Strijd

Hoe het dagenlang regende, daar op de Veluwe. Koffie op het bankje aan ons boshutje. Ons warmen tussen de lakens. En totaal balorig van dat pestweer, naakt gaan rennen in de gietende regen in het bos. Wij.

Hoe we met Kleuterzoon, toen nog tussen Peuter- en Kleuter in, naar het Natuurmuseum gingen in Brussel. Heel de dag dieren kijken, totale fascinatie. Traag, want zo zwanger. Op de terugweg had ik het gevoel dat ik het eindje van het station tot thuis moest kruipen. Mijn bekken deed het niet, mijn lichaam was zo zwaar en log. Eenmaal thuis keek ik youtube-filmpjes met Peuterzoon in het grote bed, terwijl jij pizza haalde omdat er echt geen sprake meer was van enige mogelijkheid tot activiteit, die dag. Wij.
 
Hoe we na het laatste bezoek aan de vroedvrouw chocoladetaart kochten. Taart voor als de Baby er zou zijn. Voor mij mocht het dezelfde dag nog gebeuren. Hoe we daarna gingen wandelen. Hoe ik bleef zitten met Peuter/kleuterzoon op een bankje, en jij een eindje verder liep. Hoe je terug kwam met armen vol vlierbessen en de rest van de laatste dag zonder Babyzoon vlierbessensiroop maakte. Wij.
 
Zo veel kleine, banale momenten. Herinneringen die opspringen uit die doos die ik liever toe wil houden.
 
‘Elk moment is waar’, las ik ooit. Troost de gedachte? Ik weet het niet.
 
Het is alleszins vreemd dat samen zijn toen volstrekt normaal leek, en ik – ondanks de problemen die er waren – vertrouwen en hoop koesterde. Hoe ik geen besef had van wat er me te wachten stond. Waarom was ik toen niet wat bewuster gelukkig? Omdat ik niet wist hoe donker het nog zou worden, waarschijnlijk.
 
Ik zet me schrap, deze dagen. Gisteren veroorzaakte een banaal mailtje het gevoel dat er een luik onder me open klapte en ik de dieperik ingezogen werd. Wanhopig klampte ik me vast aan de wanden en ik heb het gered. Maar wat als ik op een dag naar beneden val? Wat dan met de kinderen? Wat dan met het werk? Wat dan?
 
Ik weet dat er ergere dingen zijn dan dit. Ik weet dat ik niet de enige ben in deze situatie. Maar ik kijk om me heen en het is zo een slagveld, met overal nieuwe gevechten die ik moet leveren. Het gevecht ‘Kleuterzoon’, want het gaat niet goed met hem. Het gevecht ‘Werk’, want mijn contract loopt eind dit jaar af en ik moet op zoek naar iets anders. Het gevecht ‘Geld’ want het is zo puzzelen. Het gevecht ‘Deadlines’ want één en ander moet af. … En in de strijd word ik verzwakt door de vermoeidheid door het vroeg opstaan, en het doorploeteren van dagen met twee kleine kinderen.
Zondag dacht ik om 5u ’s ochtends: dit is het, ik kan niet meer, ik doe niet meer mee. Maar niet meer mee doen is geen optie als er al een onwillige vader niet meer meedoet.
 
Ik wou dat er maar één iets wel goed ging. Dat ik bijvoorbeeld financieel niet zo krap zat, en het me kon veroorloven 1,5 maand niet te werken om te rusten en op mijn plooi te komen. Of dat ik gewoon een baan zou vinden die bij mijn gezin past. Of dat ik deze baan kan houden en meer kan verdienen, waardoor ik wat meer hulp kan inkopen voor mijn gezin. Of dat ik plots gezegend zou worden met een ongebreideld optimisme. Of dat Kleuterzoon een betere periode zou krijgen waardoor we het weer wat fijner zouden hebben samen, want vaak heb ik het gevoel dat we in een negatieve spiraal zitten samen en het helemaal mis gaat. Of dat ik een leuke man zou ontmoeten, voor een beetje leuks en liefs, soms.
 
Soms zou ik een waarzegger of astroloog willen raadplegen, al geloof ik daar helemaal niet in. Gewoon maar om te horen dat ik nu gewoon even onder een slecht gesternte sta, maar dat het vanaf weet-ik-veel, maart ofzo, beter zal gaan. Als ik zou weten wanneer de spiraal terug opwaarts draait, kan ik het wel uithouden.
 
Vaak vraag ik me af wat ik gedaan heb waardoor dit allemaal op mijn pad komt. 
 
En ik lees boeken over crisissen, en dat je dan kan afdalen in jezelf en tot je essentie kan komen en dat je leert op die manier wat je te leren hebt in het leven. Maar misschien wil ik niets leren, misschien ben ik genoeg afgedaald in mezelf intussen. Laatst sprak ik met een vriendin, die hoogzwanger tegenover me zat, en me vertelde dat ze nog nooit een periode van crisis had doorgemaakt. En dan denk ik alleen maar: waarom ik? En ook: laat het ophouden.

