Dieptepunt

En toen was er de dag en de nacht waarvan ik hoopte dat ze niet zouden komen.

Gisteren.

11u. Kleuterzoon is woest, ligt op de grond te brullen. Ik zet hem in time out, probeer kalm te blijven.

12u30. Vier time outs later, is Kleuterzoon nog steeds woest op de wereld, zichzelf, mij. Ik ben een stomme mama. En als ik me omdraai, probeert hij Babybroer pijn te doen.

13u00. Ten einde raad neem ik Babybroer en Kleuterzoon mee naar de speeltuin. Fietsend met de bakfiets komen de tranen, en plots zit ik luid te huilen op de fiets. Kleuterzoon schrikt ervan. Ik zeg hem dat ik verdriet heb omdat hij altijd zo boos is op me. Babybroer kraait, hij vindt alles nog leuk.

13u30. Speeltuin. Babyzoon op rug, Kleuterzoon zegt heel de tijd wat ik allemaal moet. Ik probeer hem telkens te corrigeren (‘wil jij alsjeblieft…?’). Even later wordt hij door een mug gestoken en zet hij het weer eens op een brullen. Ik kan het niet meer opbrengen hem te troosten, ben zo uitgeput.

14u45. We fietsen naar huis. Op de fiets huil ik tranen met tuiten.

15u00. Ik leg Babyzoon in bed en Kleuterzoon in de zetel. Ga dan bij Kleuterzoon liggen, we slapen allemaal even.

16u30. Ik heb een plotse en nogal explosieve buikgriepaanval. Ik omarm de wc, denk dat ik dood ga, hoor beneden Kleuterzoon huilen en in zijn bedje Babyzoon, en ik kan niets doen om hen te helpen. Hier ben ik altijd al bang voor geweest.

23u00. Nog steeds doodziek, maar kindjes in bed. Babyzoon wordt wakker van mijn braken. Ik zit intussen aan gal, en het voelt zo hulpeloos dat ik Babyzoon niet even kan gerust stellen en zijn tutje geven.

23u15. Ik sms de onwillige vader om hulp.

08u30. Onwillige vader staat voor de deur. In plaats van te helpen, komt hij ruzie maken. Ik vraag hem weer te vertrekken, blijf achter met trillende benen, een leeg maag- en darmstelsel en gelukkig wel een blije baby op mijn arm.

Ok, mag het nu alsjeblief eens beter gaan? Dit was het dieptepunt. Toch?

Advertenties

3 gedachtes over “Dieptepunt

  1. Dieper kan inderdaad niet… Maar daar heb je wellicht nu geen boodschap aan? Ik hoop dat je je ondertussen fysiek toch al wat beter voelt…en nu baal ik dat ik zeer uitzonderlijk voor werk in het buitenland zit… En ik heb je vorige mail ook goed gelezen en begrijp wat je zegt over iets terug te kunnen geven, maar pin je daar niet op vast: terug krijgen zit in zo veel dingen vervat: een mooie inspirerende blog bijvoorbeeld…

  2. O meis. Ik ken je niet en zit hier toch met een bijna onbedwingbare drang om mijn armen om je heen te slaan en daarna een beschuitje te gaan smeren in de hoop dat je lijf dat wil. Ik denk aan je, voor wat het waard is. En gelukkig moet bijna elke dag wel beter zijn dat dit beschreven dieptepunt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s