven!!

    • Dag Leentje. Dank voor je reactie!
      En 90 minuten!? Kleuterkuren? Wil je er iets meer over zeggen? Ik heb altijd het gevoel dat dat enkel bij mij thuis voorkomt ;).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s