 

 

Advertenties

7 gedachtes over “Strijd

  1. Hoi! Hier ben ik weer 🙂 Ik blijf het fijn vinden je openhartige blogs te lezen. Dapper, vind ik jou. Dat je dat zomaar allemaal durft op te schrijven. Dat je durft te schrijven: het gaat niet goed. (dat zou ik niet durven, vrees ik, hoewel het, als een van de kennelijk vele tussen je schare lezers :), ook met mij lang niet (altijd) goed ging (gaat))

    Ik was zo even aan het wild-denken: een van de grootste kosten zijn waarschijnlijk het huis? Nu verhuizen is met grote waarschijnlijkheid geen optie, maar wat als je zou overwegen een deeltje van het huis onder te huren? Als er plek genoeg is natuurlijk. Maar je zou er versteld van staan hoeveel mensen woonplaats zoeken. Als je een beetje centraal woont, zou je zelfs kunnen overwegen een andere mama erbij te zoeken. Echt, mensen zijn op zoek.
    Niet dat je dat moet doen. Ik begrijp wel dat het wrs een grote stap is. Maar het zou je misschien wél wat financiële ruimte geven – en daarmee hopelijk ruimte in je hoofd om de volgende stappen en problemen aan te pakken – en met een beetje geluk zelfs wat meer leven in huis.

    Wat betreft wat je gedaan hebt om dit tegen te komen. Ik heb eens gelezen dat dat een typisch westerse vraag zou zijn – niet dat dat nu zoveel hielp om de vraag weg te denken in mijn geval, maar toch hielp het een beetje. Westers omdat het een soort van wanhopige poging is controle te houden en verklaringen te vinden. (als dit gebeurt, alleen bij mij, MOET ik wel iets gedaan hebben dat het rechtvaardigt). Andere culturen ZOUDEN (al betwijfel ik dat soms ook – is het dan geen universeel gevoel?) veel meer kunnen aanvaarden dat we zoveel niet onder controle hebben. Dat er dingen gebeuren die we niet hadden kunnen voorzien. (dat het ook iemand anders had kunnen zijn)

    En dat je geloofde, ondanks problemen: dat siert je. Je bent iemand die wil en kan geloven in liefde, in standvastige relaties, in samenleven met een andere mens. Het zou jammer zijn als je jezelf dat verweet, dat je die capaciteit hebt.

    • Dank voor wat je schrijft. De gedachte over die typisch westerse vraag, vind ik erg interessant. Ik denk dat ik de situatie op zich niet onmiddellijk kan oplossen of veranderen, maar als ik inderdaad in mijn eigen hoofd kan veranderen wat en hoe ik er over denk, ben ik al een stapje verder denk ik. Of misschien is dit ook weer typisch westers oplossingsgericht denken, dus verwoord ik het maar even anders: dan is het lijden misschien al minder.
      Wat je suggestie over het huis betreft: daar heb ik al een paar keer over nagedacht, maar er zijn o.a. wat praktische bezwaren, zoals de onlogische indeling van mijn huurhuis, waardoor de badkamer bijvoorbeeld via mijn slaapkamer bereikt kan worden, en niet via de gang. Maar ik ga er nog eens over nadenken. Alleszins dank voor je fijne reactie!

  2. Dit is hartverscheurend:

    “Maar niet meer mee doen is geen optie als er al een onwillige vader niet meer meedoet.”

    Wat ik me dan afvraag: als vader onwillig zijn en niet meer meedoen, zijn DAT opties dan? Zijn er geen instanties (weet ik veel: politie? kind&gezin? jeugdzorg? advocaat? één of andere rechtbank?) die de vader op zijn vinger kan tikken en via juridische weg oa. financiële en eventuele zorgplichten kan opleggen?

    Kan men zomaar ineens het aftrappen en op zijn beloop laten als (neem ik aan) erkende vader? Neen, dat kan niet. Net zoals je niet zomaar ineens kan stoppen met werken en gewoon niet meer opdagen (zonder reden), zoiets kan gewoon toch niet? Of ben ik nu naïef?

    • Ik vraag het me ook zo vaak af. En soms denk ik dat ik dingen wil gaan afdwingen en uitzoeken, maar anderzijds zijn kinderen te kwetsbaar om toe te vertrouwen aan iemand die zelf aangeeft de verantwoordelijkheid niet op te nemen en die zijn leven ook niet inricht zodat het wel zou kunnen. Het is zo fragiel…

  3. Gewoon maar eventjes heel erg veel sterkte… Ontroerend hoe mooi en open je schrijft, terwijl het tegelijk en vooral zo intriest is. Zou je willen helpen, maar weet zelf ook niet direct goed hoe. Hou moed!

  4. Weer enkele traantjes, weer te pijnlijk herkenbaar. Het is zo fijn bij jou nu dat ik kan verder scrollen en dat ik zie dat het goed komt.Ik wou dat ik dat op dit moment bij mezelf ook kon. Ik zit er zo erg binnenin. Wat een vieze vuile periode is dit. En ik moet er doorheen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s