Generosi

‘La meglio gioventu’ is één van mijn favoriete films. (Dit zinnetje doet me instant aan de ‘vriendenboekjes’ van vroeger denken, waar je altijd je favorieten in moest invullen. Het klinkt wat onnozel. Ik begin opnieuw.)

De laatste tien jaar heb ik de Italiaanse film ‘La meglio gioventu’ verschillende keren opnieuw gezien. Ik vond het altijd erg bemoedigend en tegelijk relativerend om te zien dat doorheen levens van mensen allerlei situaties plaatsvinden, en telkens in de context van een bepaald sociaal en politiek klimaat, maar dat niets blijft duren. Niets dat mooi is, niets dat verdrietig is. Verandering is de enige constante in onze levens, en in die film wordt dat (volgens mij) op een erg mooie en milde manier getoond. Daarbij zijn er relaties die blijven (veelal familierelaties) en relaties die verdwijnen en stuk gaan. Daarbij evolueren mensen zelf en het leven wacht daarop en biedt nieuwe kansen als de tijd en het hart daar rijp voor zijn. En ook het ergste dat er kan gebeuren, zoals de zelfmoord van een zoon, kan een plek krijgen en mensen kunnen ondanks dat opnieuw geluk vinden (cfr. de moeder van Nicola en Mateo, die na de dood van haar zoon gelukkige laatste jaren doorbrengt met haar kleinzoon). Levens verweven zich, niets is zwart-wit. En dan is er het mooie kader nog dat Italië biedt.

De mooiste scène is wat mij betreft ‘venuto il momento di essere generosi’. De dochter van Nicola heeft een brief gekregen van haar (afwezig gebleven) moeder en twijfelt om contact met haar op te nemen. Haar vader vraagt haar of ze gelukkig is. Als ze dat bevestigt, leert hij haar dat dan het moment gekomen is om ‘generosi’ te zijn (vrijgevig, mild). Daarop vertrekt het meisje naar haar moeder, en laat ze haar moeder als eerste persoon in de vreugde delen van haar prille verwachting. Het is mooi te zien dat de jeugdige onbevangenheid van de dochter de ‘stroefheid’ en het ‘gevangen zitten’ van de moeder in zichzelf, weet uit te dagen en bij momenten te overwinnen, al is het duidelijk dat de weg nog lang is. Dat is nog zoiets treffends in de film: het lijden van mensen die gevangen zitten in zichzelf en daarmee ook anderen veel schade berokkenen, wordt erg mooi in beeld gebracht.

Gisteren hield ik Babyzoon boven het doopvont. Het is waarschijnlijk intussen wel duidelijk dat ik daar graag had gestaan met ‘hem’. In de omstandigheden dat hij vader en lief zou willen en kunnen zijn, in goede en kwade dagen. Maar hij zit gevangen in zichzelf, kan en wil niet bij ons zijn. Dus ik stond daar alleen als ouder, maar omringd door een select clubje mensen die me erg lief zijn, en die er met hun volle hart bij waren om dat belangrijke moment mee te maken.

Ik denk vaak aan het filmfragment dat ik hierboven beschreef, en neem het een beetje op als een opdracht. Af en toe stel ik mezelf de vraag of ik gelukkig ben, en maan ik me dan aan om ‘generosi’ te zijn.

Ben ik gelukkig? Het is zelden een ‘ja’ of een ‘nee’ heb ik gemerkt. Maar op dit moment is het een ‘ja’. Ja, ik ben gelukkig, ondanks de omstandigheden die ik heel graag anders had gehad. Ben ik verdrietig? Ja, ik ben ook verdrietig. Het één sluit het andere blijkbaar niet uit. Er is veel om dankbaar om te zijn. Ik ben heel erg moe, en dingen slepen maar aan, en ik wil graag dat het allemaal wat makkelijker wordt in mijn leven, en ik wil graag het vertrouwen herwinnen om met iemand anders samen te zijn en dan ook iemand te vinden. Enzovoort enzovoort. Maar ik ben gelukkig. Dat realiseerde ik me gisteren nog eens.

Dat betekent dat het het moment is om ‘generosi’ te zijn. Ik hoop dat ik het kan waarmaken.

[En verder probeer ik ook aan het leven zoals het nu is, te denken als slechts één scène is een langer en groter verhaal. Dat helpt.]

Advertenties

3 gedachtes over “Generosi

  1. zo’n prachtige film! heb deze 4:30 minuut net geluidloos gekeken achter mijn bureau, lekker kinderachtig, maar ik ben vast van plan de dvd’s mee te nemen op vakantie en in bed op de camping te kijken, als de kinderen naast me liggen te slapen. Heerlijk vooruitzicht!

  2. Prachtige blog, en zo ontzettend mooi en authentiek geschreven… Veel herkenning ook, als alleenstaande mama van 2 zoontjes (bam wel, dus ik kon er wel heel weloverwogen aan beginnen aan het hele single mama avontuur, dat is dan weer amper te vergelijken denk ik). Ik blijf heel graag verder meelezen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s